Sa Likod ng Isang Gabi

Helena POV Isang gabi, tahimik akong umiiyak. Hinayaan kong tumulo ang mga luha ko, kasabay ng malakas na buhos ng ulan sa labas. Para bang nakikipag-agawan ang langit sa bigat na nararamdaman ko. Pagod na pagod na ako sa buhay, sa lahat ng binuhat ko mag-isa. Nalaman ko na ang pamangkin kong si Clarisse ay buntis sa boyfriend niya. Siya na pinag-aral ko. Siya na kinupkop ko. Siya na itinuring kong parang sarili kong anak. At ngayon, iniwan niya ako, parang wala lang ang lahat ng sakripisyong ibinigay ko. Lahat ay ginawa ko para sa pamilya ko. Doon ko ibinuhos ang buong pagkatao ko. Pero sa huli, ito pa ang isinukli nila sa akin. Paulit-ulit nilang isinusumbat ang nagawa kong pagkakamali, ang kasalanang hindi ko na kailanman matatakasan. Ang pagkakamaling kumabit ako sa isang lalaking may asawa. Si Aries. Sinugod ako ng asawa niya noon. Iniskandalo ako sa harap ng maraming tao. Dalawampu’t apat na taong gulang pa lamang ako noon, siya naman ay tatlumpu’t dalawa. Nakilala ko siya dahil lagi kaming nagkakasabay sa jeep. Akala ko noon, may malasakit. Akala ko, may totoong damdamin. Pero lahat pala iyon ay mali. Bigla akong nagulat nang may magpatong ng jacket sa balikat ko. Isang mainit na haplos. Isang kamay ang marahang umalalay sa akin para tumayo. Napatingin ako. Siya. Ang estudyante ko—si Shean. Ang pasaway. Ang laging pasaway. At sa gabing iyon, siya ang unang nakakita sa akin na ganito, wasak, pagod, at umiiyak sa gitna ng ulan. Helena POV Dinala ako ni Shean sa condo niya. Tahimik ang lugar—malinis, malaki, at maaliwalas. Hindi ko maiwasang mamangha, hindi ko inakalang ganito ang mundo ng isang estudyanteng palaging pasaway sa klase. “Uminom muna kayo ng tubig, Ma’am,” mahinahon niyang sabi. Pagkatapos kong magpalit ng damit, uminom ako at marahang tumango. “Salamat,” mahina kong tugon. Ngunit maya-maya, may kakaibang init ang biglang umakyat sa katawan ko. Pinagpawisan ako kahit malamig ang paligid. Parang nanuyo ang lalamunan ko. Napatingin ako kay Shean, at hindi ko alam kung bakit, pero iba ang dating niya ngayon. Alam kong guwapo siya noon pa man, pero sa sandaling iyon, parang may apoy na unti-unting sumisindi sa pagitan naming dalawa. Isang hakbang ang inilapit niya. Isang segundo ng katahimikan. At bago pa ako makapag-isip, naramdaman ko ang halik niya, banayad sa simula, ngunit puno ng emosyon. At doon… bumigay ako. Hindi ko na napigilan ang sarili ko. Parang sabik na sabik ang puso kong matagal nang nakakulong sa lungkot at pagsisisi. Pagkatapos kay Aries, hindi na ako muling nagmahal. Walang relasyon. Walang pag-asa. Tatlumpu’t dalawang taong gulang na ako ngayon, at sa unang pagkakataon matapos ang maraming taon, naramdaman kong muli ang maging babae. Nasa harap ko si Shean, guwapo, makisig, at bata pa. Dalawampu’t dalawang taong gulang siya. At sa gabing iyon, sa gitna ng katahimikan, hindi ko na alam kung alin ang mas malakas, ang ulan sa labas, o ang t***k ng puso ko sa loob. “Shean…” mahina kong nausal, napapikit habang hinahabol ang sariling paghinga. May kung anong init ang gumapang sa katawan ko sa bawat haplos niya, banayad pero puno ng damdamin. Ramdam ko ang pag-aaruga, ang pagnanasa na matagal kong