เช้าวันต่อมา
เฌอเบลตื่นมาไม่เห็นคนข้างกาย รีบลุกจากเตียงเดินมองหาเขา
“พี่มาร์วินคะ” เธอเรียกเขาและเดินออกมานอกห้องนอน
“เบลพี่อยู่นี่” เขายืนสูบบุหรี่อยู่ที่ระเบียง เฌอเบลเดินออกไปหาคนตัวสูง
“ออกทำไม พี่สูบบุหรี่”
“เบลคิดว่าพี่หนีกลับไปแล้วซะอีก” เธอไม่ฟังเขาเดินแถมเข้ามากอดคลอเคลียเขาไม่ห่าง
มาร์วินรีบเอาบุหรี่ทิ้ง กอดตอบคนตัวเล็ก “เป็นอะไรทำไมพี่ต้องหนีกลับไม่บอกเราด้วยละ”
“ไม่รู้ ก็เบลตื่นมาไม่เห็นพี่” เฌอเบลเงยหน้ามองเขาตาแป๋ว
“ตื่นมาก็อ้อนแบบนี้ ไปต่อกันอีกสักยกไหม เสร็จแล้วจะได้นอนต่ออีกหน่อย วันนี้วันหยุด ไม่ต้องออกไปไหนหรอกสั่งอะไรมากินดีไหม”
“ดีค่ะ”
“จะกินก่อนรึเอากันก่อนดี พี่ให้เบลเลือก”
“พี่มาร์วิน” เฌอเบลทุบแขนเขาอย่างนึกโมโห ที่เขาเอาแต่พูดแกล้งกันไม่หยุด “เลิกแกล้ง”
“-งั้นไปห้องพี่เลยไหม เบลไม่ต้องย้ายของก็ได้ เดี๋ยวพี่ซื้อให้ใหม่ทุกอย่างเลย กลับไปอยู่กับพี่น
