10
1533 Words
“Please stop,” nanginginig na saway ko rito. Hindi ko na talaga maipagkakaila na sobra nga akong nalunod sa kamunduhan.
Nanginginig na ang mga hita ko at ganoon din ang kalamnan. Gumapang na nang tuluyan ang sensasyong pinaramdam sa akin ni Tito. Kaya siguro hanggang ngayon kahit na humahaplos na lamang ang daliri nito e hindi pa rin mabura-bura iyong init na kanina ko pa nilalasap.
Napapikit na lang ako at iginilid ang mukha saka impit na pinigilan ang sariling mapaungol habang nanginig muli ang pang-ibaba. Ramdam ko iyong kiliting bumalot sa akin, ramdam ko rin kung paanong parang tubig na dumaloy iyon. Syet! Nag-iinit ang mga mata ko. Pinagsamang hiya at inis.
“Okay, titigil na,” tukso nito at tuluyan nang binawi ang daliri.
Dumilat ako. Kagat ang labi. Bakit ganoon? Para bang... ewan. Hindi ko maipaliwanag. Nanghihina ako... kiliting-kiliti. Saka naiihi.
Pinulot ni Tito ang pinaghubaran ko at sinakop nito ang bewang ko para maiupo nang maayos sa ibabaw ng mesa. Kumintil pa ito ng halik na para bang wala lang iyon samanatalang nanghihina ako roon. Bakas pa rin sa mukha ko iyong sensasyon na naramdaman kanina. In fact, ayaw humupa kahit tapos na. Nangingimi akong tumitig kay Tito na ngumingisi habang nakatitig sa akin.
Lumunok ako. Nanghihina ang mga hita habang nakalaylay sa ibaba ng mesa.
Mula sa talampakan ay ipinasuot sa akin ni Tito ang panloob. Lumunok ako. Nakatitig pa rin sa ginagawa ni Tito. Kaonting angat lang ay tuluyan ko na ngang naisuot pati na rin ang pinaghubarang pyjama. Nakikiti ako ron. Tinamaan.
Kaya lang pumikit ako nang mariin. Huminga nang malalim para mapakalma ang sarili. Saka muling idinilat ang mga mata at nakipagtitigan sa mga asul na mga mata ni Tito Titus. Masyado iyong malalim. Nakikita ko kung paanong lumalapad at lumiliit ang gitnang itim noon.
“Mamayang hapon, aalis ako. Magpahinga ka at hintayin mo’kong umuwi. Aayusin ko lang ang gulo.” Paalam nito.
Kagat ko pa rin ang pang-ibabang labi at nakipagtitigan dito na seryoso na at halatang binabasa iyong nasa isipan ko.
Ngumiwi ako at umiwas. Nanginginig pa rin ako. Ramdam ko iyong pagkakapit ng panty ko sa basang k**i. Bakit ayaw tumigil?! Nakakainis.
“Nagustuhan mo ano?” Ngisi nito nang lingunin ko.
Napalunok ako at hindi makapaniwalang parang wala kang dito kung pag-usapan iyon. Sabagay naman... sanay na sanay ito. Samantalang hanggang halik pa lang ang natutunan ko.
“Gusto mong ulitin natin pagkauwi ko?” Tukso nito.
Namilog ang mga mata ko at mabilis na umiling. Natawa lang ito.
“Ayaw mo? Sigurado ka?”
“T-tama na,” tanging sagot ko.
Natawa ito. Lumapit pa sa akin at idinantay ang palad sa isa kong hita. Pinangilabutan ako roon at ikinilos ang mga hita. Na doon ko lang nalaman na bumalik na pala ang lakas ko.
“Sarap na sarap ka, Roana... ayaw mo noon?”
Sa inis ko e sinipa ko ang isang hita nito at nagmamadaling bumaba mula sa ibabaw ng mesa. Kaya ko na. Lumipas na kahit ramdam ko iyong pagkakailang mula sa ibaba. Kasi naman hanggang ngayon dumadaloy pa rin.
Humalakhak lang ito at umiwas sa muli kong pagsipa. Natatarantang naglakad naman ako sa kabilang bahagi ng mesa.
“Tigilan mo’ko Tito, ah?!” Nanggagalaiting sigaw ko rito.
Tawang-tawa pa rin ito. At ganoon na lang ang hiya ko nang makitang nagmamadali sina Manang at Pablo papasok dito kusina.
“Hay, akala ko kung ano na.” Iiling-iling na talikod ni Manang. Sumunod si Pablo na lumingon pa bago sumunod kay Manang. Natahimik naman ako at napayuko ngunit nagulat din dahil lumapit si Tito at inangat ang mukha ko bago ginawaran ng isang nakakapugtong halik. Hindi ko naman pinatulan pero dahil nga nakaawang ang labi ko e naipasok nito ang dila at nagmalikot kaagad sa loob. Nanlalaki na lang ang mga mata ko at tumitig sa kanyang dilat din ang mga mata.
Hindi ko maintindihan kung bakit ganoon... bakit nga ba malambot ang labi nito at matamis humalik?
Humiwalay na ito pagkatapos. Namumula naman ako. Na hindi naman dapat dahil kinalakihan ko naman ito bilang Tito.
“Tatapusin ko lang itong kay Lily. Pagkatapos kukulitin na kita para tuluyan ka nang bumigay...” ngisi nito.
Umirap ako at mabilis na lumayo. Ngiti nito ang huli kong nakita bago nagmamadaling umakyat sa itaas. Mas gusto ko na lang humilata at magpahinga. At yon ang gagawin ko hanggang sa makauwi si Tito. Bahala nga siya!
