"Dur!" dedi Selim. Az önce bıraktığım yüzüğü, kafasına fırlatılmış gurur parçalarından başka bir şey değilken. Bana hayata dair her şeyimi kaybettiren geçmişimin, aslında bana bugün Selim'i de kaybettirecek adımlar attırıyor olması, hiç bitmeyecek ağır bir bunalımdı. Bu bunalımdan çıkmamı sağlayacak şey bana yıllar sonra yaşamak için bir şans veren aşkın ta kendisi olsa da eksilen bütün değerlerim, kalbimde her geçen gün büyüyen aşkı, benim için beni daha imkansız bir çıkmaza sürüklüyordu.
Bileğimden öyle sıkı tuttu ki ellerinin bende bıraktığı his zihnimin bir köşesinde kalmış korkunç anılarımla mücadelemde beni yenik düşüren taraf oldu.
"Ne yaptığını bilmiyorsun sen, geç şuraya otur!"
Sözleri sesinin tonunda vurguladığı her şey kadar ağır, tuttuğu bileğim ellerine kelepçe edilmiş köle
