Love and War (OS#2)

Chapter 8

Kinagabihan, hindi pa din mawala ang inis ko sa kanya. Tapos, naalala ko pa iyong paghalik niya sa'kin. Jusko!

Nababaliw na ata ako. Kahit gusto ko siyang itulak, pero iyong nga malambot niyang labi ay dinadarang ako. Tang-ina! Hindi pwede ito?

Kailangan ko ng makaalis ngayon dito. Kahit hindi ko alam kung nasaan lumapalop ako ng mundo. Basta— napapalihiran ang rancho niya ng bundok at puno.

"Athalie." tawag ko rito.

Napalingon naman ito sa'kin, habang kinukuha niya ang pinagkainan ko. Dahil ginawa kong pagtakbo nakakaramdam ako ng kirot sa paa ko.

"Bakit, Ate?" tumigil ito sa ginagawa niy at nilapitan ako. "May masakit ba sa iyon? o may kailangan ka ba?" nag aalalang usal nito at umiling naman.

"I know you are loyal to that— Ulupong. Pero gusto kong malaman talaga, saan bang parte ng bansa itong kinaroroonan na'tin ngayon?" curious kong tanong.

Napatitig naman ito sa'kin. "Ate, pasensya na talaga." she just bowed. "Hindi po ako ang dapat magsabi niyan." usal nito. Gustuhin ko man magsalita pero mabilis itong tumalikod sa'kin at umalis na.

Bagsak balikat ako dahil roon. Naiinis na ako dahil hindi ko gustong nandito ako. Hindi tamang nandito ako dahil magiging asawa siya ng kapatid ko.

Ilang beses akong nagpaikot ikot sa higaan, pero hindi ako makatulog. Kahit ilang beses kong isipin kung paano ako makakaalis, wala kahit anong dapat kong gawin ang pumasok sa isip ko.

Not until, I felt the bed moved. Para akong nanigas dahil sa kaba. I smelled his perfume, I still remembered how his scent covered the tip of my nose. I hardly gulped.

"B-bakit ka nandito?" kabado kong saad. Tang-ina! wala akong lakas ngayon nakipag-away dahil nararamadaman ko ang pagod na ginawa ko.

"Because it is my room." halos kinalabutan ako sa lalim ng boses nito.

Unti-unti ng kumakabog ang dibdib ko dahil sa kaba at kakaibang pakiramdam.

"O-okay." akmang tatayo ako dahil gusto kong magpahinga ngayon. Bukas na lang ulit ako makikipag-away sa kanya.

Pero isang matigas na braso ang yumapos sa bewang ko. Para nakuryente ko dahil kahit may damit ako, tumatagos ang init ng balat nito sa'kin.

"Saan ka pupunta?" mas nilapit nito ang katawan sa'kin. Halos magwala ang bawat laman loob ko dahil sa kaba.

"K-kasi kwarto mo pala ito... Doon na lang ako sa sofa." mahinang usal ko rito.

"No, you will sleep at my side.." seryosong saad nito.

Nakaramdam ko ang mainit na paghinga nito sa leeg ko. Hindi ko maiwasan, mataranta.

"Pe---"

"Just follow me tonight, Honey. You punch, kick, or hurt me tomorrow, just I want to rest at your side.. because I need energy thay came from you." usal nito sa'kin.

I suddenly stop— and did not know how to perceive the his words. Gustuhin ko man umalma. Pero may kakaibang pakiramdam ang yakap nito sa'kin. I hate to admit it, but I felt peace in his arms.

Kinaumagahan, wala akong Sebastian na naabutan. I still feel his arms in my body, nababaliw na talaga yata ako.

Pagtapak ko sa sahig medyo makirot pa din ang paa ko. Pero hindi naman na tulad kahapon. Napansin ko din na may pagkain na nakahanda na table malapit sa kama.

Nakakita ako ng sulat may gilid ng tray nito.

Eat it all or I will eat you, Honey.

"Gago ka!" madiin kong saad. Imbes na mainis ng sobra, nararamdaman ko ang pag-init ng pisngi ko. "Kumalma ka, Sierra!" paalala ko sa sarili ko.

Nahilamos muna ako ng mukha bago ako kumain. Kinuha ulit ni Athalie ang pinagkainan ko, at kasabay nun nanghiram ako ng charger. At nang mabuhay ko ang phone ko. Mensahe mula kay Lulu ang natanggap ko.

Siguradong nag-aalala na si Nanay Selly sa'kin. Kaya tumawag na agad ko sa kanila. Though we're on the side of the mountain signals aren't a problem here.

"Jusko, Sierra! Mabuti naman napatawag ka na." bungad na usal nito sa'kin.

Nasa veranda ako ngayon nakatambay. "Pasensya na po." malumanay kong usal rito.

