– Chodźmy już – poprosiłem.
Pani Neuman skinęła głową. Nie wiem, kiedy znaleźliśmy się z powrotem przy samochodzie. Pamiętam za to uczucie ogromnej ulgi.
– Jesteś pewien, że w tamtym miejscu naprawdę było zapadlisko? – Pytałem Wardę, kiedy zrobiliśmy sobie przerwę na kolację. Weszliśmy do kuchni i już musiałem zapalić światło. Zrobiło się nienaturalnie ciemno. – Niezabezpieczone?
– Oczywiście, że jestem pewien.
Warda próbował mi pomóc, kiedy kroiłem chleb na grzanki, ale machnąłem na niego ręką. Wziął z koszyka nieco poczerniałego banana i zjadł na stojąco w dwóch kęsach. Kuchnię wypełnił charakterystyczny, acetonowy zapach.
– Może akurat weszliście na wzgórze w miejscu, gdzie nie było płotu, znaków czy czegoś takiego?
– No, to akurat jest możliwe. Nie mogłem oczu oderwać od własnych
