Titreyen ellerime mani olmak neredeyse imkansızdı... Zübeyde Hanım'ın karşısında ona cevap verebilecek cümlelere sahip olmamış olmam duyduklarımın ağırlığında eziliyor olmamdan geliyordu. Yerimden kalktım,
"Ben gitsem iyi olacak." deyip arkamı döndüğümde Selim ile göz göze geldik. Üzerini değişmiş, darmadağın görünen halini bir yoluna koymaya çalışmıştı.
"Nereye?" diye sordu.
Duyduğum şeyin ağırlığında;
"Eve gitsem iyi olacak. " dedim.
İmalı bakışlar atıyordu annesine. Bana söylediği herhangi bir şeyin gitmek istemiş olmama neden olduğu düşüncesiyle.
Hayır...
Zübeyde Hanım bunu söylememiş olsa ne olurdu ki?
Onun için ne kadar önemli olduğunu bildiğim kızının varlığını benimkine güvenmemişti. Akşamki abartılı tutumumun bir hastalık olduğunun o da farkındaydı ve kendince önlemler alm
