Love and War (OS#2)

Chapter 4

Another tiring day. I leaned my back at the swivel chair. I felt the sounds of my bones, and at the same time it gives me relief.

Para iyong pagod ko buong araw ang katumbas ngayon. Ang dami kasi ng orders, at iyong mga reservation na ngayon ang araw ng delivery. Dahil hindi naman gaanong kadami ang employees ko. Kaya kumutulong na ako para mapabilis ang trabaho.

Napahilot naman ako sa sintido ko dahil bahagya itong kumirot. Nakalimutan ko din kasi kumain, bali kaming lahat. Hindi na din namin kasi alan kung anong ang uunahin naming gawin.

Napadilat naman ako dahil sa biglaang bukas ng pinto ng office ko.

"Ma'am, sorry for disturbing you. Itatanong ko lang po kung anong gusto niyo sa lunch?" malumany na usal nito.

Nilingon ko naman ito. "Anything will do, Karen. Alam mo naman na ang mga kinakain ko at hindi." malumanay na usal ko rito.

Tumango naman ito, umalis na din siya. Nanatili ako sa ganoong posisyon, at parang hinihila ako ng antok. Gustuhin ko man pero baka dumating na din agad sila Karen. Kaya nilibang ko na lang ang sarili ko para hindi ako makatulog.

Ilang minuto lang dumating na din sila. Kaya naglunch na din kami sama sama. Madalas kaming ganito magkakasabay kumain. Gusto ko kasi magkaroon ng connection between them. Kasi kung wala sila, paano na lang ako. Kaya I'm very blessed na meron akong mababait at masisipag na employees.

"Alam mo Ma'am ang gwapo talaga nila Sir Marcious." usal ni Jerry.

Napangiwi naman ako dahil sa sinabi nila. Ano naman jung gwapo sila? Sabagay, sobrang kilig nila ng makita nila sila Marcious. Hindi sila mapakali dahil pakiramdam nila mahihimatay na sila kahapon.

Pero ako naiinis pa din ako sa mukha ng walanghiya iyon. Akal niya siguro mapapatawad ko talaga siya. Nagkakamali siya.

"True ka dyan. Lalo na iyong jade eyes— s**t! malaglag ng panty." singit na usal ni Melanie. Ang tinutukoy nila ay si Verom, sabagay maganda naman talaga ang mata niya. But his presence is too intimidating. Hindi ko manlang halos nakitang ngumiti iyong kahapon.

"Lahat naman sila masarap— este gwapo at hot." natatawang usal ni Karen. Nag-apir pa sila ni Malenie, habang si Jerry ay napapailing na lang.

I'm just quietly listening to them. I'm not interested to them. Nakakadiri ang paraan ng pagd-describe nila kila Marcious.

Napahinto naman sila sa pagtawa. Napakunot ang noo ko dahil napatitig sila sa'kin. Kaya naman natigilan akong sa panguya.

"Ikaw, Ma'am. May something po ba kayo ni Sir Marcious?" tanong ni Melanie. Kaya naman natigilan akong sa panguya.

Hindi ko gusto ang paraan nila kung paano nila ako tignan. Naiinis tuloy ako sa kanila. Sino ba naman kasi ang matutuwa sa ganoong tanong? Nakakainit talaga ng ulo.

"Something ni Marcious?" I laughed sarcastically. I stopped, and gazed at them so serious. "Saan niyo napulot iyang tanong na iyan?" hindi ko maiwasan magtaray.

Natawa naman sila sa naging reaksyon ko. Kaya naman napairap na lang ako sa hangin.

"Kasi naman, Ma'am. Bagay pa kayo ni Sir... Gwapo siya— at hot pa, tapos maganda kayo at sexy pa, Ma'am." kinikilig na usal ni Karen sa'kin.

"Tama ka dyan, Sis." usal ni Melanie. Para silang nagp-palpitate sa kilig.

Napailing naman ako sa usal nito sa'kin. Jusko! Baka masakal ko lang si Marcious, at kung magiging kami mapapaaga siyang mamatay dahil kung maiinis ako sa mga kalokohan niya. Tatakpan ko na lang siya ng unan sa mukha.

"No way!" hindi ko maiwasan mapataas ang boses ko.

Muli silang natawa dahil doon. "Ma'am, kalma lang po." saad naman ni Jerry sa'kin. "Tigilan niyo na nga si Ma'am." suway nito sa dalawa.

