Piece De Resistance

15

"Anak! Mabuti at nakauwi ka na." nagagalak na sabi ni mommy. She ordered something to one of our helpers before moving towards me.

Hindi ko naman magawang ngumiti sa nakikita. I was trained to hide my emotions when facing somebody. Especially when I know that somebody is connected to my family business.

But today I can't afford to smile. Lalong lalo na't ang isang Ford ang nasa harapan ko. Together with his family, I guess.

Pansin ko ang gulat sa mukha ni Ford, tumayo siya, hindi pinansin ang pag bigay ng tissue nung kasambahay namin. Inirapan ko naman.

"How are you?" mommy sabay na nakipag beso sa'kin.

Pilit ko siyang nginitian "I'm fine mom... What do we have here?"

"Oh! Just a small talks with the Montenegros." hindi matanggal sa mukha ni mommy ang ngiti. "Come here, let me introduce you."

Hinawakan ni mommy ang kamay ko, atsaka hinila palapit sa pamilyang kausap.

Nakita ko si dad, nanatiling nakaupo sa gitna. Kaya naman bago pa makapagsalita si mommy ay nilapitan ko si dad at hinalikan ang pisngi niya.

"Hi daddy" bati ko

"Hey sweetie... are you okay?" Seryoso at mariin niya akong tinititigan, para bang naninimbang ng reaksyon ko.

"I'm fine daddy" I lied and smiled once again, hoping that he didn't catch me.

"Anak" I almost thank my mom when she called my name. Sa ganon ay maputol na ang pag titig ni dad sa'kin. "I'd like you to meet Honorable Sam Montenegro." pakilala ni mommy sa isang matandang lalaki. "He's your lolo's bestfriend."

Tumayo naman ang matanda at siya na mismo ang naunang nag lahad ng kamay sa'kin. "Finally, nakita ko na'rin ang nag iisang apo na babae ng aking kaibigan." Nagagalak niyang sabi.

Katulad sa nakasanayan kong gawin, tinanggap ko ang kamay niya para makipagkamayan.

"Good afternoon sir."

"What a graceful and elegant lady you have here Nikki. No wonder, nagustuhan ka ne'tong apo ko." he let out a bark of laughter once again. "Pakiramdam ko talaga, matutuloy na ang pag iisang dibdib ng isang Ferrer at Montenegro." He sounded so pleased.

"P-po?" gulantang na sabi ko. Hindi maalis ang ngiti sa mukha niya. Bahagya akong nag pigil ng hininga nung nakita ko si Ford nakatayo sa tabi ng kanyang lolo. Titig na titig sa'kin, mukhang may gustong sabihin ngunit hindi niya magawa dahil sa mga taong nasa paligid.

Hindi ba alam ng matanda ang ginawang panloloko ni Ford sa pamilya ko? Does he did it all alone o alam ba ito ng lolo niya?

"I know this is an old agreement from your family to ours" ani ni daddy "But we should both consider Nikka and Fo.. Clifford's opinion." napabaling ako kay daddy. "Knowing that your grandson lied about his identity to us."

Namilog ang mata ko sa narinig. I can sense that my dad is angry. Katulad ko, my dad is not fond of someone who is a liar.

Mahirap kunin ang loob ni daddy, kaya once na masira mo ito. Imposible nang pagkakatiwalaan ka niya ulit.

"Alam kong masama ang ginawa ng pamangkin ko sa pamilya niyo." ani naman ng isa pang lalaki.

"Did you plan this Warren?" mommy na kumpara kanina, naging seryoso na'rin ang expression.

Umiling ang lalaki kung tawagin ay si Warren. "I didn't know about this Nikki, huli na't nalaman kong may ginagawa ang dalawang pamangkin ko dito sa anak niyo. And I didn't tolerate it. Kaya nung nalaman ko, agad ko kayong hinarap para humingi ng paumanhin sa'inyo. Lalong lalo na sa'yo Nikka."

I bit my lower lip, tyring to suppress myself not to burst.

"O-okay lang po." I really tried my voice not to c***k.

"Thank you." Napabaling ako sa mas nakakatandang Montenegro. "We're really sorry Nikka. Naku! Nung nalaman ko ang katarantaduhang ginawa ng mga apo ko, pinag papalo ko sila ne'to" sabay angat ng sungkod itim na hawak niya "hanggang sa naubusan ako ng lakas."

Natawa ako, hindi ko akalain na nakayanan ko pang tumawa sa gitna ng bigat na nararamdaman ko ngayon.

"Ako na ang hihingi nang paumanhin para--"

"You're not the one who did it naman po." I butt in. "No need to say that."

