Unveil the Untold

Chapter 3

Chelsea's POV

“Hello?”

Ilinapag ko ang aking phone sa table counter at nagmadaling magbihis ng yellow dress. Hindi ko mapigilan hindi mataranta marahil kaunting oras nalang ay mahuhuli ako sa laro ni Grayson.

[‘Babe! I was worried you wouldn't answer the phone...’] Rinig ko ang pagbuntong-hininga nito mula sa kabilang linya.

Natawa nalang ako at sinuklay ang mahabang buhok ko sa harap ng salamin. “So sorry, I was in the bathroom earlier. I'm on my way there, don't worry.” I said in assurance.

[“Great. Be quick, you'll going to miss our game.”]

After the call has ended, I placed my phone inside my purse and hurriedly wore my flat shoes. Hindi na ako nagabala pang magblower ng buhok marahil mas matatagalan ako. Tinitigan ko nalang ang aking saeili na nakasuot ng simpleng dilaw na dress at simpleng make up. I wanted to look nice in Grayson's game after all.

Pagkatapos kong mag-ayos ay bumaba na ako ng hagdan at hindi ko na muling nakita pa ang aking magulang. Nagpaalam na ako sa mga katulong at nagsimulang maghintay ng taxi sa labas nang mansyon.

If only I got up a little early, then I wouldn't be late in his big game. “Ikaw kasi Chelsea! Nakakainis ka naman.” Napakamot nalang ako sa aking ulo nang dahil sa inis.

Ilang minuto akong naghintay na may dadaan na taxi pero wala kahit isa, kaya bago pa tuluyang mahuli kanilang laro ay nagsimula nalang akong maglakad. Mga ilang minuto lang naman ang lalakarin mula dito hanggang coloseum. I just wish hindi ako haggard pagkarating ko doon. Knowing that, maraming usok sa paligid.

Habang naglalakad ay pinagmamasdan ko ang aking paligid. From the busy street and to the sky. Inside this realm, you wouldn't have to deal with real-life monsters. The only monster in this realm is yourself and the people who manipulate you just to obtain their own satisfaction. And oh, also those people who wield their power only for themselves. And I'm referring to the greedy ones.

I just... didn't know why some people are like this. They are very much alike to the people from the different realm, however.

Just like what I have said months ago, huwag ko nang problemahin ang mga problema na hindi naman saakin.

Bakit ba kasi ang dami-dami kong prinoproblema?! Eh hindi naman lahat problema ko!

Napatigil ako sa paglalakad at napakunot-noo nang may kamay na dumapo sa aking kaliwang braso. “Insan? INSAAAN!”

“There he is!”

“Jayden! Anong ginagawa mo dyan!”

Marinig ko lamang ang mga boses nitong sobrang pamilyar sa akin, parang guguhong muli ang aking mundo. Parang hinihila akong muli pabalik sa nakaraan na pilit kong kinakalimutan sa loob ng limang buwan.

These are the voices that are displeasing to hear. It felt like, the memories that I abandoned five months ago was ready to haunt me again.

Even if the mice has the cheese, if cornered by the cats, it’s game over. I don't even know what to do in a situation like this. I have no idea what to do. They have finally caught me after months in abditory.

I strived to live peacefully in this Mortal Realm. I escaped the Elemental Realm for one purpose, and that is because I don't wish to go back anymore. I don't need to be the savior of both realms. I badly need to live like a normal person.

And if I desperately wished to, I must pretend like I do not remember them.

Huminga ako ng malalim at tinignan ito ng nakakunot-noo, “Are you out of your mind or what? Let go of me!”

Ramdam ko ang kabang namumuo sa puso ko at hinihiling ko na sana lang ay lubayan na nila ako. Sino ba naman kasing nagsabi na ipagtagpo ulit kami ng mga ito?! I didn't even request it to destiny!

Napako ang aking tingin sa isang lalaki na para bang ang tagal ko nang kinalimutan.

Just how skittish destiny is?

“I-Insan... bakit ka gan-yan...” Nabalik ang aking tingin kay Jayden. Umiiyak na ito habang nakatingin saakin. “Limang buwan akong umiyak dahil nawala ka ulit tapos tinatakasan mo lang pala talaga kami.”

Parang may kumirot naman sa aking dibdib matapos ng kaniyang sinabi. Is

Ramdam ko ang kirot sa dibdib ko matapos ng sinabi niya. Is that how greedy I am for escaping the fantasy? I feel guilty.

“What the heck? We thought that you were dead.” Hindi makapaniwalang sambit ni Charles.

No, I am not.

I can't even die you dumbass.

