คนเลวในความทรงจำ

ถูกชะตา

“ขอโทษทีนะครับน้าปิ่น เกิดเรื่องวุ่นวายจนได้” ทั้งที่เขาเองพยายามระวังแล้ว ด้วยรู้ดีว่าปิ่นมุกหรือน้าปิ่นที่เขามักเรียกเดินทางมาจากฝรั่งเศสเพียงลำพัง

แม้ปิ่นมุกจะเคยเดินทางมาที่นี่ทุกปี แต่ที่นี่มีการเปลี่ยนแปลงเสมอนั่นทำให้เธอค่อนข้างจะมีความทรงจำที่เลือนราง

“ได้ข้อมูลอะไรเพิ่มเติมบ้างหรือเปล่าก้อง” ปิ่นมุกเอ่ยถามถึงเรื่องสำคัญทันที

“ผมขอโทษครับน้าปิ่น” คำตอบของรุ่นน้องทำให้ปิ่นมุกยิ้มอย่างเข้าใจ เธอเองก็ทำใจมานานแล้วล่ะ

“น้าทำใจบ้างแล้วล่ะก้อง ลูกของน้า ป่านนี้คงกำลังน่ารัก หวังว่าครอบครัวใหม่จะรักและให้ความสุขลูกของพี่เท่านี้ก็พอแล้ว” มีเพียงรูปถ่ายขณะที่ลูกสาวของเธอเป็นทารกเท่านั้น แต่เธอมั่นใจว่าลูกของเธอต้องน่ารักมาก และใครที่ได้พบเจอลูกเธอจะต้องเอ็นดู

“ผมเองก็เชื่ออย่างนั้นครับ” เขารู้จักกับปิ่นมุกมาหลายปี ที่หญิงคนไทยนี้ได้เดินทางจากต่างประเทศเพื่อมาตามหาลูกสาวในเมืองไทยผ่านรูปถ่ายเพียงใบเดียว

“ถ้าตอนนั้นน้าเด็ดขาดกว่านี้ น้ากับลูกคงไม่ต้องพรากจากกัน”

ปิ่นมุกเกิดมาในตระกูลที่ร่ำรวย ถูกเลี้ยงดูมาราวกับไข่ในหิน จนกระทั่งเมื่อเติบโตเป็นสาวได้พบรักกับชายธรรมดาผู้หนึ่งคนที่ทำให้เธอตกหลุมรักในเวลาไม่นาน ทั้งคู่ได้มีพยานรักเป็นลูกสาวของเธอ แต่ด้วยครอบครัวของเธอที่ไม่ชอบฝ่ายชายทำให้เขาถูกเตี่ยของเธอซ้อมจนเสียชีวิต ขณะที่เธอนั้นต้องหนีมาคลอดลูกที่นี่

เธอใช้ชีวิตที่รีสอร์ตแห่งนี้ตั้งแต่เจ้าของคนเก่าจนกระทั่งเปลี่ยนมือมาเป็นก้อง

“เรื่องราวมันผ่านมานานแล้วล่ะครับน้าปิ่น เอาเป็นว่าผมจะช่วยตามหาให้ลูกสาวคุณน้าจนกว่าจะเจอนะครับ” ก้องเองก็ตั้งใจจะช่วยจริงๆ แต่ด้วยข้อมูลที่มีช่างน้อยนิดเหลือเกินทำให้การตามหาค่อนข้างลำบาก

“ขอบคุณก้องมากนะที่เป็นธุระให้น้าเสมอ”

“ยินดีครับน้า ว่าแต่มาคราวนี้น้าปิ่นตั้งใจจะมาอยู่กี่วันครับ” เพราะรู้มาว่าธุรกิจของสามีใหม่น้าปิ่นกำลังจะขยายสาขาไปยังประเทศฝรั่งทำให้ตอนนี้น้าปิ่นได้ย้ายฐานจากอิตาลีไปอยู่ฝรั่งเศสเรียบร้อยแล้ว และหลังจากนี้คงยุ่งอยู่กับโรงแรมสาขาล่าสุด

“คราวนี้น้าคงอยู่ได้ไม่นานนะก้องอีกอย่างหลังจากนี้น้าคงไม่ได้มาไทยหลายปีเลย คุณเบนเขาอยากให้น้ากลับไปช่วยงานน่ะ”

“ผมเข้าใจครับ” หลังจากสามีเสียชีวิตได้นาน ปิ่นมุกได้แต่งงานใหม่กับมหาเศษชาวอิตาลีหวังเยียวยาความเจ็บปวดที่ผ่านมา พร้อมกับจ้างนักสืบตามหาลูกสาวของเธอที่ถูกขโมยไป

เบน สามีใหม่ของเธอที่แต่งงานกับเพราะความเหมาะสมทางครอบครัว แต่อยู่กันมาหลายปีทำให้เธอและสามีมีความผูกพันและกลายเป็นความรัก เขาไม่บังคับ แต่กลับให้อิสระที่อยู่ในขอบเขตแก่เธอ

“เฮ้ออ เราสองคนอยากมีลูกด้วยกันมากแต่ไม่เคยสำเร็จเลย นี่ก็เริ่มบ่นกับน้าแล้วเหมือนกันถ้ามีสมาชิกเพิ่มที่บ้านคงไม่เหงา ลึกๆ น้าก็หวังจะได้เจอหน้าลูกสาวในสักวัน”

คำพูดของน้าปิ่นที่อดทนข้ามน้ำข้ามทะเลมาตามหาลูกไกลถึงเมืองไทยอย่างไม่ย่อท้อทำให้ก้องคิดบางสิ่งขึ้นมาได้

“น้าปิ่นครับ ถ้าน้าปิ่นอยากมีลูกสักคน รับลูกชายไปเลี้ยงเล่นระหว่างรอลูกสาวก่อนไหมครับ” ก้องเอ่ยขึ้นอย่างไม่จริงจังนักด้วยท่าทีขี้เล่น แต่คำพูดของเขากับทำให้ใบหน้าของหญิงวัยกลางคนดูตื่นเต้นขึ้นมา

“ก้องหมายถึงเด็กเมื่อกี้เหรอ อิฐน่ะเหรอ”

“ผมพูดเล่นน่ะครับน้า คือผมสงสารน้องเจออุปสรรคมาเยอะ”

“แต่น้าจริงจังนะ น้าถูกชะตากับน้องเรา เห็นแล้วเอ็นดู ถึงจะดูหวงตัว ดูแข็งๆ ทื่อบ้าง แต่น้าว่าเขากำลังมีเรื่องเศร้าอะไรหรือเปล่า ระหว่างทางเผลอแปบนึงก็เหม่อลอยเหมือนคิดอะไรในใจอยู่ตลอดเวลา”

“ประมาณนั้นแหละครับ เรื่องที่เจอตอนนี้ค่อนข้างหนักพอสมควรเลย”

“ยังไง พอจะบอกน้าได้ไหมตา ชีวิตตาอิฐเป็นมายังไง แล้วมีเรื่องอะไรอยู่เผื่อน้าพอช่วยได้”

“ก็...ตอนนี้ก็คงต้องหาที่อยู่หลบซ่อนไปอีกนานเลยครับ”

“ว่ามาสิน้องเราติดคดีอะไร” ก้องกลืนน้ำลายดังเฮือก สลับกับมองใบหน้าของน้าปิ่นมุกที่กำลังอยากรู้ถึงที่สุด

“คดีฆ่าคนตายครับ”