“Stop crying, okay?” pang-aalo niya sa akin. “I’m here. You’re safe now. I’m here,” narinig kong saad ni Hendrick. Napangiti ako pero patuloy lang ang paghikbi ko.
Ang sumunod kong narinig ay ang pabalyang pagbubukas ng pintuan. Ngunit hindi pa rin ako lumabas ng cubicle na kinaroroonan ko dahil wala nga akong damit.
“Nandito ako sa dulo!” sigaw ko. Narinig ko naman ang mga papalapit niyang yabag sa kinaroroonan ko.
“What happened to you? Halika na,” tawag niya sa akin.
“Hindi ako puwedeng lumabas. I don’t have any clothes on. Kahit ang tuwalya ko at ang pinagbihisan ko kanina ay bigla na lang nawala,” sumbong ko sa kaniya. Ang bigat-bigat ng pakiramdam ko at talagang nanggigigil ako sa gumawa nito sa akin.
“f**k! I’m sure this is a prank. A sick joke, damn it!” galit na galit niyang
