คนเลวในความทรงจำ

บทนำ 3

กลางดึกอันเงียบสะงัดในบ้านไม้สักทองหลังใหญ่ มีร่างเล็กของสายขิมที่นอนหลับอุตุอยู่บนเตียงด้วยความเหนื่อยล้าหลังจากต้องทนรับความกดดันและความเจ็บปวดมากมายในช่วงหลายวันที่ผ่านมาจนร่างกายเล็กซูบผอมลงไปกว่าเดิม

ป้าอ้อยที่นอนอยู่บนเตียงเดียวกับเด็กน้อยสะดุ้งตกใจเมื่อได้ยินเสียงประหลาดมาจากทางหลังบ้าน ด้วยความสงสัยป้าอ้อยจึงผุดลุกขึ้นจากที่นอนแล้วย่องเดินออกไปหลังบ้านเงียบๆ เพื่อหาต้นตอของเสียง

ขณะเดียวนั้น หลังจากที่ป้าอ้อยเดินหายออกไป ปรากฏร่างของชายตัวสูงผ่านเงามืดที่สะท้อนบนกำแพงที่หายเข้าไปในห้องนอนของสายขิม

แรงยวบรุนแรง พร้องกับแรงรัดข้อมือเล็กๆแน่นทำให้สายขิมที่กำลังหลับรู้สึกตัวขึ้น หัวใจเด็กน้อยใจเต้นรัวพร้อมกับดวงตาเล็กเบิกขึ้น แต่ก่อนที่ปากเล็กจะกรีดร้องลั่นคนตรงหน้าได้ยื่นฝ่ามือปิดปากเล็กของเธอเอาไว้จึงมีเพียงเสียงกรีดร้องในลำคอน้อยๆ

“หยุดร้อง ถ้าไม่อยากตาย”สิ้นเสียงของเขา น้ำเสียงต่ำที่เอ่ยขึ้นมาผ่านริมฝีปากที่ด้านหลังผ้าสีดำที่ปิดใบหน้าเอาไว้ และหมวกสีเดียวกัน มีเพียงแววตาของเขาโผล่พ้นขึ้นมาที่ทำให้เด็กน้อยหวาดกลัว

“ฮึกๆ” สายขิมที่รู้ดีว่าคนตรงหน้าคือใครถึงกับปล่อยโฮออกมา ก่อนที่มือเล็กจะยกพนมกันขึ้น

“น้องขิมขอโทษ”

“กลับไปบอกความจริงทุกคนซะ”น้ำเสียงดังฟังชัดเอ่ยขึ้นท่ามกลางความมืด ขณะที่เด็กน้อยทำเพียงพนมมือพร้อมกับเอ่ยคำซ้ำๆ

“พี่อิฐ น้องขิมขอโทษ”เด็กน้อยเอ่ยด้วยน้ำเสียงเบาหวิวซ้ำๆ พร้อมกับยกมือขอโทษเขาออกไป

สายขิมเองก็รู้จักผู้ต้องสงสัยทั้งหมด แม้จะไม่ได้สนิท แต่เธอก็เคยเห็นทุกคนและรู้จักผ่านการบอกเล่าของพี่สาว

“เธอมันเด็กโกหก ฉันไม่ต้องการคำขอโทษจากเธอ ไปบอกความจริงกับทุกคน”อิฐเองเมื่อรู้ตัวว่ากลายเป็นผู้ต้องสงสัยลำดับแรกของเหตุการณ์นี้และรู้ว่าถูกชี้ตัวด้วยเด็กน้อยตรงหน้าทำให้เขาจำต้องเข้ามาหาเธอในวันนี้ เพราะสิ่งที่เธอบอกแก่ทุกคนกำลังทำลายชีวิตเขาให้ย่อยยับ

“ฮึกๆ น้องขิม”เด็กน้อยเริ่มอึกอัก

“อย่ามาทำตัวอ่อนแอ รู้ไหมว่าทำอะไรลงไป ทำตัวน่ารักน่าสงสารที่แท้เธอเองมันก็เลวเหมือนทุกคน”

“โอ๊ย น้องขิมเจ็บ”เด็กน้อยโอดโอยขึ้นเมื่อข้อมือของเขาถูกเขากำไว้แน่นแล้วบิดจนเริ่มรู้สึกปวด แต่กระนั้นเธอกลับไม่แม้แต่อ้อนวอนให้เขาหยุดกระทำ

“เจ็บก็ดี แค่นี้มันยังน้อยไปกับสิ่งที่เธอทำด้วยซ้ำสายขิม”เสียแรงจริงๆที่เขาเคยเอ็นดูเธอ และมองว่าชีวิตเธอเองก็น่าสงสารไม่ต่างจากเขา

เพราะเคยเห็นเธอถูกทำร้ายจากผู้เป็นพี่สาว จนผิวกายบางๆของเด็กสาวตรงหน้าเป็นรอยช้ำ มีเพียงเขาเท่านั้นที่รู้สายขิมถูกผู้เป็นพี่สาวถูกกดขี่อย่างไรบ้างจนเธอต้องคอยสวมเสื้อผ้าแขนยาวไว้อำพรางร่องรอยผ่านรอยยิ้มที่ผู้เป็นพ่อเห็นเป็นประจำ