"Nasaan ka ba ngayon? Alalang-alala sayo si Nanay." sabi nito sa'kin.

Hindi ko maiwasan mapangiti. "Pwede ko bang makausap si Nanay?" usal ko rito.

"Oo naman. Teka pupuntahan ko lang siya." sabi nito.

Habang naghihintay ako, napabaling ang atensyon ko sa baba. At natanaw ko ang ulupong may hawak hawak itong lubig at kasunod nito ang mga baka. Hindi ko maiwasan mapatitig sa kanya.

What is he doing? Tanga ka, gurl! Malamang nagsusuga ng mga baka!

I'm just wondering why he is doing that. I remembered he is the heiress of Moran Group of Company. Pero iba ang nakikita ko ngayon, he is living at the side of the mountain with a simple life.

"Sierra." natauhan naman ako ng marinig ko ang boses ni Nanay Selly sa'kin.

"Nanay." mahinang usal ko rito. Parang nawala ako ng salita tuloy ngayon.

"Ikaw bata ka talaga. Nasaan ka ngayon? Bakit hindi ka namin makontak?" sunod sunod na usal ni Nanay sa'kin.

Hindi ko maiwasan mapangiti kasi sa kabila ng kawalan ng paki ng pamilya ko sa'kin. Meron akong sila Nanay Selly na tinuturing akong parang anak niya.

"Pasensya na po. Nasa-- ano po ako--" natigilan ako dahil hindi ko alam sasabihin ko. "Nasa kaibigan lang po ako ngayon nakatuloy. Nalobat po kasi ako kaya hindi ko po kayo nakontak agad." paliwanag ko rito. Sana maniwala si Nanay.

Dahil kahit ngayon hindi ko alam kung nasaang lumapalop ako ng Pilipinas. Basta ang nakikita ko lang puro puno. Iniisip ko magsabi ako kaya sa pulis, ano naman idadahilan ko? Kinadnap po ako at dinala ako rito. Nice, Sierra!

"Sino kaibigan mo si Marcious ba?" tanong nito sa'kin.

"Hindi po, Nay. Iyong klasmeyt ko po dati sa college. Opo, tama po iyong kaibigan ko noon." hindi ko maiwasan mapangiwi dahil sa mga sinasabi ko. Nay, patawarin mo ako.

"Mag-iingat ka dyan... Magpadala ka ng mensahe kay Lulu para hindi ako nag-aalala sayo." malumanay pero seryoso ang tono nito.

"Oo naman po, Nay." usal ko rito.

We haven't talked for so long. Nag-aasikaso din kasi sila sa bahay kaya ganoon. After that call, I laid my body in the back of the chair. At hinayaan ko ang paningin kong tumuon sa ganda ng paligid. Dahil sa inis ko hindi ko napansin ang ganda nito.

This place brings peace to me. The fresh air reduced my stress that makes me drown by emotions. The sounds of surroundings became a lullaby of my death mind.

Siguro kung may malaking ipon na ako gusto ko din ng ganito. Malayo sa maingay na syudad.

Bahagya akong nagulat ng ginala ko ang paningin ko at nagtama ang mga mata namin. Kahit sobrang layo niya, something warm that his eyes brought. Gustuhin ko man umiwas pero nilunod na niya ako.

Ano bang kalokohan itong naiisip ko?

Umiwas ako ng tingin at bumalik na ako sa loob. Yes, I find him attractive but he's my sister's soon to be husband.

May kinalaman kaya ang kapatid ko dito kaya niya ako dinala rito. What if-- he brings me here to help my sister to really destroy me?

No! masyado akong OA. Pero hindi imposible dahil ano naman ang motibo niya, kung bakit niya ako dinala dito? Kasi kung wala lang, hindi siya makatotohanan.

"Ate Sierra, tara sa baba nagpahanda si Kuya Seb ng meryienda." usal ni Athalie sa'kin.

Nakadungaw ito sa may pintuan. Nakatitig lang ako sa kanya. l

"H-huh? Busog pa ko." simpleng usal ko.

Napakunot naman ang noo nito. "Pero Ate pinababa ka ni Kuya." makulit nito usal.

"Hayaan mo iyong Kuya mo na iyon." saad ko rito.

"Pero---"

"Ako ng bahala rito, Athalie." saad nito sa'kin.

Ito na naman siya. Umiwas ako ng tingin at napairap sa hangin. Lumapit ito sa pwesto ko, at pinilit kong hindi siya lingunin.

Kahit pawisan siya, I didn't smell him anything bad. Jusko! Nagawa mo pa siyang i-compliment akala ko ba.

"Let's go downstairs." his voice was a bit deep.

Umiling ako rito. "Ayoko." saad ko rito.

I heard his sigh. "Masakit pa ba paa mo." nag-aalalang tinig nito.

