“Do you really think so?” mahina kong tanong. Hindi ko tuloy alam kung matutuwa ba ako sa sinabi niya o ano.
“Yes. Ngayon, ni hindi na nga awkward ang pakiramdam kahit dalawa na lang tayong magkasama. I actually missed the moments when you were still a child and talking like an adult because you are very, very smart,” patuloy niyang papuri sa akin. Para namang lumobo ang puso ko dahil dama ko ang sinseridad sa bawat pananalita niya.
“You’re always saying that… you always look at me as the smart one. Kahit minsan ba ay nagandahan ka rin sa akin?” tanong ko. Wala na akong bitterness na nararamdaman ngayon. Kaya lang lagi kong inaabangan talaga ang mga papuri niya sa akin noon.
“What? Of course! You are very, very pretty, Ayanna,” bulalas niya.
“Pero, si Lily lang talaga ang pinakamaganda