และยังเป็นเขาเองด้วยซ้ำที่ซื้อยาให้เด็กสาวตรงหน้าทาแก้ฟกช้ำและให้ขนมเธอเพื่อปลอบใจเด็กน้อยที่แอบมาร้องไห้ เขามองแขนเล็กๆที่กำลังกุมเอาไว้ หากไม่มองดีๆคงไม่มีใครเห็นว่าที่แขนของเธอตอนนี้ยังคงมีรอยช้ำจางๆเหลืออยู่

“พี่อิฐโกรธน้องขิม พี่อิฐจะตีน้องขิมก็ได้”ด้วยความเข้าใจมาตลอดผ่านพฤติกรรมของพี่สาว ทำให้เด็กน้อยเข้าใจว่าการตีเธอจะช่วยให้อีกฝ่ายหายโกรธแล้วใจเย็นลง

แต่ทว่าคำพูดของเด็กสาวกลับยิ่งจุดประกายความไม่พอใจของเขา จนต้องกดคนตัวเล็กให้นอนราบลงไป

“แค่ตีเธอมันไม่หายหรอกขิม รู้ไหมว่าต้องทำยังไง”เขาว่าขณะที่ฝ่ามือใหญ่เลื่อนมากุมรอบลำคอเล็ก

“ต้องทำยังไงคะ”เด็กน้อยเอ่ยถามออกไปด้วยน้ำเสียงสั่นระริกเมื่อมือของเขาออกแรงกุมลำคอเธอแน่น

“ฉันจะให้เธอตัดสินใจครั้งสุดท้าย ไปบอกความจริงกับทุกคนซะ”ริมฝีปากหนากดเน้นทุกคำพูดให้เด็กน้อยได้เข้าใจในความต้องการของตนขณะที่มือของเขากุมรอบคอเล็กๆนั่นแน่นขึ้น

“พี่อิฐ น้องขิมทำไมได้”เด็กน้อยเอ่ยทั้งน้ำตา พร้อมสายตาที่อ้อนวอนด้วยความหวาดกลัว

“ทำไมหะ สุดท้ายเธอก็เป็นแบบที่พี่สาวเธอพูดสายขิม เธอมันก็แค่เด็กที่สร้างภาพให้ตัวเองน่าสงสาร เธอมันเลวสายขิม เด็กแบบเธอไม่สมควรเกิดมาแล้วได้ชีวิตดีๆแบบนี้ด้วยซ้ำ”เด็กน้อยร่ำไห้ด้วยความเจ็บปวดเมื่อได้ยินคำพูดและสีหน้าผิดหวังยิ่งได้เมื่อยินที่เขาพูดต่อ

“ฉันเกลียดเธอ”เขาพูดพร้อมกับมือที่ออกแรงบีบให้แรงขึ้นด้วยแววตาเคียดแค้นรุนแรง

“ฮึก พี่อิฐ”เด็กน้อยพึมพำเบาๆ จนกระทั่งลมหายใจที่เริ่มติดขัดเขาจึงได้คลายมือออก ทิ้งร่องรอยแดงรอบลำคอเล็กๆเอาไว้

“พี่อิฐ น้องขิมขอโทษ”คำขอโทษที่เขาไม่อยากได้ยิน พร้อมกับใช้มือปัดมือเล็กของเธอที่กำลังยกขึ้นจนเกิดเสียงดัง

“อย่าคิดว่าที่ฉันไว้ชีวิตเธอเพราะเอ็นดูเธอเหมือนที่ผ่านมา นับตั้งแต่วันนี้ฉันจะรอดูความย่อยยับของชีวิตเธอ อย่าใจเสาะตายไปซะก่อนล่ะ วันนึงที่ฉันผ่านเรื่องนี้ไปได้ฉันจะกลับมากระชากเธอลงนรกเหมือนอย่างที่ฉันต้องเจอในตอนนี้สายขิม”

“ฮึก พี่อิฐจะทำอะไรน้องขิมก็ได้ น้องขิมยอมทุกอย่าง”เด็กน้อยว่าอย่างจำยอมด้วยรู้ดีว่าสิ่งที่ตนเองทำลงไปได้ทำลายชีวิตพี่ชายตรงหน้า

อิฐที่ลุกขึ้นแล้วเบือนหน้าหนีด้วยไม่อยากมองใบหน้าเธอในตอนนี้ มันทั้งผิดหวังและเสียใจที่เขากลับกลายเป็นผู้ถูกกระทำจากคนใจร้ายบนโลกใบนี้อีกแล้ว และครั้งนี้เกิดขึ้นกับเด็กสาวที่เขาไม่เคยคาดคิด

“พี่อิฐหาอะไร”สายขิมขยับตัวตามเมื่อเขาตรงเข้าไปเปิดลิ้นชักของเธอแล้วหยิบข้าวของมีค่าออกมา