I was frozen once again when my gaze went to Ford's direction. Mula ulo hanggang paa ko siyang pinagmasdan. Gusto kong maiyak.

Si Ford, ang driver ko na matagal ko nang kasama ang nakatayo sa harapan ko ngayon. Pero bakit ganon? Bakit pakiramdam ko, kailanman hindi ko siya nakilala. Even though he has a familiar face to me, he seems to be a stranger.

Iba ang kilala kong Ford, hindi siya 'ito. Simple ang Ford na nakilala ko, ibang iba sa lalaking 'to.

Naninikip ang dibdib ko kakaisip 'non.

Pansin ko ang pag galaw niya sa kinatatayuan niya.

"After what they did, wala na talaga kaming karapatan na tumongtong sa bahay niyo." tito Warren. "But Ford insisted to visit here, and ask for your forgiveness."

Tahimik akong nakikinig, nung muli kong inangat ang tingin kay Ford ay ramdam ko ang pag lambot ng tuhod ko. At ang pag init nang gilid ng aking mga mata.

"Anong plano mo?" my dad referring to Ford.

Pakiramdam ko, kanina pa napapansin ni daddy ang titigan na nangyayari sa'min ni Ford.

"I want to pursue your daughter mister Delos Santos."

Namilog ang mata ko, gulat sa narinig mula kay Ford. Parang may kung anong kuryente akong naramdaman sa kaloob looban ko nung narinig ko ang matapang na sinabi ni Ford sa aking ama.

"If you're plotting another scheme towards my daughter, quit it!" may pagbabanta sa boses ni daddy.

"No I won't sir. I'll do this ri--"

"Stop it will you!" Hindi ko mapigilan ang sarili. Madilim kong tiningnan si Ford. Ramdam ko ang pagkagulat ng mga tao sa paligid. Kahit na ang kasambahay na nag aayos lang ng hapag ay nagulat sa biglaang pagtaas ng boses ko. Since they started working here they never heard me raise my voice.

Oo, mahal ko pa'rin siya. Hindi 'yon nawala. Pero mas nangingibabaw ang pangangaba at ang galit ko sa ginawa niya.

I know it must be simple but he broke my trust that was built for him. Like a glass that was broken, hindi ko alam kung magagawa pa ba ng paraan para ayosin 'yun. O sadyang habang buhay ko nang dadalhin 'yon.

"Ano na naman ba 'tong pinaplano mo Ford? At ngayon sinama mo pa talaga ang pamilya mo!"

"Nikka.. I know it was wrong--"

"Alam mo naman palang mali eh! Tapos ginawa mo pa."

Wala na akong pakealam kung ano man ang sabihin nung iba sa'kin. I just want them to know that i'm not up for this!

"Nikka i'm sorry."

"Sorry for what? For lying?"

for making me fall inlove with his lie?

I smiled without a trace of humor on it.

"Are you not tired of playing this game Ford?" mas mahinahon kong sabi. "Dahil ako, kahit hindi naman ako ang puno't dulo ne'to napapagod. Ayaw at wala akong interest na makipag laro ulit sa'yo. Once is enough." sabay iling bago hinarap ang lolo niya.

"I'm sorry Hon Montenegro. I tried to give this set up a chance. But as you have seen, this arrangement was already messed up at the first place. I don't think this will still push through by the way that you wanted to happen."

Ilang araw ko 'to pinag isipan ng mabuti. Kahit noon pa, wala na akong planong ipagpatuloy 'to dahil nga may mahal na akong iba. At 'yon ay si Ford.

I gave myself days to think and decide, kung ipagpapatuloy ko ba ang pagpapakasal. Knowing that man that I loved is intended to marry me.

But the urge to step back, and choosing to still refuse this set up is the one that I think is the best choice for the both of us.

"Nikka pag usapan muna na'tin 'to." Ford tried to held my hand but I immediately hid it behind my back.

"Wala na tayong pag usapan pa." walang emosyon ko siyang tiningnan. Kabaliktaran sa totoo kong nararamdaman. "excuse me." Huling paalam ko bago tuluyang umalis sa hapag.

Hinayaan na sila na ang mag usap.

Pagkapasok ko sa kwarto ay nanghihina kong binaon ang mukha sa unan at doon na nilabas ang lahat ng luhang kanina ko pinipigilan.

Ilang araw na ang nakalipas, kahit anong paalala ko sa sarili na wag nang umiyak ay napapaiyak pa'rin ako sa tuwing naalala ko siya.

