Matagal ang biyahe pero hindi ako umidlip kahit konti. Mahapdi na ang mga mata ko sa kakaiyak at pagod na rin pero mas pinili kong manatiling gising hanggang sa marating ko ang bayang na sinasabi ni Mona.
Sasalubungin daw niya ako sa terminal. Hindi ko pa alam kung ano ang susunod na hakbang. Basta ang nasa isip ko ngayon ay ang makalayo.
Nakarating ako sa isang bayan na para bang bihira ang mga tao. Malalayo ang kabahayan at tahimik. Malayo sa buhay maingay sa Manila. Mapuno ang paligid at para bang malayo sa bayan.
Iilan lang din ang mga sasakyang dumadaan. Mas konti ang tao, mas safe para sa’kin. Dahil maliit ang chance na mahanap ako ni Raevan dito. Kapag nagising ‘yon, tiyak na hahanapin niya ‘ko agad.
Nag-text na ‘ko kay Mona na nandito na ‘ko at hihintayin siya. Hindi ako nakata
