Devasa, oymalı ahşap yatağın en uç köşesine sinmiş, dizlerimi göğsüme çekmiştim. Üzerimdeki o ağır, bordo kadife elbisenin yırtık yakasını sıkıca tutuyor, gözlerimi kırpmadan odanın diğer ucundaki sedire bakıyordum. Aslan, o deri kaplı sedirin üzerine uzanmış, üzerine sadece ince bir battaniye örtmüştü. Geniş omuzları, düzenli ve derin nefes alışverişleriyle yavaşça inip kalkıyordu. Uyuyordu. Ya da benim öyle sanmamı istiyordu.
Zihnim bir savaş alanı gibiydi. Aslan’ın az önce yüzüme tısladığı o zehirli kelimeler, zihnimin duvarlarına çarparak yankılanıyor, beni deliliğin eşiğine sürüklüyordu. ”Benim altıma girmek için, bana dokunmam için bana yalvaracaksın Berfin…” Söylediği her harf, ruhuma atılan birer jiletti. Beni, abisini ve tüm aşireti kandıran sinsi bir yılan olarak görüyordu. Beni