Simula pagkabata, nakasanayan ko nang wag sabihin ang tunay kong nararamdaman o ang aking kahinaaan sa ibang tao.

I prefer to do what my parents wanted me to do. But ever since I met him, he gave me the chance to experience everything. By making me do that things that I really wanted to do. Painting for an instance. He supported and pushes me to do what I love.

Hindi na ulit ako lumabas ng kwarto pagkatapos namin magkasagutan ni daddy, I let my eyes cried out hanggang sa nakatulugan ko na.

Mas pinili kong wag na alamin ang kung ano man ang naging usapan nina daddy at mommy sa pamilya ni Ford. Dahil gagawin ko parin ang lahat para hindi matuloy ang pinaplano nilang deal.

Kinabuksan, nagulat at natataranta si mommy nung nakita niya akong bihis na bihis at handa na pumasok sa office pagkababa ko sa dinning area.

"Aalis ka?" mommy

"Yes mom, I have a lot of things to accomplish. Absent ako kahapon" sabi ko sabay halik sa pisngi niya.

"P-pero"

"I'm fine mommy." I assured her.

I didn't saw my dad, siguro nasa study room niya. Mabuti na 'rin 'yon dahil baka magtalo ulit kami katulad na lang nung nangyari kahapon.

Taas noo akong nag lalakad papasok sa building namin. Wearing an all pink suit and white stiletto six inches heels. Every employee paid their respect to me as they bow down their head.

"Lily, proceed to my first plan." sabi ko sa aking sekretarya habang patuloy pa'rin sa paglalakad papunta sa office ko.

"Yes ma'am."

Hindi ako makatulog kagabi kakaisip kung paano nagawang kausapin ng lintek na Montenegrong 'yon si daddy. As far as I remember, we cut our ties with them after that day.

Ni hindi ko na ngang narinig banggitin nila ang pamilyang 'yon. Kaya sobrang nagulat at nagalit ako sa kagustuhan ni dad na makipag deal ulit sa mga Montenegro.

After my graduation, I decided to go to New York, to take masters degree. Alam kong hindi na kailangan, but it was my excuse to leave and forget all my heartbreaks. Alam kong maliit lang ang nangyari, but for me it was huge. That led me not to trust anyone, up until this day. Scared that I might be back stabbed once again.

Dalawang taon, nga lang akong nanirahan sa New York nung umuwi ako, para tulungan si daddy sa negosyo namin.

It took me months to adjust with the new environment that I have. Meetings and conference from left to right.

Lily was helping me taking off my blazer when my phone rang.

Kael is calling...

"What?" Bungad ko.

Kael and I became close. Dahil pareho kaming mundong ginagalawang, ilang beses ko siyang nakakasalubong sa mga conference na pinupuntahan ko. Even though it was an international conference, nakikita ko pa'rin siya.

Kung minsan nga napag isip isipan ko na nasa iisang mundo 'rin kami ni Ford, i'm sure that he is connected with the people who were connected with me. But not even once ko siyang nakita.

Umiling ako, it was much better for me not to see him though.

Kael is nice, suplado nga lang.

"Where are you? Akala ko ba pag uusapan na'tin ang tungkol sa kontrata?"

I shut my eyes tightly as I rub my forehead. Sa sobrang galit ko kay dad, nakalimutan ko ang usapan namin ni Kael.

"Don't tell me nakalimutan mo?" He accused me.

"I'm sorry Kael. May problema kaya nakalimutan ko."

I heard Kael's sigh "Ano pa ba ang magagawa ko?"

"Sorry na.. Promise gagawin ko na ngayong araw." inipit ko ang phone ko sa gitna ng aking tenga atsaka balikat sa ganon ay hindi tuluyang mahulog nung tinangka kong i on ang aking mac book.

"Asan ka? Pupuntahan kita, I'm not comfortable making a contract through phone calls you know"

"I'm inside my office."

"Sige pupupuntahan kita."

Huling sinabi niya bago tuluyang binaba ang tawag. Well, tama nga naman si Kael. Mas mabuting pag usapan sa personal ang ganitong bagay, lalong lalo na't tungkol ito sa pinapagawang negosyo namin.

We both agreed to buy a lot in Bacolod, and make it into a subdivision someday.

Mabilis kong binuksan ang emails ko para basahin ang mga narecieve na emails kanina. I replied a lot of emails as possible. From investors to clients, lahat na kaya hindi ko na namalayan ang pag takbo ng oras.

Isang katok mula sa labas ang nag patigil sa'kin sa pag babasa ng email.

It was Kael, wearing a white dress shirt and a dark slacks walking near my table.

