Tahimik akong tumayo at kinuha ang mga gamit ko sa loob ng kwarto. Walang paalam akong lumabas ng pintuan. Niyakap ko ang aking sarili ng dumapo ang malamig na hangin sa aking katawan. Napakalamig ng gabing ito para sa akin.
Napahikbi ako at napatingin sa langit. Wala man lang miski isang bituin sa kalangitan.
“Gabayan mo ako, nay.” Usal ko. Nagsimula na akong maglakad palayo.
Hindi ko alam kong saan ako pupunta. Hawak-hawak ang cellphone ko ay naisipan kong tawagan si Ryan. Unattended ito. Tumipa ako ng mensahe para rito. Sana lang mabasa niya.
I sat on the bench that I saw nearby. Doon malapit sa dalampasigan. Kinuha ko ang aking balabal sa bag at ipinalibot iyon sa aking braso. Sa dagat ay may iilang turista na naliligo. Nagkakasiyahan sila habang ako ay nalulungkot at nag-iisa.
