Kabanata 5
518 Words
Ang lungsod ng Aurous Hill ay tila isang bubuyog na biglang ginising—nabulabog, abala, at punong-puno ng mga haka-haka. Mula sa mga negosyanteng naglalakad sa red carpet ng mga social event, hanggang sa mga mamamayang nagpapaypay sa sidewalk café, iisa ang usapan: Sino si Mr. Laurent?
Ang misteryosong bagong may-ari ng Altair Group ay tila multong biglang sumulpot at nagsimulang magdikta ng bagong daloy ng kapangyarihan sa lungsod. At ngayon, may bagong balita—isang hotel project na nagkakahalaga ng dalawang bilyong dolyar. Ang sinumang makakuha ng kontrata rito, ay hindi lang kikita—magiging bahagi ng bagong elite ng lungsod.
Hindi ito pinalampas ni Ginang Rousseau. Sa loob ng kanilang villa, inipon niya ang mga pangunahing miyembro ng pamilya Rousseau. Ang kanyang tingin ay matalim gaya ng dati, ngunit ngayon, may bahid ng pagkadesperado. Ito na ang pagkakataon para makabawi ang kanilang pangalan.
Bago pa man magsimula ang pulong, dumating si Adrian—tahimik, nakasuot pa rin ng simpleng polo. Ngunit tila ba ang kanyang presensya ay nagdala ng malamig na simoy ng hangin sa silid.
“Ano’ng ginagawa mo rito?” singhal ni Hugo Rousseau, pamangkin ni Ginang Rousseau. “Nakapagpabagsak ka na ng isang pamilya, gusto mo bang sumunod kami?”
Hindi sumagot si Adrian. Tumingin lamang siya kay Elisse, na nakaupo sa sulok—tahimik, tila may bumabagabag.
Tumindig si Ginang Rousseau sa gitna ng silid. “Ang proyekto ng Altair Group ay isang pagkakataong hindi dapat palampasin,” panimula niya. “Kung sino man sa inyo ang makakakuha ng kontratang nagkakahalaga ng 30 milyong dolyar mula sa proyektong ito… ay itatalaga ko bilang direktor ng pamilya Rousseau.”
Nagkatinginan ang mga kamag-anak. Isa-isa silang nagsalita, pabulong, may halong takot at alinlangan.
“Hindi ba't imposible ‘yon?”
“Wala pa ngang nakakakilala sa bagong may-ari.”
“Altair? Hindi nila basta nagpapapasok ng maliliit na kumpanya.”
Si Hugo ang unang tumayo. “Hindi ako magpapakahirap sa imposibleng bagay. Kung ‘yan ang kondisyon, hindi ko na kailangan ang posisyon.”
Nag-iinit na ang ulo ni Ginang Carmela Rousseau. “Mga duwag! Ganito ba kahina ang mga Rousseau ngayon?”
Habang nauuwi sa wala ang pulong, marahang siniko ni Adrian si Elisse. “Tanggapin mo,” pabulong niyang sabi.
“Ha?” napabulong si Elisse, nag-aalinlangan. “Hindi ko kaya ‘yon…”
“Kaya mo,” aniya, seryoso. “Magtiwala ka sa sarili mo. Magtiwala ka sa akin.”
Napatingin si Elisse sa kanya. Sa mga mata ni Adrian, walang panunumbat, walang duda—puro pagtitiwala. Sa unang pagkakataon matapos ang maraming taon, nakaramdam siya ng kakaibang tapang.
Tumindig siya.
“ako,” aniya, nanginginig ang boses sa simula, ngunit tumatag sa dulo, “Ako ang tatanggap sa hamon.”
Nagulat ang buong silid. Si Carmela ay napatitig sa kanya, hindi sigurado kung matutuwa o tatawa. Si Hugo ay napailing. Ngunit si Adrian… siya’y ngumiti.
Sa likod ng bawat salita ni Elisse, naroon ang lihim na puwersa—ang misteryosong Mr. Laurent na kinatatakutan at kinaiinggitan ng buong siyudad—at siya ay tahimik na nakaupo lamang sa tabi niya.
- Writer
