คนเลวในความทรงจำ

บาดเจ็บ

“ใจเย็นพี่ ผมก็บอกแล้วไงว่าแค่มารับคุณน้า” อิฐยังพูดอย่างใจเย็น

“เอามาให้หมด” มันยื่นมือไปทางอิฐ

“มาจากรีสอร์ต แปลว่าต้องมีเงิน” พวกมันเปลี่ยนเป้าหมายมาเป็นอิฐแทน

“ผมไม่มีหรอกพี่ ผมก็แค่ลูกจ้างคนนึง” คำพูดของอิฐไม่ทำให้พวกมันเชื่อเลยสักนิด

“เฮ้ยมึงไปค้นตัวมันดิ” พวกมันคนหนึ่งเดินเข้าไปค้นตัวอิฐ ก่อนจะพบกระเป๋าใบหนึ่ง

“เงินเยอะจริงๆ ด้วยว่ะ” พวกมันว่าพร้อมหัวเราะอารมณ์ดีเพราะไม่คิดว่าชายตรงหน้าจะพกเงินสดเยอะสนขนาดนี้

แต่จังหวะที่พวกมันกำลังจะดึงเงินของเขาออกจากกระเป๋า เขาจึงยกเท้าขึ้นถึงชายตรงหน้าอย่างแรงจนมีดพกขนาดเล็กหลุดออกจากมือไป ด้วยร่างกายที่สูงใหญ่กว่าทำให้เขาได้เปรียบ เขาใช้มือล็อคคอของมันเอาไว้

ในจังหวะที่เขากำลังได้เปรียบชายอีกคนพร้อมมีดพกสั้นได้เข้าไปกระชากตัวหญิงวัยกลางคนขึ้นด้วยความรวดเร็วพร้อมปลายมีดสั้นที่จ่ออยู่กับลำคอขาว

“ปล่อยเพื่อนกู” มันเอ่ยต่อรองซึ่งทำให้อิฐค่อนข้างลังเล เพราะการเลือกปล่อยเพื่อนของพวกมันเป็นการยอมทิ้งเงินก้อนสุดท้ายที่เขามี

“ช่วยน้าด้วยนะ แล้วน้าจะตอบแทนเธอมากกว่าเงินก้อนนั้นที่เธอมี” เมื่อเห็นความลังเลของเด็กชายตรงหน้าทำให้เธอเอ่ยออกไป

“หุบปากไปเลยมึง” ชายที่กำลังจับตัวเธอเอาไว้เอ่ยขึ้นแล้วกระตุกเธอที่พยายามจะดิ้นให้หลุดพ้น

“น้าพูดแล้วนะครับ” อิฐเอ่ยขึ้นด้วยท่าทีขี้เล่นพร้อมรอยยิ้มที่มุมปาก หญิงสาวจึงพยักหน้าตอบรับด้วยความหวาดกลัวปลายที่ที่กำลังจี้เธอ

“เอางี้พี่ ยื่นหมูยื่นแมวกัน ส่วนเงินพวกพี่เอาไปหมดเลย” อิฐเอ่ยเสนอไปซึ่งพวกมันตกลง พวกเขาจึงค่อยๆ ยื่นแลกตัวเพื่อนของมันกับคุณน้าลูกค้าของรีสอร์ต

“ระวัง” เสียงของคุณน้าดังขึ้นในจังหวะที่เธอกำลังหลุดพ้นจากการเกาะกุมพบว่าปลายมีดได้เบนทิศทางไปยังเด็กหนุ่มร่างสูง

ฉึกกก!! มีดปลายแหลมวาดไปตามอากาศตวัดเข้าที่เอวของเด็กหนุ่มจนเขาล้มทรุดลงไป

“เฮ้ยไปกันเว้ย ฮ่าๆๆ” พวกมันรีบเก็บข้าวของมีค่าก่อนจะรีบขับรถหนีไปด้วยความอารมณ์ดี

“น้าขอดูแผลหน่อย” หญิงวัยกลางคนถือวิสาสะดูบาดแผลที่เอวของเด็กหนุ่มทันที

“ผมไม่เป็นอะไร” อิฐตอบแล้วดึงเสื้อของเขาลงตามเดิม ท่าทีของเด็กหนุ่มทำให้เธอชักรู้สึกหมั่นไส้ที่แสดงออกราวกับหวงเนื้อตัวหนักหนา

“โอ๊ยยย” คุณน้าคนสวยที่พึ่งเจอกันแต่กลับไม่อ่อนโยนเหมือนหน้าตา จัดการดึงชายเสื้อของเขาขึ้นแล้วและลงในบริเวณใกล้กับบาดแผลของรอยแผลที่ลากยาวไปตามบั้นเอวประมาณสามเซนติเมตร