Napatingin muli akong saglit kay Carlo upang mapagtantong naririto talaga siya. Pero bakit siya nandito? I thought he was the traitor, he killed thousands of Elementalist after all. He should be in prison or worst... He should be executed.

“Hmm... nice meeting you again, Chelsea.”

Napintig ang tenga ko nang marinig ko ang malumanay nitong boses. Hindi ko mapigilan hindi mapakagat sa aking dila nang marinig ang boses nitong walang pinagbabago. She's still the same old Lorraine who doesn't want to shatter that smile off her face. Her honeyed voice screams for tenderness, but at the same time, perilous as ever.

Hindi ko binasag ang ekspresyon na nasa aking mukha. “Who are you? Why the hell do you know my name?”

Parang gusto ko nalang tumakbo papalayo sakanila para hindi na nila ako kausapin pang muli. Pero lulubayan ba nila ako?

“Excuse me, may pupuntahan pa ako.” Sambit ko sa mga ito at akmang aalis na pero hinawakan ni Lorraine ang braso ko na may diin. Nalukot ‘rin ang aking mukha nang maramdaman ko ang mga kuko nitong dumidiin sa aking braso.

Pinilit kong titigan itong walang emosyon. Pero isang malambot na ngiti lang ang kaniyang ibinalik saakin. What do you even hide behind that smile of yours, Lorraine?

“Chelsea...”

“What do you want?” Mataray kong tanong.

“We want you. We are going to kidnap you again.” She retorted and snapped her fingers.

Hindi pa ako nakakapagsalita nang maramdaman kong lumulutang ako sa lupa. Natagpuan kong buhat-buhat pala ako ni Carlo. “Ano ito?! Ano sa tingin niyo ang ginagawa niyo?!”

“Kidnapping.” They all said in chorus.

Inungko ako ni Carlo sa kaniyang balikat kaya mas lalo akong namula. Nakadress ako!

“H-Hey mister! Nakadress ako!” Mamula-mula kong sabi kay Carlo. Napasinghap ako nang hawakan nito ang laylayan ng dress ko pababa upang hindi liparin.

“Don’t worry, I’ll tear them to shreds if someone even tried looking at you.” Hindi ko alam kung seryoso ba si Carlo o nangaasar.

“IBABA MO AKO! KAKASUHAN KO TALAGA KAYO!”

Hindi ako pinansin nang mga ito. All I see was how their smile wildered in a mischievous one.

It never gets old... The nostalgia of what they did to me back when I was new to Elemental Realm. They took me and brought me to a place called Crimson Academy. A place bounded by unknowns that has yet to be explored.

Will they take me there again? Will they bring me back even though I don’t want to?

Naramdaman kong ibinaba nga nila ako ngunit hindi ko alam na nasa tapat kami ng isang kotse. Sapilitan nila akong pinaupo sa pangatlong bahagi nang sasakyan katabi si Jason. Nanlaki ang aking mga mata marahil hindi ko napansin na kanina pa pala siya nakabikini.

“Hi Chelseababes.” He winked.

Napaiwas naman ako ng tingin at naglagay ng distansya sa aming dalawa. “Kadiri.” Hindi ko alam kung bakit nakabikini siya o trip niya lang?

Even Charles from the passenger seat, wears the same outfit as Jason has. Why am I being kidn*pped by bikini lover boys?

“Chelseababeeees!”

Nanlaki ang mga mata ko nang maramdaman ko nalang na yakap-yakap na pala ako ni Jason habang pinapaharurot na ni Carlo ang sasakyan.

“Hoy! Ikaw! Huwag mong yakapin insan ko!” Galit na mutawi ni Jayden at mula sa unahan ay sumiksik siya papunta dito sa pinalikurang bahagi ng sasakyan. Naiwan naman sa pangalawang upuan sina Lorraine at Hesly.

Galit nitong tinitigan si Jason at ipinaglayo kami. Matapos ay siya ang yumakap saakin. Gusto kong matawa dahil kahit siya walang pinagbago, over protective pa ‘rin na isip-bata.

“Uhh did Chelsea lost her memories?” Tanong ni Hesly sa mga ito.

Pinilit kong maging seryoso habang nakatingin sa mga ito. “I have. And it's none of your concern if I have.”

Parang gusto kong sapakin sarili ko dahil sa pagsusungit ko kay Hesly ngayon. Kung ikukumpara kay Lorraine si Hesly, siya ang pinakamalapit sa akin kasama na dito si Yessa.

“Oh we're doomed.” Komento ni Charles mula sa passenger seat.

“That explains a lot.” Saad ni Lorraine habang tumatango-tango. Tinignan ako nito nang makahulugan kaya hindi ko mapigilan hindi makaramdam nang kaba.

Does she even know?