Tumango naman silang dalawa. Kahit pa-paano tumigil na silang tumawa.

We have our own place to eat. Pinalagyan ko talaga ng ganito para kahit paano may comfortable place sila dito. Parang pantry na din siya— actually ganoon na nga siya. Nang makatapos akong kumain, nagpaalam na din ako na babalik na ako sa may office ko.

Saktong palabas ko, kasabay nito may customer na papasok ng shop namin. Kaya naman mabilis ko siyang binati.

"Good afternoon. Welcome to Lavender Fields." magalang kong usal rito.

"Good afternoon." baritonong usal nito. Kinilabutan naman ako dahil sa boses niyo.

Tang-ina! Napakunot naman ang noo kung sino siya. What the hell he was here? Malamang flower shop business mo hindi ba. Para naman kaya kanino bibilhin niyang bulaklak, para sa hilaw kong kapatid. Ano namang pakialam ko?

He captured my eyes on him. I felt something happened— hell!

"Are you done scanning me?" nagulat naman ako sa tanong niya.

Naalala ko na naman iyong ginawa niya sa'kin. Kaya mabilis akong umiwas ng tingin. I felt my face turn red— another kahihiyan na naman.

Hindi pa din mawala sa utak ko ang ginawa niya sa'kin. Lalo na ngayon nakita ko na naman itong hinayupak na ito. Sa lahat ba naman ng flower shop na mapupuntahan niya dito pa. Ang dami dami diyan.

Wala akong pakialam kung customer siya!

Dahil sa tuwing nakikita ko siya— nag-iinit ang ulo ko. Gusto ko siyang yakapin ngayon sa leeg hanggang sa magviolet siya at hindi na makahinga.

He is f*****g pervert!

"A-anong akala mo sa'kin tinitignan ka?" mataray kong usal. Kung inaakala niya na gwapo siya— oo naman. Wait! Anong sabi ko?

Hindi ko ito nilingon. I heard his chuckles. "Okay, sabi mo e." saad nito.

Ang sarap mong ihulog sa kanal kang lalaki ka. Huminga ako ng malalim para mabawasan ang inis ko sa katawan. Akmang haharapin ko ito. Nagulat ako dahil hindi ko napansin na nasa likudan ko siya.

Hindi ako nakagalaw agad dahil sobrang lapit niya na sa'kin. His eyes directly stared at me. I'm f**k up!

Nang makabawi ako bigla ko siyang tinutulak, pag-atras ko tumama ako sa may gilid ng upuan. I thought I might fall but he catched me.

"Too clumsy again, Lady." his f*****g voice. It's slightly husky. I find it too manly.

There's something in his stare, at doon ko napansin na lumalapit ang mukha nito. Parang nawalan ako ng lakas, anong gagawin ng lalaking ito?

"Hala!" rinig kong sigaw nila. Kaya naman mabilis kong lumayo sa kanya. His face bit folded.

"f**k!" mahinang kong usal rito.

Umiwas ako ng tingin, at umayos ako ng tindig. Bakit naman kasi? Muli kong ramdam ang pag-iinit ng mga pisngi ko dahil roon.

"You word, Lady." kinilabutan ako sa boses nito.

Kaya pagtingin ko, nagsalubong ang mga titig naming dalawa. Tinaasan ko siya ng tingin.

"Bakit ka ba nandito?" inis kong usal.

"Is this a Flower Shop right?" pabalang na usal nito. Nakapamulsa na ito sa pantaloon niya.

Hindi ko maiwasan irapan siya. Kung masagot siya akala niya siguro close kami. Hello! kaylanman mangyayari iyon!

"Karen, assist him." tinignan ko sila. They looked so amazed at us.

"Where are you going?" usal nito.

"None of your business, Mr. Moran." naglakad na ako papalayo.

Nang makasalubong ko si Karen. She is teasing me.

"Ikaw, Ma'am. Kaya pala ayaw mo kay Sir Marcious." kinikilig nitong usal. Nilingon ko ito, at kumikislap pa ang mga mata nito

"Huwag kang issue." saad ko rito.

I heard their chuckles. I just sigh. Gusto ko na lang lumubog sa nilalakaran ko ngayon. Lagi na lang may taong sumisira sa araw ko. Kaya gusto ko na lang manakit bigla.

Nagkulong lang ako sa opisina ko, pero wala akong ginawa dahil naiinis ko. Ayoko na ulit makita iyong lalaking iyon.

