A Forbidden Night with a Stranger

MAHIGIT isang taon na simula nang maging brokenhearted si Yna Maria, ngunit pakiramdam niya’y sariwa pa rin ang sakit sa kaniyang puso. Hindi pa rin siya makapag-move on. Kahit makailang beses na siyang mapagsabihang tanga, pinipili pa rin niyang umaasa na balang araw ay babalik si Janus sa kaniyang buhay. Mula sa kaniyang kabiguan sa unang pag-ibig, nagbago siya. Wala na ang dating masayahin, mapagmahal, at mabait na anak na kilala ng pamilya Cortes. Napalitan iyon ng pagiging lasinggera at pasaway na anak. Wala na siyang ibang iniisip kundi maging isang walang kwentang babae. Madalas siyang maglasing sa kaniyang paboritong bar. Hindi na niya mabilang kung ilang beses na siyang nakipag-away dahil binabastos siya ng mga lalaking lasing din sa loob ng establisimyento. Isa rin ito sa mga problema ng kaniyang mga magulang—nasisira ang kanilang pangalan sa publiko, at ang pinaka-ayaw ng kaniyang ama ay ang maging taga-ayos ng mga gulo niyang dulot. Pagod na si Jonathan sa pagpapaalala sa kaniya; parang walang kabuluhan ang lahat ng kaniyang sinasabi. Parang napupundi na ang kaniyang pasensya dahil sa halip na sundin siya ng anak, lalo pang lumalala ang pagrerebelde ni Yna. PABABA mula sa kaniyang kuwarto si Yna nang makita siya ng kaniyang ama. Nagmamadali siyang maglakad para hindi siya nito maabutan. “Where are you going, Yna?” tanong nito sa kaniya. Napahinto siya sa paglalakad at napaikot ng mata sa sobrang inis—hindi niya inakala na mahuhuli siya ng ama. Hinarap niya ang kaniyang ama. Alam niyang magagalit ito, ngunit gusto niyang umalis at hindi siya nito mapipigilan. “As usual, Dad—I want to go somewhere where I can relax.” “Sa bar na naman ba ang punta mo?” tanong nito nang mariin ngunit pinipilit na panatilihing mahinahon. Ngumiti siya. “You’re right, Dad. Can you please excuse me?” Inayos na niya ang sling bag sa kaniyang balikat at nagsimulang humakbang, ngunit nagsalita ulit ang ama. Napahinto siya at napailing. “Yna Maria, anak—sinabi ko na sa’yo, tigilan mo na ang pagpapasira sa sarili mong buhay. Paulit-ulit na lang ba ako sa mga sinasabi ko sa’yo?” Nilapitan siya ng kaniyang ama. “Hindi po ako nagpapasira sa sarili, Dad. Gusto ko lang gumawa ng makabuluhan sa araw ko. Bukod pa rito, wala naman akong magagawa dito sa bahay.” Ngumiti siya na parang ipinagmamalaki ang kaniyang gagawin—bilang kung ang pagpunta sa bar ngayong gabi ay isang tagumpay. “Yna, gusto kong maging responsableng tao ka tulad ng dati. Gusto kong ikaw na ang mag-manage ng kumpanya natin, para may magawa kang tama at makabuluhan. Pero paano? Paulit-ulit ka na lang gumagawa ng walang kwenta, imbes na maging mabuting tao ay inuugali mo pa ang asal kalye.” Umismid lang siya at tumalikod, ayaw niyang makinig pa sa mga sermon ng kaniyang ama. Ayaw niyang dumating sa punto na magtalo sila muli dahil sa usaping iyon. Ayaw niya ng away, dahil kahit siya ay nasasaktan din ng palihim—ngunit pinapakita niyang hindi siya apektado. “Anak, bakit mo ba ito ginagawa? Dati hindi ka naman ganito. Nasaan na ang dating Yna Maria na anak ko?” malungkot na tanong ng kaniyang ama. “Hindi na babalik ang dating Yna Maria na nakilala mo, Dad. Aalis na po ako,” mapait niyang sagot. “Pwede ba, anak—tama na ang pasakit sa akin at sa iyong ina.” “Huwag na po ninyong isipin ako, Dad—para wala na kayong problema pa. Bye.” Hindi na siya nag-atubili at tuluyang lumabas ng bahay. Sinapo na lamang ni Jonathan ang noo niya. Wala na siyang magagawa sa inaasal ng anak, at alam niyang kasalanan din naman niya ito. Binigyan niya ng lahat ng gusto ni Yna—mga mamahaling bagay at luho para mabusog ang kaniyang anak. Napabayaan niya ring limitahan ito sa mga bagay na hindi dapat gawin. Kaya ngayon, sinisisi niya ang sarili sa kapabayaan niya bilang ama. DUMIRETSO sa bar si Yna—wala na siyang ibang naisip na gawin ngayong araw