ikinubli. Hinaplos at hinalikan niya ako na para bang wala nang ibang mundo. At sa kabila ng lahat ng takot at alinlangan, natuklasan kong hinahayaan ko ang sarili kong maramdaman ang bawat sandali. Hindi ko alam kung bakit, pero doon ko naintindihan kung gaano na ako kasabik sa paglalambing, sa pag-ibig na matagal kong ipinagkait sa sarili ko. Mas inilapit niya ako sa kanya, at sa katahimikan ng gabi, tuluyan akong bumitaw sa mga tanong na matagal kong kinikimkim. Sa gabing iyon, hinayaan kong manaig ang damdamin, at ang ulan sa labas ang siyang nagtakip sa lahat ng hindi na kailangang banggitin. At dun nag isa ang aming katawan. Helena POV — Kinabukasan Nagising ako sa malamig na liwanag ng umaga. Masakit ang ulo ko, parang may mabigat na ulap sa loob ng isip ko. Ilang segundo akong nakatitig sa kisame, pilit hinahabol ang mga alaala ng nagdaang gabi. Pira-piraso. Malabo. May mga sandaling parang hindi akin. Bumangon ako at napaupo sa gilid ng kama. Doon ko naramdaman ang bigat, ang hiya, ang takot, ang guilt na unti-unting gumagapang sa dibdib ko. Ano ang nagawa ko? Bakit pakiramdam ko, may kulang sa alaala ko, parang may nawawalang pahina? Napatingin ako sa basong nasa mesa. Tubig. Biglang sumikip ang dibdib ko. Naalala ko ang init na biglang sumiklab sa katawan ko kagabi, ang hilo na hindi ko maipaliwanag, ang damdaming parang hindi ko kontrolado. Hindi ganito ang sarili ko. Hindi ako basta bumibigay. Biktima ba ako ng sarili kong kalungkutan… o may ibang dahilan? May kumatok. Mabilis akong kinabahan. Boses ni Shean. Maingat. Malumanay. Parang walang nangyari. At doon ko mas naramdaman ang takot, dahil mas malinaw pa sa isip ko ang pagdududa kaysa sa alaala. Huminga ako nang malalim. Hindi ko pa alam ang buong katotohanan. Pero isang bagay ang malinaw, may mali. At kung totoo ang hinala ko, kailangan kong harapin hindi lang ang ginawa niya, kundi ang sarili kong katahimikang matagal ko nang kinukubli. Sa umagang iyon, hindi ko alam kung ako ba ay nagkasala… o unti-unti ko lang natutuklasan na may kasalanang ginawa sa akin. Lumapit sa akin si Sean na may ngiting may halong lambing sa mga mata, parang walang nangyaring mali. “Gising ka na pala, Ma’am,” marahan niyang sabi. “Hindi ba sinabi ko sa’yo? Bibigay ka rin sa akin. Nanlamig ang buong katawan ko. Nanginginig akong napangiti, hindi dahil masaya ako, kundi dahil pilit kong binubuo ang sarili ko. “Oo,” mahina kong sagot. “Pero ngayon lang ito. At hinding-hindi na mauulit.” Tumalikod ako at mabilis na nagbihis. Ayokong makita niya ang takot at galit na nagsasapawan sa dibdib ko. Bigla niya akong niyakap mula sa likod. “Ma’am… matagal na kitang gusto,” bulong niya. “Pwede naman nating ipagpatuloy, ako na ang bahala sa’yo.” Doon ako tuluyang naputol. Malakas ang sampal na dumapo sa pisngi niya. “Baliw ka ba?” nanginginig kong sigaw. “Hindi. Hindi na ito mangyayari.” Lumayo ako. Hindi na ako lumingon. Sa bawat hakbang palayo, ramdam ko ang bigat, ang hiya, ang galit, at ang isang tanong na patuloy na umuukit sa isip ko: Ako ba ang nagkamali… o sinadya niyang mawala sa akin ang pagpipilian? At sa umagang iyon, alam kong may isang katotohanang kailangan kong harapin, kahit masakit, kahit nakakatakot.