“แผลไม่ลึกไม่ต้องไปโรงพยาบาลก็ได้ แต่ต้องทำความสะอาดให้ดี ขับรถไหวไหม” เธอเอ่ยถามเด็กหนุ่มที่กำลังแสดงสีหน้าเหยเก ก่อนจะต้องอุทานออกมาเมื่อพบว่าไม่เพียงแต่บาดแผลที่เอวของเด็กหนุ่มเท่านั้นแต่ยังมีรอยแผลทางยาวที่ฝ่ามือของเด็กหนุ่ม

“น้าขับรถให้เอง เธอบอกทางน้าแล้วกัน”

รถกระบะคันเก่งของรีสอร์ตที่อิฐตั้งใจไปรับลูกค้ากลับกลายเป็นว่าเขาต้องให้คุณน้าเป็นคนรับรถขึ้นมายังรีสอร์ตซึ่งตั้งอยู่บนเขาเสียเอง โดยเขาทำได้เพียงบอกเส้นทาง เพราะคมมีดที่ดูท่าแล้วว่าจะผ่านการใช้งานมาอย่างหนักได้บาดลึกเข้าไปยังฝ่ามือของเธอจนตอนนี้ฝ่ามือของเด็กหนุ่มเริ่มบวม นั่นทำให้คุณน้าที่เขาพึ่งรู้ว่าคือคุณน้าปิ่นซึ่งเดินทางมาไกลจากฝรั่งเศสเป็นผู้ขับรถให้แทนเสียอย่างนั้น

“อิฐอีกไกลไหม” ตอนนี้บรรยากาศที่มืดลงทำให้คนที่ไม่ชินทางเริ่มกังวล

“เลยโค้งหน้าไปอีกประมาณหนึ่งกิโลก็ถึงแล้วน้า”

“อดทนหน่อยนะ กลับไปถึงรีสอร์ตแล้วค่อยทำความสะอาดแผล อย่าลืมกินยากันไว้ด้วย น้าว่าคืนนี้เราไข้ขึ้นเนี่ย” เสียงสั่งกำชับที่ว่าให้เขาทำความสะอาดบาดแผลและกินยาราวกับเขาเป็นเด็กทำให้เด็กหนุ่มถอนหายใจแล้วมองออกไปยังนอกหน้าต่างแทน

ปิ่นเองก็ตั้งใจขับรถต่อไปตามเส้นทางอย่างระมัดระวัง เธอแอบเห็นเด็กหนึ่งแสดงสีหน้าเศร้าออกมาเมื่อยามเหม่อมองออกไปด้านนอกราวกับมีบางสิ่งในใจ

“ฟาดเคราะห์ไปนะไอ้อิฐเอ๊ยย” เสียงของก้องที่รออยู่หน้ารีสอร์ตดังขึ้นขณะที่เดินมารับทั้งคู่ หลังจากที่โทรหาอิฐเพราะไม่เห็นเขากลับมาเสียทีจึงได้รู้ว่าเขาได้รับบาดเจ็บเพราะช่วยลูกค้าเอาไว้

“เด็กสองคนนั้นเป็นเด็กเมายาน่ะครับ รถมอเตอร์ไซค์กับข้าวของชาวบ้านถูกขโมยกันเป็นว่าเล่น ทางตำรวจเองก็ตามจับมาตั้งแต่เช้า ได้ข่าวว่าตอนนี้ตามจับได้แล้วด้วย ไว้ผมจะพาคุณน้ากับอิฐไปรับของที่ถูกขโมยไปคืนมานะครับ”

“จ๊ะ น้าว่าพาเด็กนี่ไปล้างแผลก่อนเถอะน้าไม่เป็นไร ห้องเดิมใช่ไหมก้อง” ปิ่นไม่ได้ติดใจอะไร ได้ยินว่าเด็กสองคนนั้นถูกจับได้แล้วเธอก็เบาใจ จะได้ไม่เกิดเหตุการณ์นี้กับใครอีก ก่อนจะเดินแยกไปยังห้องหนึ่งในรีสอร์ตที่พักใช้พักประจำ

“ไปอิฐเดี๋ยวพี่อาบน้ำ ล้างแผลให้เอง” ก้องพูดล้อเล่นเพราะเห็นใบหน้าของอิฐที่ดูซีดลง

“บ้าน้าพี่ ผมอาบเอง”

“ฮ่าๆ เออ หวงตัวนักเว้ย มีเมียแล้วจะหวงแบบนี้ไหม” ก้องหัวเราะร่วนแล้วพาเพื่อนรุ่นน้องเข้าไปจัดการตัวเองในห้อง เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยดีแล้วเขาจึงกลับออกมาต้อนรับน้าปิ่นซึ่งนั่งรออยู่แล้ว