(มีอะไรอีกไหม)
“ฆ่า...ลูก~ ทำไม~”
(...)
“ฆ่าทำไม...ฆ่าลูกกูทำไม!!!”
(...จะเก็บไว้ทำไม?)
“แยมโรล~”
(เก็บไว้ให้นายมีความสุขเหรอ?)
“...”
(ไม่มีทาง)
“...”
ติ๊ด!
“...”
“...จะเก็บไว้ทำไม?”
“เก็บไว้ให้นายมีความสุขเหรอ?”
“ไม่มีทาง”
“...”
เพล้ง!!!
“แม่งเอ้ย!!!!!!!!!!!” ผมตะโกนจนสุดเสียง แต่ไม่ว่าจะดังสุดเสียงแค่ไหนผมก็ตะโกนได้แค่นี้ ผมทำได้แค่นี้เพราะตอนนี้สมองผมมันตื้อไปหมด ผม...จะช่วยลูกของผมยังไงดี
“...ฮึก!” ผมพยายามที่จะไม่ร้องไห้ พยายามที่จะคิดในแง่ดีว่าแยมโรลแค่หลอกผม ลูกยังอยู่ ผมคงไม่โชคร้ายเจอผู้หญิงจิตใจโหดเหี้ยมที่โกรธเกลียดพ่อของลูกแล้วเอาไปลงที่ลูกตัวเองขนาดนั้น ผมพยายามคิดไปในทางที่ดีแล้วแต่ในใจของผมก็ไม่สามารถลบความเจ็บปวดกับเรื่องที่เพิ่งคุยกับเธออกไปได้เลย
ติ๊ด!
“เข้ามา” ผมใช้เวลาอยู่พักใหญ่ถึงได้เรียกไอ้เชนเข้ามาเพราะผมไม่อยากให้ใครมาเห็นผมในสภาพก่อนหน้านี้
