โครม!!!!
เสียงดังขึ้นในห้องน้ำ ทำให้ตุลย์ที่กำลังคุยโทรศัพท์กับปราชญ์ซึ่งต่อสายตรงมาจากโรงพยาบาลต้องหยุดชะงักแล้วหันไปทางห้องน้ำ
อย่าใส่ใจ! ตุลย์ได้แต่บอกตัวเองซ้ำๆอยู่อย่างนั้น...เพราะอดีตมันก็คืออดีตที่ไม่มีวันหวนย้อนคืนกลับมา.. คนอย่างเขาเจ็บแล้วจำ
"เสียงดังซะขนาดนั้นไม่ใช่ตายห่าไปแล้วเหรอวะ มึงไม่ไปดูมันหน่อย"
"ไม่...กับมันก็แค่เรียกร้องความสนใจตามนิสัยอยากเอาชนะกู"
"แล้วมึงอ่ะ ไม่ลองพิสูจน์ใจตัวเองบ้างเหรอ"
"ทำไมกูต้องพิสูจน์ด้วยวะ" หัวใจของเขา ตัวเขาเองย่อมรู้ดีที่สุด
"ขนาดกูคนนอกยังอยากจะรู้เลย มาพนันกันไหมล่ะ กูเห็นสายตามึงแล้วไม่น่าจะพ้นคืนนี้ไปได้"
"อย่างมึงเขาเรียกว่าเสือก"
ปลายสายหัวเราะขบขัน หากแต่ตุลย์กระตุกมุมปากเบาเท่านั้น ถ้าพนันเขาก็คงจะแพ้ราบคาบเพราะก็ไม่ได้คิดว่าจะปล่อยอีกคนไปอยู่แล้ว ยังไงพันไมล์ก็ต้องเอาร่างกายมาขัดดอกแต่จะเร็วหรือช้าขึ้นอยู่กับสถานการณ์ว่า
