Helena POV
Naghihintay ako ng masasakyan nang biglang may huminto sa harap ko na isang magarang kotse. Bumaba ang bintana, at doon ko nakita si Shean, may ngiting maayos, hindi mapilit, hindi bastos. Ibang-iba sa alaala ko noon.
“Sakay ka na, Ms. Helena. Ihahatid kita,” alok niya.
Umiling ako agad. “Naku, huwag na. Nakakahiya.”
“Sige na,” sabi niya, bahagyang bumaba ang boses. “Natatakot ka pa rin ba sa akin? Hindi mo pa rin ba ako napapatawad?”
Natigilan ako.
Sa totoo lang, matagal ko nang pinakawalan ang galit. Alam kong dala lang ng kabataan at kayabangan ang marami niyang nagawa noon. Hindi ko na iyon dinadala araw-araw.
“Okay,” sagot ko sa huli. “Saglit lang.”
Mabilis siyang bumaba at pinagbuksan ako ng pinto. Hindi ako nagmamadali; pinili kong maging kalmado. Umupo ako sa pas
