This can’t be... ayaw kong maniwala. Gusto kong matawa nang sarkastiko. Kaya lang, sa nakikita kong reaksyon ni Tita, pakiramdam ko e tuluyan na ngang gumuho ang mundo ko.
Hindi ko matanggap. Bluff lang siguro. Imposible.
“N-nagpapatawa yata kayo.” Ngiwi ko. Naninikip pa rin ang dibdib ngunit pinilit kong maging okay.
“Bakit naman ako magsisinungaling, Roana? Kung gusto mo, magpa-DNA tayo. May dahilan kung bakit itinago ko. Masisira si Mama, I don’t want her mad again.” Lunok nito, hilam pa rin ang mukha ng luha.
Unti-unting napaawang na lang ang labi ko. Hanggang sa naramdaman kong bumibilis ang paghinga ko kasabay ng unti-unting pagmuo ng mga luha. Ayaw ko! Bakit ang sakit naman yata ng mga nalalaman ko ngayon?!
Oo nga pala... si Tito, iyong mga ginagawa namin. Mali. Maling-mali. Hi
