Benimle evlenecekti ama hala Ezgi’nin ona dokunmasına izin veriyordu.
Kalbimin kırgınlığını hissettim. İskender, yine yapmıştı yapacağını.
Elimi göğsümün üzerine yerleştirdim ve hızla arkamı döndüm. Şiddetle çarpan kalbimin üzerindeki ağırlıkla salona girdim. Kimseyi görmeden kimseyi duymadan kalabalığın arasından geçtim. Annemlerin masasına geldiğimde onlara gitmem gerektiğini söyleyip, çantamı alıp kaçarcasına çıktım.
Kapıdan çıkarken sinirden görmediğim bir adama şiddetle çarptım. “Yavaş.” diyen adam, ellerini kollarıma yaslayıp beni tutmaya çalıştı. Acı ile yüzümü buruşturarak adama baktım.
“Kusura bakmayın, özür dilerim.” Adama son bir kez bakıp, yanından kaçarcasına yürüdüm.
Davet salonunun kapısına geldiğimde arabaların park edildiği kısma doğru hızla yürüdüm. Gözlerim birkaç a
