Hindi ko alam kung gaano ako katagal na umaatungal na parang bata, habang inaalo ng mga magulang ko. Pero ngayon ay sumisinok-sinok pa rin ako kahit huminto na sa pag-iyak. Masakit na masakit na ang mga namumugto kong mga mata at tila namamaga na at may gasgas ang lalamunan ko.
“Anak, kumain ka muna. Wala ka pang kinakain mula pa kaninang umaga,” hiling ni Mommy. Pero umiling ako.
“Wala po akong gana, Mommy. Gusto ko po munang maupo lang sa tabi ni Hendrick. Ako po ang magbabantay sa kaniya,” malungkot kong sagot. Nakatingin lang ako sa kawalan. Narinig ko ang pagbuntong-hininga ni Mommy.
“Pero anak kailangan mong kumain. Kailangan mong maging malakas kung gusto mong maipaghiganti ang nangyari kay Hendrick,” payo niya sa akin kaya napatingin ako sa kaniya.
“You agree with me?” tanong k
