BULLETPROOF SERIES 3 AUGUSTUS MONDRAGON

Chapter 9

“I know you’re there Cam. Please open the door.”

Natigagal sa kinatatayuan si Camerone nang marinig ang tinig na iyon. Napakagat labi siya at unti-unting napaatras para tatalikod sana ngunit bago paman sa makahakbang ay isang malamig ngunit mahigpit na hawak ang nagpa-hinto sa kaniya.

Bigla ang pagsalakay ng kaba sa kaniyang dibdib nang maramdaman iyon. She knew that it was August. Kahit madilim ang paligid at hindi man niya ito maaninag ng husto ay ayaw niyang humarap dito. She found him so disgusting every time he shows his p*****t side. Pumikit siya at inulit-ulit na inimagine ang pagsalba nito sa kaniya upang mapigilan ang sarili na mainis at magalit.

“Cam..” he uttered huskily. She could hear his fast breathing. He’s panting.

She didn’t answer instead she tried to take a step but he willfully drag her into his arms quickly. Nanlaki ang mga mata ng dalaga nang matantong nasa malapad siya nitong dibdib. She froze and could hardly speak.

“I’m sorry but I can’t really help it.” He said while hugging her tight. Medyo nabasa na ang damit pantulog ng dalaga dahil sa mga tubig na nasa katawan niya.

“Matulog ka na.” malamig na wika ng dalaga at marahang pumiglas. She wanted to keep calm in the situation despite of some malicious reactions her brain was teasing.

“I cant sleep knowing you’re just around. I… I… I really want to kiss you again.”

Hindi umimik si Camerone. Nag-isip siya ng paraan kung paano maalis sa buhay niya si August nang hindi siya nakokonsensya. Kailangan niyang mabayaran ang utang na loob niya rito upang mawala na ito sa kaniyang landas at makakahinga na siya ng matiwasay. Knowing he’s just around made her world so small and narrow.

“Matulog ka na. Bukas na bukas, gagawin ko na ang gusto mo.”

“You’ll paint me. Wala akong susuotin kahit isa katulad ngayon. Is it okay sayo? Hindi k aba magagalit?”

Bumuntong-hininga ang dalaga.

“Hindi….please let me sleep. I’m tired.”

Isang mabilis na halik ang iginawad ni August sa ulo ng dalaga bago ito pinakawalan. Eksaktong pagluwang ng kamay ng binata ay pumiksi si Camerone at patakbong bumalik sa kaniyang silid paitaas.

Malamlam ang mga matang nakatitig lang si August sa kadiliman. Mabilis siyang nagbihis pagkuwa’y at umalis ng bahay.

--------------------------------------------------------------------------

Kinaumagahan matagal nagising si Camerone. Kung hindi tumawag si Charles sa kaniya ay hindi siya magigising.

“Hello…” she said softly.

“Maam, good morning. Hindi po ba kayo papasok.?”

Hindi agad nakasagot si Camerone. Kinusot niya ang kaniyang mga mata at sumulyap sa orasan na nasa tabi ng kaniyang kama.

“Huh!” Napasinghap siya ng maalala ang nangyari kagabi. Mabilis umandar ang kaniyang mga sense organs at pinagana ang utak.

“Maam? Okay lang po ba kayo? Nabalitaan po namin yung nangyari sa inyo.”

“Ah,,oo okay lang ako Charles. Medyo masakit lang ang ulo ko. Siguro, hindi muna ako papasok for two days. I-update mo na lang ako anytime.”

“Okay po, maam. Kami na muna ang bahala dito. Magpagaling po muna kayo.”

“Thank you Charles.”

“Welcome po.”

“Bye!”

Pagkaputol ng linya ay mabilis siyang bumalikwas at nagsuot ng maluwang na tshirt. Lumabas siya ng marahan upang hindi makakagawa ng ingay. Baka kasi magulat na lang siya bigla sa presensiya ni August. Ngunit tumaas ang kaniyang kilay nang masilayan mula sa hagdan ang kabuuan ng salas na parang walang nangyari. It seemed like nothing happened. Mabilis siyang pumanaog at nagpalinga-linga upang hagilapin ang binata ngunit wala ng bakas nito. Nanaginip lang ba siya? Pumunta siya sa kusina at doo’y nakita niya ang isang maliit na papel na nakapatong sa mesa.