Sinara ang laptop bago tumayo at tumulak papalapit sa'kanya."

"Mukhang busy ah?" may nakakalokong ngiti sa mukha niya, inirapan ko siya.

"May araw ba tayong hindi busy?" bumalik ako sa desk ko para kumuha ng blank bondpaper tsaka ballpen bago umupo sa sofa na nakalaan sa dadalong bisita ko dito sa opisina.

Kael chuckled "Yeah you're right. Tatanda at mag uugod ugod na ata tayo, hindi pa'rin matatapos ang trabaho na'tin." Aniya "anyway let's start. I don't want to waste much of your time here."

"You're not wasting my time Kael." tiningnan ko siya, muli siyang natawa "But let's start."

Sinimulan na namin ang pag uusap tungkol sa pinaplano naming negosyo. We exchange our opinions, at kalaunan may isang opinion na pareho namin napagkasunduan.

Hinilig ni Kael ang kanyang likod sa kinauupuan at pumikit habang minamasahe ang kanyang ulo.

"Argh! I'm tired of this s**t!" He said while still closing his eyes.

Natawa ako "Ang bata mo pa para mapagod Kael."

"What the f!!" napaahon siya at hinawakan ang binti sa kung saan ko siya hinampas ng sobrang lakas. He rubbed his thigh to lessen the pain that he felt.

Tawang tawa naman ako sa reaksyon niya sabay mabilis na tumayo para makalayo nung nakita kong maghihiganti siya sa ginawa ko.

"Nasasanay ka nang hampasin ako ah." masama niya akong tinititigan habang patuloy pa'rin siya sa ginagawa niya sa kanyang binti.

Isang katok mula sa labas ang nag patigil sa tuluyang paglapit sa'kin ni Kael.

It was Lily, nahihiyang pumasok sa office ko.

"Yes?"

"Ah si sir Sky po nag papatawag ng meeting tungkol sa bago niyong branch"

"Ano?" kunot noo kong tanong. "Kailan?"

"Ngayon din po. Nasa conference na po silang lahat. Hinihintay ang pag dating niyo."

"Sinong sila?"

"Ah.." Lily trailed off. Nag dadalawang isip kung sasabihin ba niya o hindi sa'kin. "Ang mga taga Montenegro Cons't Firm po."

Hindi ko mapigilan ang pagkagulat ko. Ganun din si Kael. Kaya nung nasa harapan na kami ng elevator ay hinawakan niya ang braso ko.

Nilingon ko siya.

"Are you okay?" nag aalalang tanong niya sa'kin. "Is this the problem that you're talking about?"

Hindi niya alam ang tutuong nangyari sa'min ni Ford. Pero alam niya ang tungkol sa planong pagpapakasal ng pamilya namin. At nasabi ko 'rin sa kanya na may galit ako sa pamilyang 'yon.

"I'm fine." Pilit akong kumiti.

He tilted his head, hindi sangayon sa isinagot ko.

"I'll go with you." sabi pa niya.

"It's okay. Kaya ko na'to.. at marami ka pang trabaho Kael."

I don't want to drag him with me. Ako lang ang may problema dito, ayoko pang mag damay pa ng iba.

But before he could answer me, bumukas na ang elevator. He held my hand and pulled me.

"Sasamahan kita" he huskily said.

Hindi na ulit ako nakapagsalita pang muli. Siguro mas mabuti nga na nandito si Kael sa tabi ko.

Ilang taon na ang nakalipas, at ito ang kauna unahang pagkakataon na makita ko si Ford. I never met him personally but I saw an article about him last night nung hindi ako makatulog.

I learned that he escalated more on his field, at mas lumago pa ang kumpanya nila nung siya na mismo ang humawak ne'to.

Abot hanggang langit na ang kaba ko nung makarating na kami sa harap ng conference room.

I wanted to run away, thinking to better ditch this meeting. Takot na baka nandito siya.

I close my eyes before holding the cold steel handle of the glass door. Try to calm down Nikka. Wala si Clifford dito, siguro mga tauhan niya lang. It is a simple meeting, kaya hindi na niya kakailanganin pang puntahan ito ng personal.

I can't deny that our company is big, marami ang kumpanyang gusto makipagdeal sa'min. Pero hindi ko maitatanggi na malaki 'rin ang kumpanya na mayroon ang pamilya ng mga Montenegro. Kaya imposibleng nandito siya.

Pero ano naman ngayon kung nandito siya? Pakealam ko? Dapat nga siya ang matakot na iharap ang pagmumukha niya sa'kin pagkatapos sa nagawa niyang panloloko.

