Bad Zone เขตรักอันตราย

คนในอดีต 2/2

เสียงมันแหบพร่าเสียจนผมใจเต้นแรง ไอ้ตุลย์ดูกระเหี้ยนกระหือรือจนผมไม่อยากจะเชื่อว่าไอ้คนฮอตปรอทแตกอย่างมันจะชอบให้เพศเดียวกันอมให้ พอผมเอาแต่เงยหน้ามองมันไม่อ้าปากสักที คนใจร้อนก็ฟึดฟัดที่ถูกขัดใจ ท่าทางหัวเสียจนจิกหัวผมแรงๆ ผมยังไม่ทันได้อ้าปากกว้างเท่าไรมันก็ใจร้อนยัดลำเอ็นที่แข็งเป็นลำพรวดเข้ามาจนแทบถึงคอหอย ดีนะที่ผมมีสติรีบดันสะโพกมันเอาไว้ทันไม่อย่างนั้นผมคงได้ปากแหกตาเหลือกลานไปแล้ว

หลังจากนั้นก็ได้แต่หลับหูหลับตาอมๆรูดๆดูดๆเลียๆขึ้นลงอย่างแรงจนไอ้คนบ้ากามมันครางระงมไม่ได้ศัพท์ด้วยความเสียว

"อ๊าาา..ไหนบอกไม่เคยอมไง อ่าาา...อมเก่งจัด แม่งเสียวชิบหาย ซี้ดดดด!!!"

เสียงร้องของมันครางออกมาไม่ขาดปาก ผมเร่งจังหวะให้เร็วขึ้นอยากให้มันเสร็จภารกิจโดยไว ส่วนไอ้คนตัวโตมันก็ไม่คิดจะกักเก็บเสียงครางของตัวเองเลยสักนิด เสียงของตุลย์ดังระงมอยู่ในห้องน้ำโดยไม่เกรงกลัวว่าใครจะผ่านมาได้ยินแม้แต่น้อย

แต่ก็แปลกที่ทั้งเสียงและภาพตรงหน้ากลับทำให้กลางกายผมแข็งจนปวดหนึบ แต่ก็จำต้องอดทนไว้แค่นี้ ในเมื่อผมขายศักดิ์ศรีแลกมาด้วยเงินแล้วจะมาตกม้าตายเพียงแค่มองหน้าเหยเกและน้ำเสียงกระเส่าของมันไม่ได้

บอกตามตรงว่าผมเจ็บปวดทรมานมากแค่ไหนไม่มีใครรู้ แต่ผมก็ต้องจำยอมเพื่อจะได้นำเงินมาใช้จ่ายในครอบครัวช่วยพี่สาว

"สัสเอ้ย แม่งมันส์โคตรๆ มึงเก่งแท้วะ"

ไม่กี่อึดใจไอ้คนหื่นกามมันก็เกร็งตัว และแอ่นเข้ามาหาปากผมมากกว่าเดิม สองมือมันจิกหัวผมกดไว้ก่อนสะบัดสะโพกเข้ามาอย่างแรงสองสามครั้งแล้วเกร็งกระตุกฉีดพ่นน้ำอุ่นๆสีขาวขุ่นเข้ามาเต็มปากจนผมสำลักหน้าดำหน้าแดง เลยเผลอกลืนส่วนหนึ่งเข้าไปอีกด้วย

"แค่กๆๆๆ อ่อย..เอาออก..แค่กๆ" ผมร้องด่ามันทั้งๆที่ลำกายอุ่นยังคาอยู่ในปาก

"เสียวชิบหาย กูโคตรชอบปากมึงเลยว่ะ วันหลังกูขอเด็ดๆแบบนี้อีกนะ "

คนมักมากร้องขออีกครั้งพร้อมกับยอมถอดถอนกายออกจากปาก ผมลุกขึ้นยืนหันหลังเปิดประตูห้องน้ำออกไปทันทีไม่หันมองมันสักนิด ก่อนจะเดินไปเปิดก๊อกน้ำก้มหน้าลงไปกวักน้ำล้างหน้าและบ้วนปากตัวเองแรงๆหลายครั้งด้วยท่าทางรังเกียจสิ่งที่เพิ่งทำไปหมาดๆ

"หึ..ทำเหมือนกูน่ารังเกียจ ขนาดนั้นเชียว เมื่อกี้กูยังเห็นมึงมองของกูทำหน้าอย่างฟินอยู่เลย" ไอ้ตุลย์เดินรูดซิปออกมาพร้อมใส่เข็มขัดเสร็จก็ขยับแจ็คเก็ตจนเรียบร้อยก็ถอยไปยืนทิ้งขาพิงขอบประตูมองมา

ผมยังกวักน้ำขึ้นมาล้างหน้าล้างตาให้สะอาด อยากจะลบภาพจำทุกอย่างที่มันหาว่า "ฟิน" ให้หายไป

"ฟินพ่อง!! "

