แพะรับบาป

ผู้ต้องหา

“นี่ๆ ลงเวรแล้วไปหาอะไรกินกันไหม” เสียงสดใสของพยาบาลสาวร่างท้วมนามว่า ‘ตาต้า’ กระซิบที่ข้างหูของฉัน ขณะที่คนอื่นๆนั้นกำลังสะสางภาระงานของตัวเอง ส่วนฉันก็เพิ่งแล้วเสร็จไปก่อนหน้าแค่ไม่กี่นาที และด้วยอาการที่เหนื่อยล้าสุดๆ

“หยุดเลยนะ! ถ้าพี่ไม่ได้ไปพวกแกสองคนก็ไม่ต้องไป” เสียงของพยาบาลรุ่นพี่ที่หน้าตาสะสวยและรวยด้วยเสน่ห์รีบหันมาร้องห้ามยกใหญ่ แล้วมิหนำซ้ำยังเบะปากใส่ ซึ่งเดาอาการได้ง่ายๆว่าคงจะอยากไปด้วยกัน แต่เผอิญว่า ‘พี่ผ้าไหม’ นั้นต้องทำงานต่อในเวรบ่าย ต่างจากฉันกับตาต้าที่วันนี้มีเวรเช้าแค่เวรเดียว แต่ก็เป็นเวรที่หนักหนาพอสมควร เพราะเราทำอยู่ส่วนของรัฐบาล คนไข้จึงมาใช้บริการกันอย่างมากมาย

“พี่ผ้าขา พี่ผ้าต้องเข้าใจนะคะว่าคนท้องคนไส้ต้องใส่ใจเรื่องการกินเป็นพิเศษ” ตาต้าว่าเสียงเศร้าพลางเอามือทุบเข้าที่พุงอันมโหฬารของตัวเองไปมา

“ท้องกับนิ้วข้างไหนมิทราบ”

“พี่ผ้าอะ หยาบคายที่สุด” หญิงร่างท้วมบ่นอุบอิบ และเป็นจังหวะที่บุรุษพยาบาลหน้าตาหล่อเหลาผู้ตามจีบพี่ผ้าไหมอยู่และอายุน้อยสุดของแผนกได้เดินตรงเข้ามาพอดี

“อย่างอื่นสนุกกว่านิ้วนะครับพี่ผ้า ถ้าพี่ไม่ว่าอะไรเป๋าขอเสนอ...” แล้ว ‘กระเป๋า’ ก็ก้มลงไปมองที่หน้าท้องของตัวเอง ลามไปจนต่ำกว่านั้น

“เหอะ” พี่ผ้าเบะปากอีกรอบ ทางด้านกระเป๋าก็ยังหยอดไม่เลิก

“เขินเหรอครับที่รัก”

“รำคาญต่างหากย่ะ!” พี่ผ้ากระแทกวาจาแล้วก็สะบัดหน้าเดินหนีออกไป โดยรุ่นน้องก็รีบเดินตามก้นอย่างไว ด้วยความที่มั่นใจว่าตื๊อจะเอาชนะใจพยาบาลสาวรุ่นพี่คนนี้ได้

“สรุปว่าแกไปกับฉันนะยัยคะน้า” ตาต้ากลับเข้ามาสู่บทสนทนาหลักอีกรอบเมื่อคล้อยหลังจากที่เหตุการณ์สงบ

“เอาดิ ฉันก็กำลังหิวพอดีเลย” ฉันเอ่ยด้วยแววตาตั้งมั่น เพราะตอนนี้กำลังจินตนาการถึงเมนูอาหารที่มันคล้ายกับชื่อของตัวเองขึ้นมาพอดี ซึ่งมันก็คือ ‘ผัดคะน้า’ นั่นเอง

แต่เวลานี้ฉันลังเลว่าจะกำหนดให้มันเป็นหมูชิ้น หมูกรอบ หรือว่าทะเลดี?

ช่างเป็นปัญหาที่แก้ไม่จบไม่สิ้นจริงๆ...

“สรุปว่าแกจะกินอะไรห๊ะคะน้า!” ตาต้าชักสีหน้าใส่ฉันรอบที่สามขณะที่ถามแล้วฉันอ้ำอึ้ง ทั้งที่เรามาถึงร้านข้าวกันได้สักพักแล้ว

“เอ่อ... งั้นเอาข้าวผัดหมูแล้วกัน” ฉันพึมพำไปอย่างไม่มั่นใจ และลืมเมนูที่คิดไว้ไปเลย

ฉันคิดว่า... ‘ใครๆก็คงจะเคยเป็น’

ครืด! ครืด! ครืด!

(สายเข้า : ฟ้า)

‘แปลก’

ฉันผุดคำนี้ขึ้นในใจในระหว่างที่รออาหารมาเสิร์ฟ เนื่องจากเดิมทีเพื่อนสนิทสมัยมัธยมคนนี้จะต้องสื่อสารกับฉันผ่านโปรแกรมแชทออนไลน์

ฟ้าเคยให้เหตุผลเอาไว้ว่ากลัวฉันจะยุ่งอยู่กับงานที่ทำเป็นประจำ

แต่ทำไมวันนี้ถึงโทรเข้ามา?

