แพะรับบาป

“นี่ๆ ลงเวรแล้วไปหาอะไรกินกันไหม” เสียงสดใสของพยาบาลสาวร่างท้วมนามว่า ‘ตาต้า’ กระซิบที่ข้างหูของฉัน ขณะที่คนอื่นๆนั้นกำลังสะสางภาระงานของตัวเอง ส่วนฉันก็เพิ่งแล้วเสร็จไปก่อนหน้าแค่ไม่กี่นาที และด้วยอาการที่เหนื่อยล้าสุดๆ “หยุดเลยนะ! ถ้าพี่ไม่ได้ไปพวกแกสองคนก็ไม่ต้องไป” เสียงของพยาบาลรุ่นพี่ที่หน้าตาสะสวยและรวยด้วยเสน่ห์รีบหันมาร้องห้ามยกใหญ่ แล้วมิหนำซ้ำยังเบะปากใส่ ซึ่งเดาอาการได้ง่ายๆว่าคงจะอยากไปด้วยกัน แต่เผอิญว่า ‘พี่ผ้าไหม’ นั้นต้องทำงานต่อในเวรบ่าย ต่างจากฉันกับตาต้าที่วันนี้มีเวรเช้าแค่เวรเดียว แต่ก็เป็นเวรที่หนักหนาพอสมควร เพราะเราทำอยู่ส่วนของรัฐบาล คนไข้จึงมาใช้บริการกันอย่างมากมาย “พี่ผ้าขา พี่ผ้าต้องเข้าใจนะคะว่าคนท้องคนไส้ต้องใส่ใจเรื่องการกินเป็นพิเศษ” ตาต้าว่าเสียงเศร้าพลางเอามือทุบเข้าที่พุงอันมโหฬารของตัวเองไปมา “ท้องกับนิ้วข้างไหนมิทราบ” “พี่ผ้าอะ หยาบคายที่สุด” หญิงร่างท้วมบ่นอุบอิบ และเป็นจังหวะที่บุรุษพยาบาลหน้าตาหล่อเหลาผู้ตามจีบพี่ผ้าไหมอยู่และอายุน้อยสุดของแผนกได้เดินตรงเข้ามาพอดี “อย่างอื่นสนุกกว่านิ้วนะครับพี่ผ้า ถ้าพี่ไม่ว่าอะไรเป๋าขอเสนอ...” แล้ว ‘กระเป๋า’ ก็ก้มลงไปมองที่หน้าท้องของตัวเอง ลามไปจนต่ำกว่านั้น “เหอะ” พี่ผ้าเบะปากอีกรอบ ทางด้านกระเป๋าก็ยังหยอดไม่เลิก “เขินเหรอครับที่รัก” “รำคาญต่างหากย่ะ!” พี่ผ้ากระแทกวาจาแล้วก็สะบัดหน้าเดินหนีออกไป โดยรุ่นน้องก็รีบเดินตามก้นอย่างไว ด้วยความที่มั่นใจว่าตื๊อจะเอาชนะใจพยาบาลสาวรุ่นพี่คนนี้ได้ “สรุปว่าแกไปกับฉันนะยัยคะน้า” ตาต้ากลับเข้ามาสู่บทสนทนาหลักอีกรอบเมื่อคล้อยหลังจากที่เหตุการณ์สงบ “เอาดิ ฉันก็กำลังหิวพอดีเลย” ฉันเอ่ยด้วยแววตาตั้งมั่น เพราะตอนนี้กำลังจินตนาการถึงเมนูอาหารที่มันคล้ายกับชื่อของตัวเองขึ้นมาพอดี ซึ่งมันก็คือ ‘ผัดคะน้า’ นั่นเอง แต่เวลานี้ฉันลังเลว่าจะกำหนดให้มันเป็นหมูชิ้น หมูกรอบ หรือว่าทะเลดี? ช่างเป็นปัญหาที่แก้ไม่จบไม่สิ้นจริงๆ... “สรุปว่าแกจะกินอะไรห๊ะคะน้า!” ตาต้าชักสีหน้าใส่ฉันรอบที่สามขณะที่ถามแล้วฉันอ้ำอึ้ง ทั้งที่เรามาถึงร้านข้าวกันได้สักพักแล้ว “เอ่อ... งั้นเอาข้าวผัดหมูแล้วกัน” ฉันพึมพำไปอย่างไม่มั่นใจ และลืมเมนูที่คิดไว้ไปเลย ฉันคิดว่า... ‘ใครๆก็คงจะเคยเป็น’ ครืด! ครืด! ครืด! (สายเข้า : ฟ้า) ‘แปลก’ ฉันผุดคำนี้ขึ้นในใจในระหว่างที่รออาหารมาเสิร์ฟ เนื่องจากเดิมทีเพื่อนสนิทสมัยมัธยมคนนี้จะต้องสื่อสารกับฉันผ่านโปรแกรมแชทออนไลน์ ฟ้าเคยให้เหตุผลเอาไว้ว่ากลัวฉันจะยุ่งอยู่กับงานที่ทำเป็นประจำ แต่ทำไมวันนี้ถึงโทรเข้ามา? “ว่าไงฟ้า” ฉันกดรับสายพร้อมกับกรอกเสียงลงไปด้วยความร้อนรน (...) แต่ทว่าอีกคนเงียบใส่ ได้ยินแค่เสียงหายใจที่ดังแรงกว่าคนปกติ และเหมือนติดขัดในบางจังหวะ “ฮัลโหลฟ้า ได้ยินน้าไหม” ฉันรีบยิงคำถามส่งไปและด้วยใจที่นึกระแวง (คะน้า... มาหาฟ้าหน่อย) ปลายสายได้บอกด้วยเสียงที่เศร้าและเบาเป็นอย่างมาก ก่อนจะย้ำถามด้วยเสียงขาดๆหายๆ (ดะ... ได้ไหม) “ที่ไหนฟ้า” ฉันว่าด้วยความร้อนใจในขณะที่สองมือก็รีบรวบสายของกระเป๋าสะพายเอาไว้ แล้วไม่ทันไรฉันก็ได้ยินเสียงร้องไห้เล็ดลอดออกมา… มันต้องมีอะไรที่ไม่ดีเกิดขึ้นแน่ๆ! สองขาฉันรีบก้าวไปที่รถหลังจากที่ได้ทิ้งตาต้าเอาไว้ที่ร้านข้าวโดยไม่ได้บอกกล่าวถึงปัญหาที่เกิด จากนั้นฉันก็มุ่งสู่คอนโดหรูของเพื่อนสนิทที่คนธรรมดาไม่มีปัญญาได้อยู่ ซึ่งใครๆก็รู้ว่าครอบครัวนี้ร่ำรวยเป็นอย่างมาก กิจการอาหารเสริมเติบโตขึ้นมาอย่างรวดเร็วและแซงใครต่อใครเป็นว่าเล่นจากการบริหารอย่างจริงจังของผู้เป็นพี่ชายฟ้านั่นเอง แกร๊ก! แล้วภาพที่ฉันได้เห็นก็ทำเอาพยาบาลที่ชาชินกับอาการบาดเจ็บถึงกับกรีดร้องอย่างเสียสติออกไป เมื่อได้เปิดประตูที่ไม่ได้ล็อคกลอนใดๆเอาไว้เลยเข้ามา จนกระทั่งหาตัวเจ้าของห้องเจออยู่ที่พื้นของห้องน้ำ! ฟ้ากำลัง ‘ทำแท้ง’ และมันสำเร็จแล้ว… “ทำไมทำอย่างนี้” ฉันทรุดลงถามอีกฝ่ายที่พื้นพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมาชนิดที่ไม่ต้องสั่ง โดยรอบข้างรายล้อมไปด้วยเลือดและก้อนสีแดงสดที่ไม่มีชีวิต แล้วฉันก็รีบปะติดปะต่อเรื่องราวว่าเรื่องนี้มันเกิดขึ้นมาได้อย่างไร… ไหนฟ้าเคยบอกเอาไว้ว่ามีแฟนที่รักใคร่กันดี? “ฝากคืนเขาที” จู่ๆฟ้าก็พูดไปถึงบุคคลอื่นขึ้นมาทั้งที่เปลือกตาแทบจะลืมไม่ขึ้นแล้ว และฉันก็ไม่คิดจะรีรออะไรใดๆ ฉันจำใจต้องทำตามบทบาทหน้าที่ของตัวเองไป แม้เพื่อนจะอับอายแต่ก็ดีกว่าตายเพราะเลือดที่มันยังไหลออกมา “ไปหาหมอกันนะ” ฉันขยับไปบอกฟ้าใกล้ๆพลางใช้มือบางล้วงหาโทรศัพท์ แต่ยังไม่ทันที่จะสัมผัสตัวเครื่องด้วยซ้ำ สายตาอันตื่นตระหนกของฉันก็ปะทะกับสายตาอันดุดันของใครบางคนพอดี ซึ่งเป็นจังหวะที่ฉันรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างได้ถูกยัดเข้ามาที่ ‘เรียวนิ้ว’ ของตัวเองในเวลาไล่เลี่ยกัน “นี่มันเรื่องบ้าอะไร!” พี่ชายของฟ้าที่ฉันเคยเห็นหน้าค่าตาทางหนังสือและสื่อออนไลน์ตะคอกถามออกมา อีกทั้งจับจ้องสรีระของฉันที่ยังใส่ชุดทำงานอย่างไม่วางตา ก่อนจะเบนไปหาน้องสาวที่ใกล้จะสลบเต็มที… นี่ฉันกำลังตกเป็นผู้ต้องหาใช่ไหม?