“มีเงินเท่าไหร่เอามาให้หมด”เมื่อได้ยินความต้องการของเขาเด็กน้อยไม่คิดสงสัยอะไรทั้งนั้น เธอเดินเข้าไปยังตู้เสื้อผ้าแล้วหยิบกระเป๋าใบหนึ่งออกมาในนั้นมีเงินที่เธอเก็บเอาไว้ เพราะทุกครั้งที่พิพัฒให้เงินเด็กสาวไปซื้อของที่อยากได้สายขิมมักเลือกที่จะเก็บเงินนี้ไว้แทนการใช้จ่ายไปกับของที่ไม่จำเป็น

เธอยื่นเงินทั้งหมดในนั้นให้เขาอย่างไม่ลังเล

“อันนี้ด้วย น้องขิมให้พี่อิฐ”โทรศัพท์สีชมพูหวานที่หน้าจอมีรอยร้าวถูกยื่นให้เขา โทรศัพท์เครื่องนี้สายขิมใช้เงินเก็บของตนเองซื้อมาเพราะพี่สาวอย่างพิพิมที่ทำให้หน้าจอเครื่องร้าวเพราะโมโหเธอ เด็กน้อยที่กลัวว่าพี่สาวจะมีความผิดจึงขอร้องให้ป้าอ้อยช่วยนำเงินของเธอไปซื้อเครื่องใหม่ให้เพื่ออำพรางความผิดของพิพิม

“ถ้าพี่อิฐอยากตีน้องขิมวันไหน พี่อิฐโทรหาน้องขิมนะ”สิ้นคำของเด็กสาวมีเพียงเสียงแค่นคอของชายตรงหน้า หากเป็นช่วงเวลาปกติเขาคงเอ็นดูกับคำพูดของเธอที่ดูไร้เดียงสา

แต่ตอนนี้เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทำให้เขามองเธอไม่เหมือนเดิมแล้ว เธอมันก็แค่เด็กขี้โกหกเพื่อเอาตัวรอด

เขาเก็บโทรศัพท์ของเธอลงในกระเป๋ากางเกงแล้วก้าวเท้าชิดร่างของเด็กตัวเล็กที่สูงเพียงอกของเขา

“แค่ตีเธอมันน้อยเกินไปด้วยซ้ำกับสิ่งที่เธอสมควรได้รับ”สายขิมหลับตาแน่นเมื่อเขายกมือข้างหน้าขึ้น ใบหน้าน้อยเกร็งอัตโนมัติ หากแต่ก่อนที่จะมีอะไรเกิดขึ้น

กรี๊ดดดด เสียงของป้าอ้อยดังขึ้นจากทางประตูหลังจากที่เดินไปตามหาต้นตอของเสียงประหลาดจนทั่วบ้านแล้วไม่พบความผิดปกติจึงจะกลับเข้ามานอนพักในห้อง

ภาพที่เห็นทำให้คนแก่ใจหายไปอยู่ตาตุ่มเมื่อเห็นท่าทางของชายรูปร่างสูงทำให้คนแก่เข้าใจว่าเด็กน้อยกำลังถูกทำร้าย

อิฐผลักร่างน้อยไปทางเตียงนอนทำให้สายขิมที่ไม่ทันตั้งตัวล้มลงขณะที่ป้าอ้อยรีบเข้าไปดูสายขิมทันที เขาจึงอาศัยจังหวะนั้นหนีหายออกมาพร้อมกับข้าวของมีค่าของสายขิม

“เป็นอะไรหรือเปล่าลูก”ป้าอ้อยสำรวจเนื้อตัวเด็กสาว ขณะที่สายขิมมองตามแผ่นหลังกว้างที่เดินหายไปในความมืด

“ว๊ายตายจริง นี่เขาทำกับขิมขนาดนี้เลยเหรอลูก”ป้าอ้อยที่ตกใจเพราะเห็นรอยนิ้วมือรอบลำคอเล็ก

“อิฐใช่ไหมลูก อิฐใช่ไหมที่ทำเมื่อกี้”ด้วยความที่มองเห็นใบหน้าไม่ชัด แต่ก็พอจะเดาได้ด้วยสระรีร่างกายทำให้ป้าอ้อยปักใจว่าเป็นอิฐที่โกรธแค้นสายขิมทำให้เข้ามากระทำการอุกอาจเช่นนี้

“ป้าอ้อยพี่อิฐไม่ผิด”เด็กน้อยจับมือของคนแก่เอาไว้

“มันจะไม่ผิดไม่ยังไงขิมทำขนาดนี้ ดูรอยนิ้วที่คอเราสิขิม อย่าพยายามปกป้องคนผิดเลยลูก ถึงป้าจะเคยเอ็นดูเพราะเห็นว่าเป็นเด็กขยันแล้วก็ดีกับเราแต่พวกนั้นมันหักลบกับสิ่งที่ทำผิดไปไม่ได้หรอก”