@โรงพยาบาล
ครืดดดดด!!
เสียงสั่นจากโทรศัพท์เครื่องหรูเรียกเข้า ทำให้ผมชะงักจากการอ่านแฟ้มประวัติคนไข้ที่ฝากให้หมอเวรทำการตรวจอาการเบื้องต้นตรงปลายเตียง ปกติหากไม่ใช่เรื่องด่วนจะไม่มีใครกล้าโทรหาในยามวิกาลและนี่มันก็จะเข้าสองยามกว่าแล้วด้วย ร่างสูงพาตัวเองออกไปตรงระเบียงรีบกดรับเมื่อเห็นว่าปลายสายคือลูกน้องคนสนิทที่ชื่อเข้ม ผมให้ออกไปตามหาใครบางคนมาสักพักแล้ว ไม่ใช่แค่แกล้งทำเหมือนเมื่อสี่ชั่วโมงก่อนหน้าแต่แค่ว่าพอไปแล้วกลับได้ของกลางเป็นเงินจำนวนหนึ่ง และยังได้ของแถมติดมือมาด้วยอีกสองชีวิตก็เท่านั้นเอง และหนึ่งในของแถมที่ว่าก็เป็นคนที่นอนหลับอยู่บนเตียงผู้ป่วยในห้องพิเศษโดยมีผมซึ่งเป็นลูกชายเจ้าของโรงพยาบาลแห่งนี้เป็นเจ้าของคนไข้ด้วย
(เจอตัวแล้วครับคุณตุลย์)
"พาตัวมาเลย แล้วอย่าให้อาภพรู้เด็ดขาด"
(ครับ)
ผมวางสายเข้มแล้วแต่ยังไม่เดินเข้าไปในห้อง สายตายืนมองคนป่วยอยู่ตรงระเบียงอย่างใ
