[หลายปีก่อน]
[พันไมล์]
ผ่านมาเป็นอาทิตย์แล้วตั้งแต่ที่มันบังคับให้ผมอมในห้องน้ำคราวนั้น รู้สึกได้ว่าพอเผลอเมื่อไหร่สายตาก็เอาแต่เฝ้ามองหาไอ้ตุลย์ พักหลังมันชอบมากวนใจผมอยู่บ่อยๆ พอรู้ตัวอีกทีก็เอาแต่เหม่อมองหามันไปแล้วและทุกครั้งก็จะโดนเพื่อนสองคนยิ้มล้อตลอด
"มันยังไง ห๊า...พูดมาครับเพื่อน"
"นั่นสิ ไอ้อาการยุกยิกนั่งไม่สุขมันคันยุบคันยิบตรงหัวใจหรือว่ายังไงครับมึง"
"ไม่เห็นหน้าเขาอาทิตย์เดียวนี่มึงถึงกับกระวนกระวายใจกินข้าวไม่ได้นอนไม่หลับเลยหรือไงวะ หือ"
"พูดอะไรไม่เห็นจะเข้าใจ"
ผมแก้เก้อด้วยการรีบเก็บหนังสือที่กางออกมาจนเต็มโต๊ะเพื่อทำรายงานส่งอาจารย์ลงกระเป๋าทันที รู้งี้เลิกเรียนเสร็จรีบกลับบ้านดีกว่าไม่ต้องมานั่งให้พวกมันแทะเล็ม
"ก็ไอ้ที่มึงชะเง้อทำคอยืดคอยาวเหมือนเด็กกระเหรี่ยงบนดอยนี่ไม่ใช่เพราะกำลังมองหาคู่ปรับอยู่หรือไง เอ๊ะ...หรือว่าตอนนี้กลายมาเป็นคู่จริงไปแล้ว มึงคิดว่
