“ไม่ร้องนะลูก ไหนน้าขอมองหน้าหนูชัดๆ หน่อย” ปิ่นมุกเช็ดน้ำตาให้สายขิมอย่างแผ่วเบา พลางสำรวจใบหน้าหวาน ยิ่งประกอบกับดวงตาหวานในตอนนี้ราวกับใบหน้าของอดีตสามีเธอในคราบของเด็กหญิงเสียอย่างนั้น
“ขวัญเอ๋ย ขวัญมานะลูก ว่าแต่ลูกของหนูตอนนี้อายุครรภ์เท่าไหร่แล้วจ้ะ” ปิ่นมุกเลื่อนดวงตาไปที่หน้าท้องแบนราบภายใต้เสื้อตัวบางของโรงพยาบาลและมือเล็กกำลังสัมผัสที่หน้าท้องตนเอง
“สามสัปดาห์แล้วค่ะ” ซึ่งเธอก็พึ่งรู้ว่าตนเองท้องหลังจากที่เป็นลมระหว่างทำงานจึงฉุกคิดขึ้นมาได้ถึงประจำเดือนที่ควรจะมาได้ขาดไป หญิงสาวจึงซื้อตรวจครรภ์มาทดสอบและได้ไปตรวจที่โรงพยาบาลต่อ
ดวงตาของสายขิมพลันหม่นลงเมื่อนึกถึงข้อตกลงระหว่างเธอและเขา เธอไม่ได้อยากให้ทุกอย่างเป็นแบบนี้ ไม่ได้คิดที่จะใช้ลูกเป็นเครื่องฉุดรั้งเขาเอาไว้
“อย่าทำหน้าเศร้าสิจ๊ะ บ้านน้าอยากมีเด็กตัวเล็กมาวิ่งเล่นนานแล้ว” ปิ่นมุกวาดฝันถึงวันที่เธอจะได้อยู่พร้อมหน้า