bukod sa pakikipagtalo sa kaniyang ama. Iniiwasan talaga niyang pag-usapan ang tungkol sa pagiging tagapagmana niya ng kompanya. Wala siyang hilig sa negosyo; ang hilig niya ay ang magsulat ng mga nobela at artikulo, ngunit hindi ito paborito ng kaniyang ama. Ayaw niyang ipahamak ang negosyong pinaghirapan ng kaniyang mga magulang dahil sa kaniyang posibleng kapabayaan. Pakiramdam niya ay hindi sapat ang kaniyang pagtapos sa kursong Business Management dahil takot siyang magnegosyo. Naghanap kaagad siya ng bakanteng mesa at pinili ang nasa gilid, sa tapat ng dancefloor. Binayaran niya ito para maging eksklusibo sa kaniya—ayaw niyang maistorbo habang umiinom at nagsesenti. Maya-maya pa ay umorder na siya ng sampung bote ng kaniyang paboritong alak. Mabilis siyang nalasing dahil mabilis niyang nilalagok ang laman ng bawat bote. Dinaig pa niya ang mga lasinggera sa kalye. Dahil sa kalasingan, bumalik siya sa kaniyang pag-iisip tungkol sa nakaraan. Hindi siya makapaniwala na iniwan siya ni Janus nang walang dahilan. Umasa siya nang labis dahil nangako itong magpapakasal sila ngayong taon, ngunit biglang nawala parang bula. Kahit na kumuha siya ng serbisyo ng isang private investigator, wala pa rin siyang natagpuang balita tungkol sa kaniya. Kaya inihinto na lamang niya ito at sinimulang subukang mag-move on—ngunit napakahirap. Kahit ang kaniyang mga magulang ay walang magawa para pigilan siya sa kaniyang mga kalokohan. Tuwing sinisita siya ng kaniyang ama, mas lalo siyang nagrerebelde dahil ayaw niyang magmukhang kaawa-awa sa kanilang paningin. Sinubukan niyang bumalik sa dati niyang sarili, ngunit hindi na niya magawa. Palagi na lang siyang nilalamon ng galit at pighati. Hindi rin niya gusto na maging pabigat sa kaniyang mga magulang, ngunit wala na siyang magawa. Nagbago na siya, at ngayon ay ang tanging iniisip niya ay ang magsaya sa anumang paraan na alam niya. Gusto niyang makalimutan ang mga problema—lalo na si Janus, ang kaniyang dating kasintahan. Napaparami na siya ng inom—mahigit tatlumpung bote na ang nainom niya. Sinubukan niyang tumayo para sumayaw ngunit natutumba siya. Napagpasyahan na lamang niyang umupo at umorder ulit ng inumin. Ang kaniyang buhok ay nakasabog na sa mukha, kaya nagmukha na siyang kawawang ale. Panay ang kaniyang pagsesenti habang iniinom ang alak na hawak. Hindi niya napigilan ang sarili—mas marami pa nga ang kaniyang inumin ngayon kumpara sa mga nakaraang araw. Ang tanging iniisip niya ngayon ay si Janus—gusto niyang makita at makausap ito, marinig ang mga paliwanag nito. Kahit iyon na lang ay sapat na sa kaniya, ngunit walang Janus na dumating sa gitna ng kaniyang kalasingan. Dati, hindi siya nito pinapayagang uminom kahit konti—ngunit ngayon, siya mismo ang dahilan kung bakit puro alak ang kaniyang sagot sa mga problema. Napapasubsob na siya sa mesa habang sinusuntok ito—parang nababaliw na siya dahil sa kalasingan. Kahit maraming tao sa loob ng bar, walang sinumang lumapit sa kaniya dahil sa kaniyang itsura. Sabog ang buhok sa buong mukha, at hindi na niya ito hinahawi. Wala silang pakialam—buhay niya iyon, at siya ang nagpapasya sa mga gusto niyang gawin. “Janus, I’m such a fool believing in all your lies,” simula niya. “You told me I’m the only one you want to spend the rest of your life with—so why did you choose to leave me?” patuloy niyang bulong. Pinagtitinginan lang siya ng mga taong naroon. Nakakahiya, ngunit wala na siyang paki-alam. Gusto lang niyang makalimutan ang lalaking sumira ng kaniyang buhay—ang lalaking inakala niyang sagot sa mga dasal niya. Hindi man siya ang unang pag-ibig ni Yna, ngunit siya ang dahilan ng kaniyang pinakamalaking pagdurusa—ang taong pumapatay sa kaniyang puso ngayon. Bakit pa ba siya parang tangang hinahanap ang taong walang pakialam sa kaniya? Bakit pa ba siya nagpapakabaliw sa taong hindi na interesado sa kaniyang buhay?