When You Left

Chapter 6 Impossible

Chapter 6

Impossible

I was hurt, but I didn't mind that. Pilit kong pinilit imulat ang aking mata. Maingay ang paligid na para bang masyado silang tensyonado sa nangyayari. Masyadong maliwanag din kaya hindi ko maimulat ang mata ko ng maayos.

Nararamdaman ko rin na lumalakad ang kamang hinihigaan ko. I smell the familiar scent of the hospital.

"She's concious!" Someone shouted.

Kahit magulo ay parang naiintindihan ko ang nangyayari.

They bring me to the emergency room I guess. Hirap man ay malabo kong nasilayan ang isa pang pasyente na ipinasok doon. My mind immemdiately went in horror. I know her phisyche so I'm sure it's Jam!

Gusto kong tumayo at lapitan siya pero kahit ang sarili kong katawanan ay hindi umaayon sa akin.

"Stay calm, miss..." rinig kong sambit ng kung sino.

Gising ang diwa ko sa lahat ng prosesong ginawa nila sa akin. Hindi malala. Iyon ang alam ko, masakit ang katawan ko pero wala naman akong naramdaman na mas masakit doon.

My eyes are close the whole time even though I'm concious. Naririnig ko rin ang pinaguusapan nila sa aking paligid na sana hindi ko nalang narinig.

"The other one is in worst compared to her. She's in the operating room. Natawagan narin ang pamilya nila pareho and they requested her to be in private room..." anang isang mahinahon na boses.

Halos hindi ako makahinga sa sobrang lakas ng kabig ng dibdib ko. Jam is in critical condition!

"I... w-wanted to see my friend..." sabi ko sa hirap na boses kahit alam kong hindi pwede.

Agad namang lumingon sa akin ang nandoon at nabigla. Ngunit nang lumapit siya ay kalmado na ang mukha. She smiled at me.

"You will, soon. What you need first is to rest..."

Hindi ko na dinugtungan pa ang sinabi niya hanggang sa mailipat ako sa pribadong kwarto. Kung nasa operating room si Jam, hindi talaga ako makakapasok. And if she's in OR, this is bad. Halos hindi ako mapakali kahit noong iniwan na ako ng nurse at sinabihang parating na aking mga magulang.

I kept thinking... Bumangga kami dahil iniwasan ko iyong van. Kung nasa OR si Jam, siya ang napuruhan noong impact. At nang makita ko rin siya kanina ay alam kong mas napuruhan nga siya!

Hindi na ako nag dalawang isip na tumayo kahit hirap, hindi ko alam kung ilang oras na ba ang lumipas buhat kanina. Pagkatayo ko ay mas lalo kong naramdaman ang sakit ng aking katawan. May benda ako sa ulo, a cast on my left arm... bukod doon ay wala na. Natagpuan ko rin ang iilang gamit ko doon sa side table ngunit hindi ko na iyon pinakialaman.

I stood up helping myself. Ang dextrose stand ay ginawa kong pangalalay sa akin hanggang sa makalabas. I spent minutes looking for the operating room at nang matagpuan ko iyon ay nakita kong nandoon sila Tita May and Tito Ros, pati si Bonbon.

Malayo man ay nakita ko ang sakit at pagaalala sa kanilang mukha. Hindi ko alam kung lalapit ba ako sa kanila, I am so sure they are mad at me. It is my fault why Jam is here that I think a sorry will never be enough.

Bago pa ako makalapit ay bumukas ang pinto ng operating room at lumabas ang isang doktor. He remove the medical mask on his face.

"Are you the family of the patient?" Tanong nito kila Tita na nakatayo na sa kaniyang harap. They nodded.

Halos hindi ako makahinga habang nakatingin sa doktor. He was all calm but the looked on his eyes says otherwise. I gulped.

"How's my daughter?" Tito Ros asked.

The doctor shook his head, "We did everything we can Mr and Mrs. Reyes, but the patient didn't survive..."

I almost lost my balance. What I've heard is even more painful than being in that car accident! No! It can't be! They were lying!

"No! That's not true!" Tita May yelled. "My daughter can't die!"

"I am truly sorry Mrs. We cannot prevent the blood clot in her head, it even traveled in some parts of her body in no time. The impact of the accident is so strong that her body can't do it no more..."

Iyak ang narinig sa buong hallway na iyon. Isang tapik mula sa doktor at umalis na siya. Tito Ros didn't even utter a word, even Bonbon. I can't even feel my feet on the ground. Tila namamanhid pa dahil sa nangyayari at sa narinig. I cannot believe it! Hindi iyon pwede!