"O-okay naman na. Hindi lang ako gutom." deretsang usal ko rito.

"Let's go, Sierra. Don't let the food wait for you." sabi nito.

Muli akong umiling. "Pumunta ka na kasi. Busog pa ko." sabi ko rito.

Pero nagulat ako ng bigla akong binuhat nito. f**k! Nagpupumiglas ako.

"Don't move.. Baka mahulog ka pa." sabi nito sa'kin.

"Ibaba ko ako kung ganun kumag ka." malakas kong hiyaw sa kanya.

"Ang ingay mo naman. Halikan kaya kita para tumahimik ka." saad nito.

At natigilan naman ako sa sinabi nito. Ingudngod ko kaya siya!

Binaba niya naman ako sa pagkababa namin ng hagdan. Nothing change his reaction. Nagsimula na itong naglakad pero ako nakatingin lang sa kanya. I heard different voices on the dinning table.

Nilingon naman ako nito at napakunot naman ang noo nito.

"Why? Did your feet still hurt?" usal nito sa'kin.

Pero umiling ako rito. Nawalan ako ng lakas na magreklamo sa kanya.

"Hindi, gusto ko ng bumalik sa kwarto." simple kong usal nito.

Hinawi naman niya ang distansya sa pagitan naming dalawa. At mabilis na hinapit ang bewang ko.

"Bakit ka babalik doon? Hindi ka ba naiinip doon." saad nito. He stared at me straight without any blink.

Umiling ako doon. "Hindi ako naiinip doon." sabi ko rito.

Wala kahit reaksyon ang mukha nito. "May gusto ka ba?" saad niyo.

Tumango ako rito. "Gusto ko ng umuwi." sabi ko rito.

Umiling naman ito. "I can't give it to you that." sabi niya. Hinawakan nito ang kamay ko at hinila.

"I want to go home now. May kailangan akong gawin." saad ko rito.

"Do it but not today, tomorrow or other day... I don't want you to go home now. Just stay here a little while." makahalugan nitong usal sa'kin.

Nagtatakang akong tumingin ako sa kanya. Gustuhin ko man na muling kausapin hindi ko na nagawa dahil hinila na ako nito papuntang dining table. Naabutan namin ang mga kasamahan niyang tumatawa. Nang makita nila kami sabay sabay silang napabaling ng tingin sa'kin.

Tinamaan naman ako ng hiya dahil doon. Kaya naman napayuko ako. Hindi naman indimidating ang mga tingin nila, sadyang hindi lang alo komportable dahil nakatuon ang atensyon nila sa'kin.

"Ate Sierra, kain tayo!" masiglang sigaw ni Athalie sa'kin. Kaya naman binigyan ko siya ng simpleng ngiti.

Nanatili nakahawak sa'kin si Sebastian. Dahan dahan ko itong tinatanggal pero mas lalong humigpit ang pagkakahawak nito.

"Don't try to remove my hand." usal nito sa'kin.

Kaya tumigil na ako. Mas lumapit naman kami sa kanila. Nang lingunin ko sila nakangiti silang lahat sa'kin.

"Naku, Iha. Kumain ka na." saad ng katabi ni Athalie na magandang babae.

Tumango naman ako. "Salamat po." ko rito.

Inaabutan ako ni Sebastian ng plato. At tinanggap ko naman ito.

"What do you want?" malumanay na usal niyo.

"Bitawan mo ako.. Ako na kukuha." mahinang usal nito.

I heard his smirks. "I don't want to." tinapunan niya ako ng tingin. Pero bahagya ko siya pinandilatan para sundin ako. Pero simpleng umiling ito.

"Nag-aaway pa kayong mag-asawa ata." biro ng isang matanda sa'kin.

Napaawang ang mga labi ko dahil doon. Anong mag-asawa? Ay nagkakamali sila.

"Hindi naman po, Tay.. Tinatakot lang ako." biro pabalik ni Sebastian. Nagtawanan naman sila dahil roon at medyo nairita ako doon. Wala naman nakakatuwa pero bakit sobrang ng reaksyon nila. Kaya naman napakunot ang noo ko dahil roon.

Hindi pwedeng paghinalaan nila kaming mag-asawa.

"Nagkakamali po kayo hind---" mabilis naman niya akong sinubuan ng puto.

"You were too hungry, Love." malambing na usal nito sa'kin.

Nanlalaki naman ang mga bata ko dahil sa pagtawag niya. Anong kalokohan na naman ito? Muli ko siya pinandilatan para alamin kung anong iyong pinagsasabi niya.

"Ang tamis talaga pagbagong kasal." saad ng matanda muli. This gonna be another f**k up!

Unti-unti kong naramdaman ang pag-init ng mukha ko dahil sa kahihiyan— at panunukso nila.

_______________________________________

hi ka-redears, enjoy reading and have a nice day😊