“May pag-asa pa bang maalala niya ako?” tanong ni Jayden habang nakayakap pa ‘rin saakin.

Tinignan ko ang mga ito na pinipilit na hindi mapangiti. Matapos kong tumakas mula Elemental Realm, hindi makakaila na sobrang namiss ko ang mga ito sa loob lamang ng limang buwan. Lalo na si...

“Carlo, I thought she was dead. Parehas pala kayong nabuhay? What the heck? Paano 'yon?” Tanong ni Charles na para bang sasabog na ang ulo dahil sa daming katanungan.

“I don't really know.” Tipid nitong sagot.

Napatingin ito sa akin mula sa rearview mirror kaya parang nanliit ako sa aking kinauupuan. Ako kaya, namiss niya ba ako?

Chelsea, get a hold of yourself. He stabbed you and tried killing you at the war remember? Pero kahit ilang beses ka talagang saktan ng isang tao, babalik at babalik ka pa ‘rin talaga sakaniya ‘noh?

Kahit ako namumuo ang mga katanungan sa isip. Katulad nalang ng kung bakit kasama nila si Carlo? Bakit sila nandito sa Mortal Realm? At nasaan si...

“Oh, Nathan just said that he'll meet us tomorrow.” Sambit ni Charles habang nakatingin sa kaniyang phone.

Nathan...

Nanigas ako sa aking kinauupuan at hindi ko alam kung bakit pero ramdam ko ang bumubuong tensyon sa loob ng dibdib ko dahil lang sa pagbanggit ng pangalan na iyon. Kinakabahan ba ako? Naeexcite? Hindi ko alam. My heart is exaggerating!

“Akala ko ba kasama niya si Mnemosyne sa Elemental Realm?” tanong ni Jason.

Mnemosyne?

They effin’ found Mnemosyne? How? What the hell is going on?

Sobrang kating-kati na akong tanungin sila nang mga katanungan na pilit kumakawala sa bibig ko.

“He’s going here.”

“Uhh pano mo nalaman na pupuntahan tayo ni Nathan?” Tanong ni Hesly.

Sinulyapan ito ni Charles bago ibalik ang tingin sa kaniyang cellphone. “Oh, didn't he tell us that he has a phone?”

Napatingin ako sa labas ng bintana at nanlaki ang aking mga mata nang madaanan namin ang Coloseum. Agad akong napapunta sa side ng bintana habang tinitignan ang coloseum.

“STOP THE CAR!” Utos ko kay Carlo.

“What? No.” Masungit na sabi nito.

“KUNG AYAW MO BABABA AKO ‘RITO KAHIT UMAANDAR PA ITO.” Banta ko at akmang bubuksan ang pintuan sa likuran nang kotse subalit mabilis na hinawakan ni Jayden ang magkabilang braso ko.

“WAAAAH! Ayoko! Ayoko mawala ka pa ulit insan huhuhu.”

Kung pwede lang sila sapak-sapakin isa-isa baka nagawa ko na!

“Let go of me you unidentified specie!” Sigaw ko dito habang pilit na kumakawala sa kaniyang mga kapit.

“Jason.” Rinig kong sambit ni Lorraine.

Kunot-noo ko itong tinignan at hindi pa ako nakakapagsalita nang patamaan ni Jason ang leeg ko gamit ang kaniyang kaliwang kamay.

“Sorry, Chelseababes.”

Unti-unting bumibigat ang mga talukap nang aking mga mata at kahit man pilitin kong magising lang ay hindi na nakayanan nang katawan ko ang kaantukan.

●●●

“Chels?”

Ramdam ko ang mahinang tapik sa aking pisnge kaya naimulat ko ang aking mga mata mula sa mahimbing kong tulog. Kinusot-kusot ko ito at akala ko si Yessa ang gumigising sa akin pero si Hesly pala.

It really brings back the late five month memories.

Napatingin ako sa paligid at umunat-unat. Natagpuan kong nakatulog ako mula sa isang kotse. “Nasaan ako?” Tanong ko habang humihikab.

“Let's go. Here's your room key with Lorraine and Chelsea.” May ibinigay na susi si Carlo kay Hesly.

At doon lang nagproseso ang lahat ng nangyayari sa utak ko, awtomatikong nanlaki ang mga mata ko at lumabas nang kotse. Napatingin ako sa paligid at napagtantong gabi na at nalalanghap ko ang amoy ng tubig-dagat sa may dalampasigan.

“NASAAN AKO?” This time, I can't really help but to raise my voice even more.

“Don't worry, you are just a hundred miles farther away from your home.” Carlo uttered.

I felt someone's breath brushing on my ear as it speaks, “You seek for an abditory? Then we'll be your abditory.” Her soft tone was like demons, it was deceiving.

Oh no.