Hurt was dripping like an acid. Sa sobrang sakit parang namamanhid ako kahit pag iyak ay hindi ko magawa. Isang hawak sa aking balikat ang naramdaman ko.

"Anak," My mom voice filled my ears. Hindi ko sila hinarap.

Kasabay noon ay ang paglingon sa amin ng mga Reyes. Frustration, hurt and madness is evident in their eyes, mostly, Tita May. I cannot blame her though. I know my fault. Sila ang lumapit sa amin. Hawak sa braso ni Bonbon si Tita habang palapit sa amin.

I cannot fathom the pain in her eyes, but I am taking all the blame she's making me feel.

"Ma..." Bonbon uttered, para bang pinipigilan niya ito sa ano mang maaring gawin.

No, it's fine. I will understand everything. Kahit na nag kakagulo na ang isip ko sa mga nangyayari, kahit pa halos ikamatay ko na ngayon ang kabog ng dibdib ko, at ang katotohanang ang kaibigan ko ay...

"She's dead..." Tita said while looking directly at my eyes.

Naramdaman ko ang pagkatigil ng aking magulang sa aking likod. I know... nangilid ang aking mga luha. I know... my heart crumpled, my heart is aching and all that was in my mind right now is her smiling face. I know... I can never see that again?

Bago pa may masabing muli ay hinila na siya doon ni Bonbon para umalis. Wala na silang sinabi pang iba. Napahagulgol ako. Hindi inaalintana kung may iba bang dumadaan o nakakakita. I cannot find the right words to say right now. O kahit ang nasa isip ko ay hindi ko alam kung ano.

The pain in my chest keeps stabbing itself. It was breaking, that I can't even take it.

"Kri..." my mom called. She helled my hair and wiled my tears but it's useless.

It keeps on falling!

"Mom, I think I'm d-dreaming... wake m-me up, please..." ang isang kamay ko ay nakatabon sa aking mukha.

Hindi pa man tumutulo ay para masalo na ang mga panibagong luha. This is my scariest nightmare, and I need to wake up now!

"Mom, wake me up!" I yelled in the middle of that hallway. Para akong bata na hindi napagbigyan sa gusto, I even stomp my foot to prove a point.

My cried echo and no one seems to care. Para bang naiintindihan nila ang nangyayari at ako lang ang hindi.

"M-Mommy!" I cried even more.

She hugged me but I can't seem to feel it.

"Krizhia stop it..." She whispered. "Let's go to your room, okay?"

"No! No! Mom, this is a dream!"

Halos habulin ko ang aking hininga. I held my chest because I was gasping for air and I even cried more. I heard my dad said something. Iyak ako ng iyak at mas nahirapan pa dahil sa iyak ko.

People with white clothes flocked on me. My mind was on loose that I don't even recall what happened. I just woke up in a white room. Halos lumundag ang puso ko sa isipin na baka nanaginip nga lang ako. Ngunit sa hapdi ng aking mata, alam kong hindi.

Lumapit kaagad sa akin si mommy nang makitang gising na ako. Ang pagaalala sa kaniyang mukha ay nagsasabing totoo ang lahat ng nangyari.

"How are you feeling, hija?" She asked me.

She's trying to be calm and acted like everything was fine but I can't even lift the side of my lips to smile at her.

"Where's Jam?" I bravely asked.

"Are you hungry?" she changed the subject.

My tears pooled at the side of my eyes again, "M-Mom..."

Umiling siya sa akin na para bang labag sa kaniya ang aking tinatanong, "You were unconcious for a day... her funeral is at the chapel on their village..."

Mahina niyang sabi sa akin. I blinked several times. Hanggang ngayon ay hindi ako makapaniwala. I survived! Pero bakit siya ay hindi? It should be the otherway around right? It should be! Agad kong pinunasan ang luhang tumulo sa aking mata.

"Kasalan ko to e,"

"You didn't want this to happen..." alo sa akin ng aking ina. Of course she's my mom, she'll say that.

Halos walang laman ang isip ko sa buong oras na gising ako. Ang sabi ng doktor ay makakalabas na ako mamaya. My dad is fixing their schedule on their business para matutukan ako. Pupunta daw sila mamaya sa mga Reyes and I said I don't want to come.

Hindi ko kaya iyon. I don't want see her in that case when all I remember is her smiling face at me! Masyadong mabilis ang mga nangyari at hindi ko pa matanggap!