ผมด่าว่ามันทางกระจก แต่ไอ้ตุลย์เพียงยกยิ้มอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะเดินเข้ามาใกล้ๆแล้วมือมันก็ลงจะมาคว้าหมับเข้าที่กลางกายของผม ด้วยความตกใจผมรีบปัดมือของมันออกอย่างแรง จนน้ำที่กวักอยู่กระจายไปทั่วเสื้อผ้าและหน้าของมันไปด้วย

"สมน้ำหน้า!!*

"ทำบ้าอะไรของมึงวะ"

"กูต่างหากที่ต้องถามว่ามึงทำบ้าอะไรอีก" ผมหน้าเห่อร้อนวูบวาบเมื่อรู้ว่ามันจงใจแกล้งมาจับส่วนนั้นที่มันยังคงแข็งอยู่ด้านใน เพราะยังไม่โดนปลอดปล่อยออกมา

"มึงจะหวงไมวะ กูแค่อยากจับดูว่าเวลาอยู่ใกล้กู มึงรู้สึกอย่างที่กูรู้สึกบ้างหรือเปล่า"

มันพูดพร้อมกับเช็ดน้ำออกจากใบหน้าตัวเอง ผมมองมันตาขวาง ถ้ารู้สึกแล้วมันจะยังไงใครจะยอมเผยให้มันรู้กันเล่า อีกอย่างหากมันรู้มีหวังได้หัวเราะเยาะผมแน่ๆ

"กูว่า.." มันพูดทิ้งช่วงไว้ ผมเลยจ้องหน้าตั้งใจฟังว่ามันจะพูดอะไรต่อจากนี้

"กูว่า...กูชักเริ่มชอบมึงแล้วว่ะ " ไอ้คนหน้าด้านพูดพร้อมจ้องหน้าผมอย่างมีความหมายลึกซึ้ง

" กู-ไม่-ได้-ชอบ-มึง " ผมพูดช้าๆชัดๆ อย่างไม่ลังเลและไม่หยุดคิดสักนิด จนไอ้คนที่เพิ่งบอกความรู้สึกดีๆหน้าตึง..

"แล้วเมื่อกี้มึงยอมทำให้กูทำไมวะ" มันถาม แต่ผมนิ่งไม่ตอบ

"มึงคงทำได้ทุกอย่างเพื่อแลกกับเงินสินะ ใช่ไหม!" น้ำเสียงกับแววตาเหยียดหยามของมันทำให้ผมเจ็บจี๊ดขึ้นมาในอกทันที ผมกับมันสบตากันนิ่งนาน

"สัสเอ้ย!! กับใครก็ได้เหรอวะ กับใครที่เอาเงินฟาดหัวมึงก็ยอมหมดว่างั้น!" เมื่อผมเอาแต่นิ่งเงียบ ไอ้คนหัวเสียพูดเองเออเองจึงสบถก่อนจะเตะประตูห้องน้ำดังโครมครามแล้วผลุนผลันเดินออกไป

ผมยืนมองตัวเองในกระจก ผมก็เหมือนคนจมไม่ลงนั่นแหละครับ ใครบ้างจะอยากลำบากลำบน ตั้งแต่เด็กจนโตผมก็มีชีวิตที่สุขสบายมาโดยตลอดอยากได้อะไรก็ได้ อยากกินไปเที่ยวไหนก็ได้ไป กินอิ่มนอนหลับ แต่ทุกวันนี้ผมแทบไม่เหลืออะไรแม้กระทั่งเพื่อน ยังดีที่มีไอ้ ฮาร์วาร์ดกับคู่จิ้นมันอย่างไอ้พันรบเป็นเพื่อน

ผมถอนใจเมื่อนึกถึงคนที่โมโหเดินออกไป คนอย่างมันคงไม่มีทางรู้หรอกครับว่าผมรู้สึกอย่างไร มันลำบากมากแค่ไหนที่ต้องมีชีวิตที่เปลี่ยนไปราวฟ้ากับเหว ต้องเหนื่อยกายลำบากใจขนาดหนัก ถ้าหากมันเอามือมาจับตรงหัวใจผมดูบ้าง มันคงจะรู้ว่าใจผมเต้นแรงมากแค่ไหนยามที่มันเอาตัวเข้ามาใกล้ แล้วมันจะรู้ว่าผมเองก็รู้สึกไม่ต่างจากมัน...

ส่วนเรื่องที่มันกล่าวหาผมไม่จำเป็นต้องอธิบายให้มากความ เพราะสุดท้ายแล้วผมก็ยอมทำแค่กับมันคนเดียวเท่านั้นแหละครับ

..

..

..

ปัง!! ปัง!! ปัง!!

เสียงเคาะประตูหนักๆดังขึ้นจนคนในห้องน้ำสะดุ้งตื่นจากความคิดที่จมดิ่งไม่รู้ว่านานแค่ไหนที่เขาเอาแต่คิดถึงเหตุการณ์ในวันวานที่มีอีกคนข้างกาย

"พันไมล์!"

