Ponieważ nie zareagowała na moje kroki, oparłem ramię o inne drzewo i popijając stygnącą kawę też spojrzałem na morze. Skarpa miała krawędź o jakieś trzy metry od nas i nic już nie zasłaniało widoku. Pozornie nieskończona tafla spokojnej wody migotała w słońcu. Oczekiwałem rozbijanych z hukiem fal i silnego wiatru, a miałem przed sobą szklany blat. W powietrzu wisiała lekka mgiełka.
– O drugiej mam spotkanie w Gdyni – powiedziała pani Neuman. Jej głos na otwartej przestrzeni brzmiał dziwnie słabo. – Zawieziesz mnie do hotelu i odbierzesz o piątej.
– Czyli pani jednak chce, żebym dla pani pracował? – nie ukrywałem zdziwienia.
– Pracujesz dla mojego męża, nie dla mnie. To już wyjaśniliśmy.
– Kto w takim razie będzie mi płacił?
– Nie moja sprawa. Pogadaj z nim. Chociaż on też wyjechał.