The painting is great. Okay na yun. Huwag ka ng mag-isip tungkol doon. Pasensiya ka na at umandar lang talaga ang pagkapilyo ko. Actually, inilagay ko na sa kuwarto ko yung painting. Im sorry..really sorry for my intrusion sa bahay at buhay mo. But I really wanted to let you know na hindi ka talaga matanggal-tanggal sa isip ko. Hindi ko alam pero …I think I was unexpectedly fall in love with you. I do not if you really know how it feels. I’m just quite disappointed dahil…wala eh..wala talaga… Hindi mo talaga ako mapansin. Or shall I say, the feeling is not mutual. That’s why I writing this letter to you para ipaalam sayo na huli na yong kagabi. I mean, hindi na kita kukulitin. But I want to ask you something. I want you to do me a favor. Camerone, please do not let our paths cross again because in the next time I’ll see you maybe I can’t hold back anymore. Talagang aangkinin kita kahit ikagalit mo pa. So, stay away from me as much as I had stayed away from you.

-Augustus

Hindi alam ni Camerone kung paano magreact nang mabasa niya ang sulat na iyon. Paano nga ba? Matuwa ba dapat? Kabahan? Magalit? Hindi niya alam kung ano nga ba. Minabuti na lang niyang tupiin iyon at itinapon sa trash bin. But deep inside her dumb heart and mind, there's this little voice of curiosity whispering. She felt a strange feeling na hindi niya kailanman naramdaman noon. Nalilito talaga siya.

Bumuntong-hininga na lang siya at nagpasyang magluto ng agahan. Nagbukas siya ng ref at nanghagilap ng puwedeng maluto doon. Napailing na lang siya nang makitang isang tray ng itlog at gatas ang naroon at ibang mga spices. Kumuha siya ng mga itlog at nagluto ng omelet.

Mayamaya ay tumunog ang kaniyang cellphone. Napangiti siya nang tumihistro doon ang pangalan ni Val.

"Hello, bakla,"she giggled.

"Macaroni!" Tili nito sa kaniya.

"Oy, nakakabingi ka, ano ba."

"Thank you thank you thank you talaga. Maraming thank you."

"Napangiti si Camerone. Alam niya ang dahilan ng labis na kasiyahan nito. Kagabi kasi ay binigyan niya ng instructions si Charles na ibigay na sa kaibigan ang parte nito sa kanilabg kasunduan. She downloaded the amount into his account.

"You're welcome. You deserve it."

"Salamat talaga. Maaahon na ako nito sa kahirapan at karukhaan."

"Hoy ha, huwag mo yang idatong sa lalaki mo. Please naman ibangko mo yan. Pagnalaman kong nilustay mo yan sa panlalaki, sasabunutan kita."

"Grabe naman. Don't worry, I will do it darling."

"By the way, puwede bang samahan mo ako ngayong araw?"

"Saan? Im willing to do everything for you."

"Kailangan ko yatang ipacheck-up ang sarili ko."

"Bakit? Magpapatherapy ka ulit?"

"Lumalala na yata kasi itong disorder ko."

"Macaroni wag mong sabihin yan. Pinag-alala mo ako. Huwag kang mag-alala."

"Thanks, dadaanan na lang kita sa salon mo."

"Oo, maghihintay ako."

"Thanks bye."

Napabuntung-hininga si Camerone. Labag man sa kaniyang loob pero kailangan na naman ulit niyang balikan ang masalimoot na bahagi ng kaniyang pagkatao. The prime reason why she didn't feel anything towards her opposite s*x was her disorder which she acquired more than fifteen years ago.

It is actually the reason why she didnt have a boyfriend ever since. She has a female s****l dysfunction and anorgasmia. You read it right. From the name itself, her body cannot function normally as a female. It madr her no interest towards the opposite s*x and intimate relationship. And the worst was her anorgasmia. She didn't have the capacity to feel o****m. Matagal na niyang dinadala ang disorder na iyon. She took a therapy long time ago but she didn't know whether it worked or not.

Napakislot si Val nang marinig ang busina ng kotse sa labas ng kaniyang salon. Mabilis siyang tumayo at lumabas. Nakita niyang bumaba ang salaming bintana ng kotse at nakangiting kinindatan siya ni Camerone.

"Good morning." Camerone greeted when he got inside.

"Good morning,"ganti ng bakla.

"I like your scarf,"puna niya nang makaupo ito sa tabi niya.

"Hahahaha, nabili ko lang ito sa ukay-ukay. Fifty pesos lang te."

"Diyan talaga ako bilib sayo. Hindi ka talaga naaalibadbaran sa kakahukay ng gabundok na damit na mga yan."

"Hindi naman kasi ako rich katulad mo Macaroni."