“ว่าไงฟ้า” ฉันกดรับสายพร้อมกับกรอกเสียงลงไปด้วยความร้อนรน

(...) แต่ทว่าอีกคนเงียบใส่

ได้ยินแค่เสียงหายใจที่ดังแรงกว่าคนปกติ และเหมือนติดขัดในบางจังหวะ

“ฮัลโหลฟ้า ได้ยินน้าไหม” ฉันรีบยิงคำถามส่งไปและด้วยใจที่นึกระแวง

(คะน้า... มาหาฟ้าหน่อย) ปลายสายได้บอกด้วยเสียงที่เศร้าและเบาเป็นอย่างมาก ก่อนจะย้ำถามด้วยเสียงขาดๆหายๆ

(ดะ... ได้ไหม)

“ที่ไหนฟ้า” ฉันว่าด้วยความร้อนใจในขณะที่สองมือก็รีบรวบสายของกระเป๋าสะพายเอาไว้

แล้วไม่ทันไรฉันก็ได้ยินเสียงร้องไห้เล็ดลอดออกมา…

มันต้องมีอะไรที่ไม่ดีเกิดขึ้นแน่ๆ!

สองขาฉันรีบก้าวไปที่รถหลังจากที่ได้ทิ้งตาต้าเอาไว้ที่ร้านข้าวโดยไม่ได้บอกกล่าวถึงปัญหาที่เกิด

จากนั้นฉันก็มุ่งสู่คอนโดหรูของเพื่อนสนิทที่คนธรรมดาไม่มีปัญญาได้อยู่ ซึ่งใครๆก็รู้ว่าครอบครัวนี้ร่ำรวยเป็นอย่างมาก กิจการอาหารเสริมเติบโตขึ้นมาอย่างรวดเร็วและแซงใครต่อใครเป็นว่าเล่นจากการบริหารอย่างจริงจังของผู้เป็นพี่ชายฟ้านั่นเอง

แกร๊ก!

แล้วภาพที่ฉันได้เห็นก็ทำเอาพยาบาลที่ชาชินกับอาการบาดเจ็บถึงกับกรีดร้องอย่างเสียสติออกไป เมื่อได้เปิดประตูที่ไม่ได้ล็อคกลอนใดๆเอาไว้เลยเข้ามา

จนกระทั่งหาตัวเจ้าของห้องเจออยู่ที่พื้นของห้องน้ำ!

ฟ้ากำลัง ‘ทำแท้ง’

และมันสำเร็จแล้ว…

“ทำไมทำอย่างนี้” ฉันทรุดลงถามอีกฝ่ายที่พื้นพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมาชนิดที่ไม่ต้องสั่ง โดยรอบข้างรายล้อมไปด้วยเลือดและก้อนสีแดงสดที่ไม่มีชีวิต

แล้วฉันก็รีบปะติดปะต่อเรื่องราวว่าเรื่องนี้มันเกิดขึ้นมาได้อย่างไร…

ไหนฟ้าเคยบอกเอาไว้ว่ามีแฟนที่รักใคร่กันดี?

“ฝากคืนเขาที” จู่ๆฟ้าก็พูดไปถึงบุคคลอื่นขึ้นมาทั้งที่เปลือกตาแทบจะลืมไม่ขึ้นแล้ว และฉันก็ไม่คิดจะรีรออะไรใดๆ ฉันจำใจต้องทำตามบทบาทหน้าที่ของตัวเองไป แม้เพื่อนจะอับอายแต่ก็ดีกว่าตายเพราะเลือดที่มันยังไหลออกมา

“ไปหาหมอกันนะ” ฉันขยับไปบอกฟ้าใกล้ๆพลางใช้มือบางล้วงหาโทรศัพท์

แต่ยังไม่ทันที่จะสัมผัสตัวเครื่องด้วยซ้ำ สายตาอันตื่นตระหนกของฉันก็ปะทะกับสายตาอันดุดันของใครบางคนพอดี ซึ่งเป็นจังหวะที่ฉันรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างได้ถูกยัดเข้ามาที่ ‘เรียวนิ้ว’ ของตัวเองในเวลาไล่เลี่ยกัน

“นี่มันเรื่องบ้าอะไร!” พี่ชายของฟ้าที่ฉันเคยเห็นหน้าค่าตาทางหนังสือและสื่อออนไลน์ตะคอกถามออกมา อีกทั้งจับจ้องสรีระของฉันที่ยังใส่ชุดทำงานอย่างไม่วางตา

ก่อนจะเบนไปหาน้องสาวที่ใกล้จะสลบเต็มที…

นี่ฉันกำลังตกเป็นผู้ต้องหาใช่ไหม?