ตอนที่8
506 Words
ส่วนคนที่ได้มีเวลาส่วนตัว เพื่อคิดทบทวนเรื่องราวต่างๆ ที่เกิดขึ้น เธอปิดกั้นสายโทรเข้าของธาวิต ไม่อัพเดตการเคลื่อนไหวอะไรเลย
ธาวิตไม่เคยรู้สึกร้อนใจอะไรมากเท่านี้มาก่อน มันมีความกังวลอยู่มากมาย โดยเฉพาะการที่ปริมฐาทิ้งใบลาพักร้อนเอาไว้ บนโต๊ะทำงาน แสดงว่าตั้งใจจะหนีแน่ๆงานนี้
“ทำไมต้องทำให้มันยุ่งยากขนาดนี้” คนที่โทรติดแต่ไม่มีคนรับสายบ่นใส่มือถือตัวเองราวกับว่าเป็นใบหน้าของปริมฐา
ระหว่างที่ธาวิตกำลังนั่งคิ้วขมวดอยู่นั้น ประตูห้องทำงานเปิดออกพร้อมกับร่างของผู้เป็นพ่อ คุณธาราเดินเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าโต๊ะทำงานของรองผู้บริหารซึ่งอีกไม่กี่เดือนท่านก็จะเกษียณตัวเองแล้วแต่งตั้งลูกชายขึ้นมาบริหารงานแทน
“ทำไมทำหน้ายุ่งขนาดนั้นเจ้าลูกชาย” คุณธาราเอ่ยถามลูกทันทีที่เห็นใบหน้ายุ่งๆ
“ก็ว่าที่ลูกสะใภ้พ่อนะสิ หนีผมไปที่ไหนก็ไม่รู้” ธาวิตบ่นให้พ่อตัวเองฟัง ซึ่งเรื่องนี้เขาได้พูดคุยกับคนเป็นพ่อมาตลอด
“ขนาดนั้นเลย แกไปทำอะไรหนูปริม”
“ทำอะไรพ่อ ผมไม่ได้ทำอะไรเลยดูแลดีสุดๆ”
“ขนาดดูแลดีสุดๆ ยังหนีแบบนี้ มันไม่น่าใช่นะ”
“ผมไม่รู้จริงๆ ปริมหนีไปวันที่ฉัตรเขามาที่บริษัท”
“แล้วแกรู้ได้ยังไงว่า หนูปริมหนีเพราะเรื่องนั้น หนูปริม เขาอาจจะหนีไปเรื่องอื่นก็ได้”
“มันจะมีเรื่องไหนอีกละ พ่อ” ธาวิตทำหน้ายุ่งใส่
“แกลองปล่อยๆ ให้หนูปริมเขามีเวลาส่วนตัวบ้าง ไม่ต้องตาม พ่อเชื่อเดี๋ยวหนูปริมกลับมา แค่ลาพักร้อนไม่ใช่หรือไง” คุณธาราเตือนสติลูกชาย
“แต่ผมคิดถึงเขา”
“โถ่! ไอ้ลูกชายทำหน้าเศร้า” คนเป็นพ่อทำเสียงประชด
“ผมคิดถึงเขาจริงๆ” ธาวิตถอนหายใจออกมาเสียงดัง
“ไป! ออกไปทานข้าวกับพ่อดีกว่า ไหนๆ ก็ไม่มีคนกินข้าวด้วยแล้วนิ”
“ฟังจากน้ำเสียงพ่อแล้ว ไม่น่าไปกินข้าวด้วยเลยสักนิด”
ส่วนปริมฐาเดินออกมายืนรับลมเย็นๆ ตรงระเบียงห้องนอน เหม่อมองขึ้นไปบนท้องฟ้ายามค่ำคืน มือกอดอกตัวเองเอาไว้อีกไม่กี่วันแล้วที่จะต้องกลับไปทำงาน ไม่รู้ว่าธาวิตจะเป็นยังไงบ้าง
มือหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดู เธอเปิดข้อความที่ถูกส่งผ่านทางไลน์นับร้อยกว่าข้อความถือว่าเยอะมากๆ ภาพสารพัดข้อความที่ถูกส่งมาจากธาวิต ทำปริมฐาอดขำไม่ได้
ซึ่งเหมือนว่ามีคนนั่งเฝ้าอยู่หน้าจอโทรศัพท์ตลอดเวลา ทันทีที่เธอเปิดข้อความอ่าน เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น ปริมฐามองเบอร์ที่โชว์ก่อนจะตัดสินใจรับสายหลังจากที่ไม่ได้รับอยู่หลายวัน
- Writer
