– Nie rozumiem?
– Nie haczyk, ale nawet kotwica. Została w przeszłości.
Zastanowiłem się, co mi próbuje przekazać.
– Czyli twierdzisz, że to wszystko prawda?
– Jasne, że tak. Najszczersza. Po jakiego diabła miałbym bawić pana zmyśloną historią?
– Tego nie wiem. Może po prostu jesteś tylko przekonany, że to prawda?
– Krótko mówiąc, że jestem pomylony.
– Bez przesady.
Nie przerywał milczenia, patrząc na mnie ponuro. Zauważyłem, że powrócił do swojego nerwowego odruchu wyłamywania palców. Półuśmiech zniknął z twarzy.
– Żebym mógł zrozumieć, musiałbyś powiedzieć, co się stało wcześniej. Jeszcze przed Sopotem. Dobrze rozumuję?
– Ogólnie rzecz biorąc, tak. Ale najpierw opowiem jeszcze, jak się znalazłem z powrotem we Wrocławiu. To pozwoli zamknąć pewien etap.
Usiadłem czym prędzej za