Saktong tingin ko sa may orasan, pwede na akong umuwi. Tutal wala na akong ganang magtrabaho.

Pumunta muna ako sa may counter para magpaalam sa kanila.

"Ma'am, pinamimigay po ni Sir Sebastian." usal ni Karen. At kita dito ang matinding kilig niya.

Napataas naman kilay ko. "Para saan daw? Sana binalik mo na lang sa kanya." I tried to be calm.

"Bakit naman, Ma'am? Manliligaw niyo ba iyon?" curious na tanong nito.

Mabilis akong umiling. "Anong kalokohan iyan? Malamang hindi 'no." depensa ko rito. "Sayo na lang iyan." saad ko sa kanya.

Nakatitig naman ito na parang hindi naniniwala. "Ma'am, dalin niyo na sayang po." usal nito sa'kin.

Napabuga naman ako ng hangin. "Anong gagawin ko dyan?"

"Basta Ma'am. tanggapin niyo na po. Regular customer pa naman na'tin iyon." usal nito sa'kin.

Regular customer? Bakit hindi ko alam?

Kahit gusto kong itapon na lang hindi ko magawa. I treasured every single flower, because Mommy loves it. Kaya nagtayo ako ng flower shop dahil sa kanya. It is a way for me not to forget her.

Bago ilagay sa backseat ang bouquet na hawak ko. May napansin akong letter na nakasingit sa kubol ng mga bulaklak. I get it first, and put the flowers in the backseat.

Hi Lady, I know you are mad at me. And I want to say sorry again. Sana hindi mo na ako sungutin. Hindi ko naman talaga sinadya iyon. Have a nice day!

Napairap naman ako dahil sa sinabi niya. Mabilis kong binalik ang sulat sa may bulaklak. Akala niya siguro madadala ako sa ganyan niya. Nagkakamali siya!

Hindi naman masyadong traffic kaya mabilis lang akong nakauwi ng bahay. Tahimik ang buong bahay pag-uwi ko, kaya paano ay makapagpahinga ako.

Pagkarating ko sa kwarto ko binagsak ko agad ang katawan ko sa may kama ko. I didn't notice I fell asleep. Nagising at madilim na ang paligid. Ilang minuto pa akong nakahiga, bago magdecide na bumangon.

I took a bath. At habang nagpapatuyo ako ng buhay may kumatok na kasambahay. Kaya pinapasok ko na siya.

"Yes, Lulu." hindi ko ito binigyan ng tingin.

"Pinapatawag po kayo ng Sir sa may library." magalang na usal nito.

"Para saan?" tanong ko rito.

"Hindi ko po alam." usal nito sa'kin.

"Okay, susunod ako." saad ko rito.

I look at myself first. Nagpasalamat ako dahil hindi ko nasalubong ang kapatid kong hilaw dahil baka kung anong magawa ko kung nagkataon.

I slowly opened the door of the library. I saw Papa peacefully working. Marahan akong pumasok sa loob.

"Pinatawag niyo daw ako." sapat na para makuha ang atensyon niya.

Huminto ito sa ginagawa niya at tinignan ako.

"Have a sit first." saad nito sa'kin.

Mabilis akong umiling rito. "No need. Sabihin niyo na lang ang sasabihin niyo." deretsa kong usal rito. I'm trying to be not rude.

"Sierra, bakit mo ba ganyan kausapin?" seryosong usal nito sa'kin.

Napangiwi naman ako dahil doon. "What do you expect with me, Papa? I hate dramas with you. Kaya sabihin mo na iyong kailangan mo sa'kin." I stared at him straight.

"You don't even respect me, Lady." usal nito sa'kin.

Napatawa naman ako dahil sa sinabi niya. "Let me ask you, Papa. Kaylan niyo ko nirespeto?" bahagyang lumaki ang mata nito dahil sa sinabi ko. Pero wala lang sa'kin iyon. Tutal isa lang naman akong sampid dito sa pamilyang ito. "Kung hindi niyo sasabihin ang gusto ko niyong sabihin. Can I go now?" saad ko rito.

I heard his sigh. "Sierra, would you respect me first." sabi nito.

"As well as me, Papa." deretsang usal ko rito.

Masyado silang mahilig sa ganitong approach. And this is what I hate.

_______________________________________

Hope you will enjoy reading, People ❤️