Bedenimdeki ağırlık, gözlerimi açmamam için baskı yapıyor olsa da genzimdeki yoğun kolonya kokusu tüm hücrelerimi canlandırıyordu. Mücadele eden bedenim miydi yoksa ruhum mu, bilmiyordum. Gözlerimi usulca açtım, bir yerde boylu boyunca uzanmıştım ve Selim karşımda, baş ucuma diz çökmüş bana kolonya koklatıyordu. Başıma neler geldiğini hemen idrak etmem mümkün değildi.
"Selim?" diye seslenirken cılız çıkmıştı sesim. Boğazımdaki yanma hissi, onu çok zorlamış olduğumu düşündürmeye itiyordu beni. Soğuk bir şeyler yemiş olabilirdim. Ya da fazla sıcak.
"İyi misin?"
Gözlerindeki mavilik gri gibi koyu, soğuktu. Üzerindeki takım elbise sorgulayıp kendime bakmama neden olduğunda benimde nişan kıyafetleri içinde olduğumu anlamaya yetti.
Yeniden konuşmak istediğimde boğazımdaki acı buna izin verm
