ตุลย์ก้มมอง และใช้มือใหญ่บีบแก้มขาวๆให้อีกฝ่ายเงยหน้าขึ้นมา นิ้วโป้งของเขาคลึงริมฝีปากนุ่มสีสดจนพันไมล์หลับตาลงครู่หนึ่งและเปิดเปลือกตามองอีกฝ่ายช้าๆ
"แต่ก่อนจะตาย กูจะยื้อชีวิตและทรมานมึงไว้ให้นานๆก่อน พอใจแล้วจะปล่อยให้ไปลงนรก"
"อะไรดลใจให้มึงเลือกเป็นหมอวะ นิสัยดูถูกคนอื่น เจ้าคิดเจ้าแค้น หนำซ้ำใจแม่งโคตรดำ" ถามไปอย่างนั้นเพราะรู้ดีว่าคนตรงหน้าคงไม่มีทางตอบ
"มีสิทธิ์อะไรมาว่ากู ในเมื่อมึงเองก็ไม่ได้ดีไปกว่ากู อาจจะหนักด้วยซ้ำ โดยเฉพาะเรื่องหน้าเงิน"
"หน้าเงินแล้วมันผิดตรงไหน มึงไม่ได้มายืนตรงจุดที่กูยืน มึงไม่รู้หรอกว่ามันเป็นยังไง"
"เออ กูไม่เข้าใจ ไม่ใช่สิ กูไม่เคยเข้าใจและไม่รู้อะไรเกี่ยวกับมึงเลยต่างหาก"
"......" เถียงไปก็เท่านั้น คนถูกกล่าวหาเลยเลือกที่จะเงียบ
หลังจากนั้นพันไมล์ถูกผลักลงนอนอย่างไม่มีความอ่อนโยน ตุลย์รวบเอวสอบกระชากเข้าหาตัวแล้วจับขาอีกฝ่ายกางออก ลำกายของเขา