Tinanggal din ang cast ko sa braso bago kami umuwi, it's fine enough. Hindi ko lang siya pwedeng pwersahin but they said it'll going to be fine.

Nang makarating sa bahay ay dumiretso ako sa kwarto. Not minding my parents concern. Sa tingin ko ay wala akong karapatan sa pag aalala nila. This happened all because of me. Because of my childish act. My heart was hurting because of me.

Nang naupo sa kama ay saka ko lang naisipan na tingnan ang aking cellphone. Isang text kay Basty ang nakita ko roon.

Sebastian:

How are you?

Mapait akong napangiti. Even after our fight, you're still concern, huh? I freaking don't deserve this! Alam kong wala pa siyang alam sa nangyari kay Jam. His parents went to the hospital earlier to visit me. Tinanong nila ako kung alam na ito ni Basty and I said no. That I will tell him eventually and they said it was much okay if I'm the one who'll tell him.

Hindi ko alam ang sasabihin sa kaniya. Sumakit ang mata ko sa pagpipigil ng luha. I was in pain that day because of the accusation he gave me. That I was driven by my anger and pain... and looked where it got me. In an even more painful situation, in an even more madness... for myself.

I replied I'm fine. For days, that's been our routine. He text me one time a day, and I think that's because he's still mad at me. And I will always reply I'm fine, even though I was barely carry on.

"Kri, you need to eat..." Isang hapon sabi sa akin ni mommy nang puntahan niya ako sa kwarto.

Umiling lamang ako sa kaniya. Hindi naman ako gutom kaya hindi ko kinain ang pananghalian kong ipinadala niya kanina. Hindi kasi ako lumalabas ng kwarto kaya pinapadalhan niya lagi akong ng pagkain.

"Hindi ako gutom, mommy..." sagot ko. Nakaupo ako sa kama patalikod sa kaniya. Nakaharap ako sa bintana ng aking kwarto lung saan tanaw ko ang papalubog na araw.

Reminding me a day will soon end again. Reminding me that after this beautiful scenery, darkness will filled the entire world... is that how life goes? After a beautiful moment... a tragedy follow? A scary scene will happen? Sadness will soon come up?

But sunrise is a sign for a new beginning, and wonderful start, right? A new hope, new every morning... Naka ilang sunrise na ako, wala parin namang nagbabago?

"Anak hindi porket hindi ka gutom ay hindi ka na kakain... ilang araw ka nang ganito..."

Umiling iling parin ako habang nakatalikod sa kaniya. Hindi nga kasi ako gutom. I feel numb from all the feelings that I am taking right now. How can I eat if my very best friend died because of me? That while she lay there, while everyone is mourning... I can't even go there and wept with them. Tingin ko ay wala akong karapatang magpakitang mahina dahil ako naman ang may gawa noon. Kasalanan ko.

"Nagkausap na ang daddy mo at ang mga Reyes, anak. They were hurt, but they're not blaming you..."

"They said that because you're my parents. They know you have very good heart, and because I am your daughter they can't blame me in your face!" Hindi nakakayanan kong sabi.

Hindi ko matanggap na ganito sila. Na pinipilit nilang hindi ko kasalanan iyon kahit alam nilang kasalanan ko nga. Nag away kami ni Basty, I got so hurt and mad at him na hindi na ako nag isip ng maaring kalabasan ng mga ginawa ko.

Jam said it'll be dangerous, I didn't listen. I thought, I am matured enough to handle things, now I realized, I didn't even change a bit. Still the same, spoiled brat girl, who knows nothing but put nuisance in everyone lives.

Now, I regret that I became Jam's best friend. Sana ay hindi niya nalang ako nakilala. She's all too well without me. Well, lahat naman ata ay kaya ang sarili nila at ako lang ang hindi.

Sa nagdaang araw ay iyon lang ang nasa isip ko. Pinagbubulay bulay ang mga bagay na dapat ay noon ko pa ginawa. Sa araw na iyon ay nagbihis ako at nag ayos. Yesterday was Jam's burial and I didn't even come. I have no confidence to face them... ngayon, mag isa akong pupunta doon.

Nasabi ko na kila mommy iyon kaya nagpahatid ako sa driver namin. One thing I know everyone noticed... I barely talked to them. I just feel... I don't need to. Because they'll just comfort me and assure me that it is not my fault and everything's gonna be fine when I know it's not.