"Manahimik ka nga dyan. Pagkatapos natin doon sa clinic punta tayo doon sa ihawan ha. Kain tayo ng nakakamay. Ilibre mo ako ha," ika niyang natatawa.

"Hahaha, milyonarya ka na pero nagpapalibre ka pa. Sige na nga."

"Ayan, wag puro reklamo."

Pagkalipas ng halos isang oras ay narating na rin nila sa wakas ang clinika ni Dr. Madelo, ang babaeng psychiatrist na kumukonsulta sa kaniya noon.

"Good morning, nandiyan ba si Doktora?"tanong ni Camerone sa sekretarya nang makapasok.

"Nandito po. Papakonsulta po ba kayo?"

"Oo."

"Maupo muna kayo. Pakifill up na lang muna itong form."

Ngumiti ang dalaga at naupo sila ni Val. Matapos fill-upan ay kinuha na ng sekretarya ang papel at ibinigay sa doktora sa silid nito. Paglipas ng halos sampung minuto ay tinawag na siya at pinapasok. Isinama niya si Val.

"Good morning, doc. I hope you still remember me," aniya sabay upo sa silya.

"You're Miss Lofranco. Yeah!..teka, oo I remember you. Bakit ngayon ka lang nakabalik? Its been a very long time."

"Oo nga doc eh."

"So, anong problema?"

"Yung FSD ko doc, gusto ko sanang itreat."

"Okay tell me everything. Your suspected reason bakit ka nagkaganyan."

Walang pagdadalawang-isip ay sinabi niya sa doktora ang lahat. Maging ang pagiging s****l abuse victim niya ay hindi niya itinago.

"Alam mo Camerone, isa lang ang maipapayo ko sa iyo for now. Maghanap ka muna ng lalaki o mag-asawa ka muna. Kailangan kasi ng physical therapy diyan. Hindi mo ma-oovercome and fear, trauma at anxiety kung walang lalaki na makakatulong saiyo sa s****l na paraan. I'll examine your estrogen level. Baka kasi may hormonal imbalance ka. Pero kahit na mabigyan kita ng hormone if kinulang ka nga, kailangan ipractice mo ang s****l i*********e. Lalaki lang ang kailangan mo."

Napalunok si Camerone at ibinaling ang tingin kay Val. Napatutop sa bibig ang bakla at pinandilatan siya.

"As if, ayoko rin sayo noh," she rolled her eyeballs.

"Paano natin maibabalik sa normal ang katawan mo kung walang lalaki. Cam, kailangan mong makipagtalik."

Hindi nakapagsalita si Camerone sa narinig. Mayamaya ay tinawanan na lang niya ang sarili at sinabihan ang doktor na babalik na lang ulit siya if magkakaboyfriend na siya. O kaya ay mag-aasawa. Kailangan niya munang manghunting. Kung kakayanin niya. Ilang minuto pa silang nag-usap ng doktora pagkatapos ay nagpaalam na sila. Mula doon ay pumunta sila sa pinakamalapit na grilled house at nagkamayan.

--+++++++-----

Two months later...

"Hey"

Tinapik ni Demitry si Augustus na kasalukuyang nagpapahangin sa terasa ng gabing iyon. May hawak itong canned beer at tumutungga habang nakatitig sa kawalan.

Tinanguan niya lang ang kapatid nang maupo ito sa tapat na upuan.

"May problema ka? Hindi yan ang mukha ng lalaking ikakasal na bukas,"ani Demitry.

Hindi umimik so Augustus.

"The way I look at you, I can infer that it's serious."

"Wala tol..."

"Ano bang nangyayari sayo? Ikakasal kana bukas dapat masigla ka , alive, alert..dahil sa wakas, pakakasal ka na sa babaeng mahal mo. Hindi ako ganyan noong malapit na kaming ikasal ni Dana. Kulang na nga lang mapunit yung labi ko kakangiti."

"Tol, puwede bang, hayaan mo muna ako dito mag-isa?"

Nagulat si Demitry sa narinig. Mayamaya ay nagkibit balikat na lang siya ay hinay-hinay na umalis.

Nang mapag-isa si Augustus ay napahilamos siya sa mukha at napabuga ng marahas...

"Marrying Zoie is the right thing you must do..Camerone is just a temptation. You loved Zoie. Magpakalalaki ka, wag kang gago Augustus. Kailan ka ba magtitino? Zoie was more than enough. Tomorrow is your wedding day." He yelled his mind but its other woman's face drawn inside.

Dammit Camerone!