เสียงเรียกชื่อที่นานมาแล้วไม่ได้ยินอีกเลยทำให้คนได้ยินอีกครั้งรู้สึกใจสั่น

ส่วนคนด้านนอกก็ทั้งเคาะและตะโกนเรียกชื่ออีกฝ่ายเสียงดังโวยวาย ทำให้พันไมล์รีบลุกขึ้นยืนหันรีหันขวางว่าจะเอาอย่างไร เขายังไม่ได้อาบน้ำและยังไม่ได้ทำอะไรเลย คนด้านนอกคงโกรธเป็นฟืนเป็นไฟแน่ หากรู้ว่าเขายังไม่ได้ทำอะไรสักอย่างทั้งที่หายเข้ามาในนี้ตั้งนานสองนาน

"ทำอะไรอยู่ อาบน้ำเสร็จหรือยัง เปิดประตูหน่อยสิ" เสียงหงุดหงิดตะโกนถาม

"จะเปิดออกมาดีๆไหม ห๊ะ! หรือว่าต้องให้กูใช้กำลัง"

เสียงตะโกนขึ้นมาอีกครั้งอย่างหงุดหงิดพร้อมกับเสียงถีบประตู แต่ทว่าข้างในยังคงเงียบกริบ ทำให้ตุลย์กังวลกลัวว่าอีกฝ่ายจะเป็นลมหัวฟาดพื้นไปอีก เพราะมันเงียบจนน่าแปลก เขายืนเอาหูแนบประตูมาได้สักพักแล้วแต่ไม่ได้ยินเสียงน้ำไหลจากฝักบัว นี่ๆมันเกือบชั่วโมงได้แล้วมั่งที่ไม่มีการเคลื่อนไหวภายในห้องน้ำ

โครม!!

ประตูห้องน้ำเปิดออกกลอนประตูหลุดกระจาย เมื่อร่างหนาของหมอหนุ่มก้าวเข้ามาพร้อมกับเสียงหายใจหอบ พอเห็นว่าพันไมล์ยืนหลบมุมอยู่ก็เลยหัวร้อน ตุลย์ก้าวเข้าไปกระชากจนอีกฝ่ายตัวปลิว

"หูแตกหรือไงกูเรียกตั้งนานทำไมมึงไม่เปิด ห้ะ! หรือว่าอยากลองดีเหรอ" เขาตะคอกเพราะคิดไปสารพัดอย่างกลัวว่าอีกฝ่ายจะเป็นลมไปอีก

"ก็กู... " คนไม่มีอะไรจะแก้ตัวพยายามนึกหาเหตุผล แต่พอเจอสายตาเกรี้ยวกราดก็รู้สึกถึงอันตรายตรงหน้า

"หายเข้ามาเกือบชั่วโมงทำอะไรอยู่ทำไมมึงยังไม่อาบน้ำ หรือต้องการคนอาบให้ "

ตุลย์ตะคอกถาม คืนนี้เขาเสียเวลามามากพอแล้ว ชายหนุ่มกระชากเสื้อของพันไมล์ออกจนกระดุมหลุดกระเด็นกระดอนออกไปทั้งแถบ พันไมล์เบิกตากว้างพยายามยื้อแย่งเสื้อผ้าตัวเองมาปกปิดไว้แต่ตุลย์ไม่ให้พร้อมกับยกขึ้นสูง ริมฝีปากหยักเปลี่ยนเป็นยกยิ้มเล็กน้อยเมื่อพันไมล์ปีนป่ายร่างแย่งชิงเสื้อผ้ากลับคืน สุดท้ายมันก็ถูกเหวี่ยงไปกองที่พื้น พันไมล์รีบตามไปเก็บพร้อมกับเอามือบังส่วนกลางกายที่มันเปิดเผยต่อสายตาผู้บุกรุก แต่ก็ปิดไม่มิด

"ทำเป็นเหนียมอาย กูเห็นมาหมดแล้วไหมเหอะ"

"สัส!ออกไปเลย..กูจะอาบเดี๋ยวนี้แหละ มึงออกไปได้แล้ว"

คนยืนมองถอนหายใจ เมื่อเห็นพันไมล์หน้าแดงระเรื่อ อีกอย่างเขาไม่มีเวลามากนักเพราะต้องรีบไปที่โรงพยาบาลต่อ แต่ต้องหลังจากจัดการธุระกับคนตรงหน้าเสร็จเรียบร้อยแล้ว

"สิบนาทีนะ กูจะรีบอาบให้ไวโอเคไหม" พันไมล์ต่อรอง เมื่อเห็นสายตาคมกวาดตามองเขาอย่างสำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้า

"ห้านาทีพอ กูให้ได้แค่นั้น"

"จะบ้าหรือไงแค่แปรงฟันก็หมดเวลาแล้ว"

"มันเป็นปัญหาของมึง ถ้าช้ากว่านี้กูเข้ามาจัดในห้องน้ำแน่ มึงน่าจะรู้นี่ว่ากูชอบทำในนี้มากแค่ไหน" ตุลย์บอกก่อนจะยอมหันหลังเดินออกไปด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์