Tam yarım saat olmuştu. Ne bir mesaj ne de bir arama düşmüştü telefonuna. Alev, kanepede oturmuş, dizlerini karnına çekmiş halde hâlâ bir umutla ekranı kontrol ediyordu. O umut, kalbinin içinde ince ince kemiren bir sabırsızlıkla birleşmişti. Sonra aklına gelen düşünceyle öfkeyle ayağa fırladı.
Telefonu avucunun içinde sıktı, dudaklarını büzdü, sonra sinirle kanepenin üzerine fırlattı.
" Ben ne diye bekliyorum ki ya!" diye bağırdı kendi kendine.
Adımlarını sert sert atarak odanın içinde dolandı.
"Hayır, madem o kadar yorgunsun, ne diye yemek teklifi ediyorsun ki? Ama işte… herkes senin gibi salak mı Alev? Değil. Sen olsan gerekirse uyumazdın, mal gibi gezeler dururdun."
Evin dört duvarı üstüne üstüne gelmeye başlamıştı. Sanki hava ağırlaşmış, nefes almak zorlaşmıştı. Duramadı. Odanın