Hindi naman talaga akong natulog. Inayos ko lang ang ibang isinampay na mga damit at iginilid saka itinupi. Pagkatapos noon ay naligo na ako kaya tanghali nang kumatok si Manang at sinabing kakain na. Tinanong ko muna kung nandiyan si Tito. Ang tanging sagot lamang nito ay...
“Bumaba sa bayan, may aasikasuhin daw.”
Ah, ngayon na pala. Umiling ako dahil alam ko kung anong gagawin nito doon. Saka lang ako sumunod kay Manang at sabay kaming kumain. Wala si Pablo. Abala raw at may kinontratang tao tulad nang utos ni Tito Titus.
Pagkatapos ay umakyat din akong muli at naghalungkat ng isang libro bago binasa. Alas cuatro nang nakatulog ako at nagising alas siete ng gabi kaya siestang nagkukumahog ako pababa ng hagdan. Maliwanag na ang ilaw. Klaro iyong mga kakaonting tuldok na ilaw sa malayo. Siguradong ilaw sa mga bahay iyon. At naramdam ko ring wala na si Manang. Siguro umuwi?
Ewan ko. At tanging pagkain lang ang nakatakip sa ibabaw ng mesa. Kahit nakaramdam ng gutom e hinanap ko pa rin si Tito. Hindi ko maramdaman. Wala yata. Hindi pa ba nakakauwi? So, mag-isa ako ngayon?
Hindi ko naman napigilang tumitig doon sa dulo ng mesa at agad na namula dahil naalala ko na naman iyong pakiramdam na iyon. Bakit ganoon? Alam kong tama si Tito... siguro nga tulad din ako ng ibang babae... nalilibugan din.
Pumikit na lang ako nang mariin at kumaing mag-isa. Saka niligpit at hinugasan. Saktong parang narinig ko na bumukas ang pintuan. Kinabahan ako. Natatakot. Ngunit dahil ayaw kong magpabigla-bigla e sinilip ko iyon at nakitang si Tito pala, na napamura pa noong tumama ang hita sa isang side table.
Napahawak din ito sa ibabaw ng sofa. Kaya nangunot na ang noo ko at kahit naiilang ay lumapit dito para lang maamoy iyong alak. Napalunok ako. Medyo naglaway. Bakit kaya namiss ko iyong lasa ng alak?
“Tito, nakainom yata kayo.” Sabi ko rito. Noon naman napaangat ito ng mga mata. Ngumisi pa.
“Napainom nang kaonti. Pinagbigyan ko na lang para matapos na ang gulo.” Dumipa pa ang mga braso nito.
Ngumunot naman ang noo ko at mabilis na umiling. Bakit nga ba nagpapayakap?
“Dali na, hug me, Roana.”
Umirap ako. Bakit ko naman gagawin iyon? Natawa lang ito at siya na ang lumapit kaya umiwas ako ngunit dahil malaking tao si Tito at sadyang matangkad ay mabilis lang nitong nahapit ako palapit sa kanya.
“Ang bango mo...” bulong nito bago dumampi ang labi sa leeg ko.
Napalunok na lang ako at nanghihinang tinulak ito kaya lang mukhang tuod at hindi man lang natitinag. Kabado na ako. Oo kabado. Paano ba naman kasi, ramdam ko iyong bukol. Tulad nito iyong nasa bar na pinupuntahan ko. Kaya lang ang magkaiba, wala akong maramdamang init noon.
“Malaya na ako, Roana... kaya siguro pwede na? Libog na libog pa naman ako ngayon.” Walang habas na sabi nito at diniin pa ang bukol.
Nanlalaki na lang ang mga mata ko. Kabadong-kabado at sa wakas nagkaroon na rin nang lakas ang mga bisig para itulak ito. Kaya lang kahit lasing, alam mong malakas.
“Ihatid mo na lang ako sa itaas. Gusto kong matulog.” Utos nito.
Nagtatakang sinilip ko na lang ito. Mukhang naparami ang inom nito ah?! Taliwas sa sinabi nito kanina. Medyo ramdam ko ngang tinamaan.
Umiling ako. Saka umayos nang tayo at gumilid saka inakbay ang kamay nito para matulungang umakyat. Pumipikit pa nga ng bahagya samantalang natatawa naman ako. Tahimik lang ito ngunit pansin kong sumisilip din at muntik ko pang naitulak nang naramdaman iyong kamay nitong pinisil nang medyo may riin ang isa kong dibdib.
“Stop resisting, Roana... alam kong gusto mo ito.” Tukso nito. Ngunit inilayo ko kaagad ang sarili nang nakaakyat na nang tuluyan. At dahil doon ay nanlalaki na lang ang mga mata ko nang muntik na itong mawalan ng balanse. Mabilis kong nilapitan at hinila palapit sa akin.
Mukhang nanghihina. Tinamaan na yata. Anong klasing inumin kaya ang nagpalasing dito? Makabili nga!
Naiinis man ay napilitan akong ihatid ito sa sariling silid. Lock! Nasaan ang susi?!
Tinuro kaagad nito ang gilid ng bulsa. Sinubukan niya namang kunin. Kaso siguro dahil tuluyan nang gumapang ang antok at kalasingan ay hindi na nito magawa. Nagrereklamo akong pinasok ang kamay kaya lang nanlalaki ang mga mata napaangat ang mukha at tinitigan si Tito na idinantay na ang noo sa pader. Gusto na yatang matulog. Kaya lang, mukhang iba ang gusto nang lumalaking bukol doon sa tapat ng pants nito. Napalunok ako at natigilan. Nakakagat labi pa nga kahit hindi sadya iyon. Saka nagmamadaling umiling at hinila ang susi bago nagkukumahog na buksan ang pinto nito. Pagkatapos niyan bahala na siya.
- Writer
