Leyla, Berzan’ın elini tuttuğunda, içinden bir dalga geçti. Korku değildi bu. Bir kararın ardından gelen sarsıntıydı belki de. Göz göze geldiler; gözlerinde bir geçmiş, bir şimdi ve belki de bir yarın vardı artık. Berzan hafifçe başını eğdi, alnını Leyla’nın eline dayadı. Derin bir nefes aldı.
“Beni böyle kabul ettiğin için..." dedi usulca, "...kendimi yeniden buluyorum.”
Leyla elini yüzüne götürdü. “Ben seni hiçbir zaman parçalara ayırmadım. Senin yaralarını da sevdim, suskunluklarını da.”
Berzan, onun bakışlarında bir şey gördü: Güç. Kırılgan ama boyun eğmeyen bir kadın. Leyla, yavaşça ayağa kalktı, arkasını dönmeden askıya asılı sabahlığını aldı, elbisesini çıkardı. Yüzü aynaya dönüktü. O anda bir anlığına geçmişteki Leyla’yı gördü. Hayal kırıklıklarıyla büyümüş, kalbini kendi elleri