Nung nakumbinsi ko ang sarili ko, ay don na ako nag lakas loob na buksan ang pinto. Mabilis kong tiningnan kung sino sino ang nadoon.

I saw familiar faces, and when I saw him, for the first time after that day I just wanted to run away.

Shit! Why is he even here? Simpleng meeting lang to ah.

I swallow a pile of my saliva when he saw me looking at him. May sinasabi ang katabing babae niya sa kanya ngunti hindi niya 'yon pinapansin. Nasa akin pa'rin ang kanyang titig. Para bang inaaral niya ako.

But his gaze became dark when his eyes drifted to someone at my side.

"Oh Kael! Nandito ka pala." Nagagalak na sabi ni daddy sa katabi ko. Tumayo si daddy para makipagkamayan kay Kael

"Good afternoon sir Delos Santos. Dinalaw ko si Nikka kaya.. I just wanted to say Hi I guess? Aalis din pagkatapos."

Natawa si daddy habang nilingon ko siya. Masamang tinitigan "Akala ko ba sasamahan mo ko dito?" Lumapit ako lalo sa kanya para ibulong ko 'yon.

Bahagya siyang yumuko para ilapit lalo ang mukha niya sa'kin.

"Mukhang seryoso ang pag uusapan niyo, hindi ata maganda na marinig ko 'yon." He whispered back.

Sinamaan ko siya ng tingin bago hinarap si daddy

"Dad, can Kael sit with us? You know i'd like their company to be our supplier right," paalam ko. Ramdam ko naman ang pasimpleng pag hila ni Kael sa braso ko para pigilan ako sa plano.

My dad twisted his lips bago inakbayan si Kael. "Of course! Come join us hijo!"

Nahihiyang ngumiti si Kael kay dad bago niya ako tiningan. I smile devishly at him before facing my dads secretary. Asking her to add one more chair for Kael.

Mas lalong nilapit ni Kael ang kanyang swivel chair papunta sa'kin. Ilang minuto na ang nakalipas nung nag umpisa kami sa pag paplano sa ipapatayo naming bagong branch sa Iloilo.

Of course, I was in awe when Clifford started to present their proposal. From the building structure, cost and duration of this project.

Syempre dahil simula pa lang, I didn't want this deal to be successful kaya lahat ng sinasabi niyang ikakabuti ng building ay kinukwestyon ko at kinokontra ko.

I won't ever let this deal be smooth as they wanted it to be. Kung magiging kontrabida ako dito sa project na ito edi kontrabida na. Wala akong pakealam!

Naramdaman ko ang paglapit ng swivel chair ni Kael sa aking tabi. Pasimple niyang hinawakan ang kanyang labi bago nag salita

"Rinig mo 'yon? Ano hahayaan mo ba?" natatawang bulong ni Kael.

I shut my eyes and took a deep breath while I clenched my fist. Stopping myself not to punch Kael's face.

Kanina pa 'to gatong ng gatong. Mukhang natutuwa pa sa naririnig na sagutan namin ni Clifford.

"Akala ko ba ako ang pinapanigan mo dito?" naiinis pero pabulong kong sabi.

Natigil sa pag sasalita si Clifford nung narinig niyang natawa si Kael dahil sa sinabi ko.

Kael cleared his throat and renew his stance.

"Go on." sabi pa niya, pinipigilan ang tawa "Don't mind me. Nikka go on." Hamon pa niya.

Bumuntong hininga ako, nagsisisi kung bakit ko pa siya dinala sa meeting na'to. Simula nung nakilala ko si Kael, ilang beses ko na siya nakakasama sa meetings o conference. Parati siyang seryoso at attentive kaya siya ang isa sa mga taong hinahangaan ko tungkol sa pagpapalago ng negosyo. Kaya sa tuwing sumasangayon siya sa mga proprosal nina Clifford ay naiinis ako. Naiinis dahil maganda nga talaga ang proposal nila!

Natatawa si Kael, habang kabaliktaran naman ang ipinapakita ni Clifford nung tiningnan ko siya. His eyes were dark, looking at the man besides me.

Nung nahuli niya akong nakatingin sa'kin ay napaupo ako ng tuwid. "Anything to say miss Delos Santos?" he huskily said.

"Hindi maganda ang proposal na'to. A trash." I lied. Ikinagulat naman nilang lahat ang narinig.

"A what?" hindi makapaniwalang tanong ni Clifford.

Tumayo ako, equaled his gaze.

"Trash.. Basura." deretsang sagot ko. "Is this all you've got engineer Montenegro? Too bad, it didn't impress me." I smirked before leaving