Jamita Loise Reyes

Tinanggal ko ang ilang tuyong dahon na nakatabon sa kaniyang pangalan doon. My eyes began to water as I remember our days. Marahan kong hinawakan ang kaniyang lapida na para bang nararamdaman niya iyon.

"Ang daya mo..." I whispered. My tears fell like water falls. "Alam mo namang ikaw nalang ang meron ako... Jam, h-how can I do this without you?"

Cold air blew my hair, napangiti ako ng mapait. When reality slaps you hard, it bruised, huh? Because this is mine, this is how my reality slaps me... that even a century pass... it will always have it's bruised in me... always...

"Our graduation is postponed because of you... our school loves you like how it hates me..." pagak akong natawa sa nasabi ko, "It will held the next week..." I bit my lower lip, "You told me sabay tayong g'graduate? You told me, you can't wait to graduate and have a business of your own? Sabi mo, gagawin mo akong business partner, diba?"

Ang mga luhang pumapatak sa aking mata ay hindi ko ininda. Hanggang ang mahinahon kong pagiyak ay naging panghagulgol. She was the best sister that I never had. Tapos ngayon...

Hindi ko matanggap. I don't know if my life will ever be the same again...

Nang napagpasyahan kong umuwi ay halos madilim na. I was silently walking inside our house ngunit napatigil ako dahil sa taong naroon.

"Vaughn..." I said like a whisper.

Agad siyang tumayo sa sofa at lumakad papalapit sa akin.

"Bonbon no more?" He said with a cocky smile.

Hindi ako ngumiti pabalik. I hate his smile... dapat ay galit siya sa akin ngayon hindi ba? He's Jam's brother! Dapat ay galit siya ngayon at sinisisi ako!

"What are you doing here?" Mahinanong kong sabi.

Agad namang nawala ang ngiti niya sa kaniyang labi. Akala ko ay magagalit na siya.

"How are you? Hindi ka nag punta noong funeral, pati noong burial. May masakit pa ba sa'yo? Akala ko kaya ka nakalabas sa ospital ay dahil okay ka na?"

Nangilid na naman ang luha ko dahil sa pinagsasasabi niya! How can he looked me in the eyes that way, when I can't even looked at myself?

"Kri if you're still not fine-"

"Nandito ka para?" Putol ko sa kaniya. Pinupunsan ang luhang hindi pa lubusang tumutulo.

"Sayo... to check up on you..."

Umiling ako sa kaniya, "Stop your good actions towards me because I don't need it! You must be mad at me! You are, right? Tinatago mo lang kasi kaibigan ako ng kapatid mo! I am the reason why she's dead now! How can you be that calm towards me!"

Ang mga susunod pang salita ay hindi ko na naisatinig pa dahil sa yakap niya. Ang mga luhang hindi ko alam kung kailan ba mauubos ay patuloy na umaagos.

"No one is blaming you, Kri..." he whisper softly.

Umiling naman ako kahit pa nakayakap siya. Kahit ano pang sabihin niya alam ko ang totoo. Kahit ano pang gawin nila, hindi na mababago ang katotohanang ako ang sanhi ng lahat ng ito.

Bahagya ko siyang itinulak. I didn't even looked him in the eye, "I'm very sorry..." I utter and turned back at him.

Agad akong pumanhik sa hagdan at nagkulong sa kwarto. Pagkatapos kong mag ayos ay ilang oras pa akong nakatunganga gaya ng lumipas pang mga araw. Ang dinner na nasa table sa loob ng kwarto ay hindi ko pa nagalaw.

Bumangon ako sa pagkakahiga at hinalungkat ang aking bag. Kanina bago ako mag pahatid dito ay nagpadaan ako sa isang d**g store. I bought some sleeping pills, in case na hindi ako makatulog ulit.

Akala ko ay magiging okay ako kapag nabisita ko si Jam but I guess my conscience is not leaving me any time soon. Kumuha ako ng isang tabletas at ininom iyon, buti nalang ay may tubig ako doon na dinala ni Manang kanina.

Bago ako nakatulog ay nakita ko ang isang text ni Basty. I smiled bitterly, everytime I think of him... all I remember was my pain and the actions I did just because I was mad at him. I everytime I'm reminded of him, all I think is that Jam... died because of my raging emotions because of him. Everytime I saw his name... I was reminded of the fact that I was so badly smitten with him... that it lead me to the worst time of my life... everytime...

But for those everytime... I still wish him to be beside me... even though through that everytime, I know... it's impossible...