JANELLA' s POV
Nagtataka ako, kung bakit sa dinami-dami ng restaurant nang aming nalampasan, ay dito pa kami sa medyo malayo sa kanyang opisina. Isa pa resto rin ang labas ng kanyang opisina e.
Hindi na lang ako umimik. Mahirap na lalo masama pa rin ang tingin sa akin. Mukhang may kasalanan na naman ako ng hindi ko alam.
Umupo na kami sa bakanteng mesa, na para bang nakalaan sa amin. Ngitian ko pa ang waiter bago ako umupo. Pasimple rin akong sumulyap sa aking boss, as usual masama pa rin ang tingin.
"Problema nito? " kausap ko sa aking sarili.
Narinig ko siyang napahinga ng malalim. Nagkibit balikat ako, ganito kasi siya, hinga ng malalim, sisigaw, masama ang tingin! Gusto ko tuloy bumili ng gayuma para sa taong bugnutin. 'Yon bang, para sa taong mailap sa kanya ang ngumiti, katul
