Chapter 17
1035 Words
Nang nakalabas ako ng hospital at nang mailibing ang anak ko ay napag desisyunan namin na kasuhan si Danica sa ginawa niya. Ayon sa aming abugado may chance na makulong si Danica sa ginagawa niya dahil sinadya niya ang pagtulak sakin kahit alam niyang nagdadalang tao ako.
Nang naayos na ang arrest warrant para sa kanya ay sumama kami ni Ashton sa paghuli sa kanya.
"Ikaw ba si Ms. Danica Cabral?" Tanong ng pulis kay Danica at nakakunot ang noo niya.
"Oo, bakit?" Pinakita ng pulis ang arrest warrant na dala namin.
"Hinuhuli ka namin sa kasong pagpatay sa anak nila Mr. and Mrs. Madrid." Sabi nila habang binabasa ni Danica ang arrest warrant. There are laws about protection the unborn children at dapat niyang pag bayaran ang ginawa niya.
"No! Hindi ko yun pinatay!" Sigaw niya at nagpupumiglas.
Nagtangka pa itong tumakas pero nabigo siya. "Sa prisinto ka na magpaliwanag." Sabi ng pulis at tuluyan ng naposasan si Danica. Galit siyang nakatingin sakin at nginitian ko siya.
"Hindi pa tayo tapos!" Sigaw niya.
"Hindi pa talaga dahil gagawin kong lahat mabulok ka lang sa kulungan. You killed my baby and this is your punishment." As much as I want to kill her, I know I can't.
Hindi niya mararamdaman ang lungkot at pag sisisi kung mamamatay lamang siya ng basta basta. Mas gusto kong inuunti-unti siya lalo na at nakukulong pa siya.
Pinanood ko siyang sinasakay sa police car. Ngumiti ako na mas iki na inis niya. This is all for my baby. Anong akala niya ganun ganun na lang simula pa lang 'to.
"Babe, you okay?" Tanong ni Ashton ng humawak ako sa tiyan ko.
"Yeah. I'm just happy for our baby." Nginitian ko siya. Sumunod kami sa prisinto at nakakulong na dun si Danica na nagwawala.
"Danica shut your f*****g mouth!" Sigaw ni Ashton sa kanya.
Ang sakit na kasi sa tenga nag iirit, sisisigaw at kung ano ano pang ginagawang ingay.
"Have pity!" Sigaw niya ulit.
Pity my ass! Pumapit ako sa kanya sakto lamang upang di niya ako maabot. "Bakit naawa ka ba sa anak ko nuong pinatay mo siya? Walang kamuwang muwang ang batang iyon. Hindi pa nga niya nasisilayan ang mundo."
Umiwas siya ng tingin sa akin. "Ang anak ko na napaka inosente. So don't say have pity kung ikaw mismo sa sarili mo ay walang awa."
Iniwan ko na siya duon. "Sir, aabot ba 'to sa korte?" Tanong ko.
"Sa mga ganitong klase pong kaso hindi po naabot ng korte ngunit pwedeng nakukulong ng dalawa hanggang anim taon si Ms. Cabral." Aniya at kinalungkot ko.
Gusto kong makulong siya habang buhay. Walang kasing sama ang ginawa niya walang kamalay malay ang anak kong pinatay niya ni wala ka yung laban.
Siguro ayos na yung ilang taon pero kung iisipin mo ang buhay ng anak ko na hindi na mababalik ay hindi iyon sapat. Habang buhay na ang pagkawala ng anak ko dapat habang buhay din siyang makukulong.
"Ivan.."
Narinig kong tawag niya sa malambing na boses kay Ashton.
Tinignan lang siya ni Ash ng masama. "Hindi ka ba naawa sakin? Please honey. I don't belong here, you know that."
"I don't deserve any pity. Nang dahil sayo nawalan kami ng isang anak." Alam kong galit at inis na si Ashton kaya nilapitan ko siya.
Hinaplos ang braso niya at hinawakan ang kamay niya ng pinagsalikop niya mga daliri namin.
"Let's go home. You need to rest." Sabi niya at tumango ako.
Nang palabas na kami ay mas nag wala si Danica. She continue calling Ashton. You deserve it. Bitch..
Pag uwi namin Daneyel is taking his nap. Tinabihan ko naman siya at duon ako nag pahinga. Ang sabi ng ob-gyne ko ay wag akong mag papa ka stress dahil nakakasama iyon sa baby ko.
Naging maayos naman ang pag tulog ko. Nagising lamang ako at napansin kong naka upo sa gilid ko si Ashton.
Smiling at me. "Good evening." aniya.
Nilingon ko ang gilid ko at wala na si Daneyel duon..
"He's playing outside with Anica." Nagulat ako duon. It's her sister na kaage ni Daneyel.
"Is your mom here? Umuwi sila?"
Wala akong kaalam alam. "Yes. I was surprise too. Nasa baba sila."
Tumayo na kaagad ako ng makapag ayos at makita sila. Matagal na nilang gustong umuwi ngunit hindi lamang matuloy dahil sa mga nangyayari sa amin.
"Kanina pa ba sila?" Tanong ko habang nag nag hihilamos ng muka.
Hindi naman ako mag papakaayos ng bongga dahil dito lang din naman ako sa bahay peor gusto ko na muka akong presentable para sa mommy ni Ashton. Kilala niya ang daddy niya ngunit hindi naman sila nag uusap o nag kikita dahil may iba na din itong pamilya.
Iniwan sila nito nuong elementary pa lamang siya kaya masaya ako na hindi niya iyon kayang gawin kay Daneyel. Nagkamali siya ngunit sa huli ako pa din ang pinili.
Pinanonood lamang ako ni Ashton hanggang sa natapos ako. Lumapit ako sa kanya ngunit hinila niya ako palapit.
He kiss my hands. "I am so sorry for all the stress and problem I made. I promise, this won't happened again. Nadala na ako. It was just a mistake na ayoko ng balikan pa."
I smiled at him. "Forgive yourself because I already forgive you. Hindi kita sinisisi sa lahat ng nangyayari dahil hindi mo din naman iyon ginusto. Talagang makati at hindi makaintindi ng ayos si Danica kaya nangyayari ang lahat ng ito."
He pull me down for a kiss. "Why am I so lucky to have you. I am the one who's always a mess and you're the one who's always there to understand and lift me up."
"Because I love you and you are my husband. Walang makakapagbago nun." Sagot ko sa kanya.
Ayokong sisihin niya ang sarili niya dahil sa pagkawala ng baby namin. He deserve to be at peace. Talagang si Danica lamang ang hindi ko alam kung mapapatawad ko pa ba.
Maybe soon when we are all okay.
I kiss him again. "Let's go down now. Baka hinihintay na tayo ng mommy mo." Ani ko at hinila na siya pababa.
Mamaya na lamang ang landi. Hindi pa pwede. I chuckled at my own thought.
- Writer
