Chapter 3
1357 Words
Sino ang mag aakala na ang boss ko pala ang nakatalik ko lalaki kagabi at kanina?
Halos mamula ako . Hindi ko alam kung dapat ba ako mahiya, magulat, tumakbo na lang, o sampalin siya.
“Kung gano’n kilala mo ako?” tanong ko sa kanya.
Nakangiti siyang lumapit sa akin. “Of course, Ms. Gomez. You’re my employee. Kilala ko ang lahat ng empleyado ko.”
“At hindi mo man lang ako sinabihan?”
Itinaas niya ang dalawa niyang kamay, tanda ng pagsuko. “Okay, fine. I admit that I was wrong for not telling you na kilala kita…at ako nag boss mo.” Lumapit siya sa akin. “But it isn’t my fault na nangyari ang nangyari.”
Tinaasan ko siya ng kilay. “At sino ba naman kasi ang may kasalanan na ilagay mo yung chocolate na ‘yon sa tabi ng pagkain na inihanda mo? Hindi mo naman sinabi sa akin na ang kainin ko lang ay yung nasa plato at hindi yung nasa table.”
“At hindi ko rin kasalanan na nagtulog-tulugan ka.”
“Mas hindi ko kasalanan na matakot dahil nagising na lang ako na nasa kwarto na ako ng isang lalaki na hindi ko alam kung inabuo ba ang kalasingan ko o hinde.”
“Well, hindi ko kasalanan na nalasing ka.”
“Mas hindi ko kasalanan na gago ang manager ng kumpanya mo.”
Doon siya natigilan. napakunot ang noo niya at nag-iba ang ekspresyon ng mukha. “What did you just said? Ang manager? Alam mo ba na pinsan ko ang tinutukoy mo?”
Ini-krus ko ang mga braso ko bago siya tingnan ng mata sa mata na may mataas na kumpiyansa sa sarili. “I know. Kaya nga inaabuso ng magaling mong pinsan yang koneksiyon niya sayo e. At ginagamit niya iyon para manapak ng mahihinang tao. Taong tulad ko.”
“What? Can you…enlighten me?” Halata sa mukha niya na hindi siy amakapaniwala na ang magaling niyang pinsan ay ganoon pala.
“Siya lang naman ang nag-utos sa mga katrabaho ko na pilit ipainom sa akin ang alak. Kahit na alam nilang hindi ako nainom. In short, pinagtulungan nila ako at ang magaling mong pinsan ang may pakana. Okay ka?”
Nanahimik siya saglit bago magsalita ulit. “And what about Ace?”
“Ah, si Ace? Yung manyakis na ‘yon? Lasing na ako kagabi at hilong hilo dahil ilang shots ang pilit nilang ipinainom sa akin. Nag spin the bottle sila at hindi ko na alam ang mga sumunod na nangyari. Alam ko lang na hinila na ako ni Ace para pumasok sa isang kwarto.”
“I-I’m so…sorry. I…didn’t know that.”
“At ano naman ang gagawin mo kung nalaman mo ng mas maaga? Sigurado namang magpapalason ka rin sa pinsan mo.”
“No, that’s not true, okay?”
“Talaga?”
“Ayaw mo maniwala?”
Nagkibit-balikat ako habang naka krus pa rin ang mga braso. Naupo ako sa sofa bago siya taasan ng dalawang kilay. “Prove it.”
“Okay, fine. I’ll prove you.”
Kinuha niya ang cellphone sa bulsa at tumayo sa binatana. Nag dial siya ng number at ilang sandali pa bago may sumagot.
“Fire my cousin and do not let him step a foot on my company.”
Napataas ang kilay ko at nagpintig ang mga tenga.
Did he just fired his own cousin and ban him in his company?
“And also Ace. Fire him.”
Pinatay niya ang tawag at tumingin sa akin. “Satisfied now?”
Ine-expect ko na magagalit siya o maiinis. Pero nakangiti siya sa akin. Naglakad siya palapit sa akin at yumuko para pumantay ang mukha niya sa mukha ko.
“Can we eat now?”
“E-eat? Iyan lang ba ang dahilan kung bakit mo ako ipinatawag?”
“What else for? Nilayasan mo na lang ako bigla pagkatapos ng lahat. Hindi mo rin kinain nag pagkain na inihanda ko kanina. Kaya naman naisipan ko na baka hindi mo nagustuhan.” Inabot niya ang kamay niya. “Let’s go?”
Hindi ko mapigilang mapakagat sa labi para pigilan nag ngiti.
“Don’t bite that lips of yours.”
Mabilis kong tinanggalang pagkakakagat ko sa labi. Naalala ko na ito nga pala ang dahilan kung bakit hindi siya nakapag pigil.
Nagulatako nang makita ko ang napaka raming pagkain na nakahain sa lamesa. “B-bakit naman ang dami?”
“Baka kasi hindi mo magustuhan so I cooked a lot para naman kahit isa sa mga ‘yan ay kainin mo. Hindi ko kasi alam.” Napakamot pa siya sa batok.
“Hindi ko naman kaya ubusin ito.”
“Then kainin mo na lang ang kaya mong kainin.”
I was about to bite my lip again buti ay naiwasan ko.
“T-thank you sa food.”
“Go on. May kailangan pa ako sabihin sayo pagkatapos nito.”
“Ano naman ‘yon?”
“After this.”
Tinapos ko na ang pagkain ko. Ang sarap ng lahat ng luto niya. It’s too good to resist.
Inanyayahan niya ako sa veranda kung saan may nakahandang panghimagas. Tea ang chocolates.
“Hindi naman ito…”
“Don’t worry. Wala na iyang epekto na tulad ng Maca chocolate,” paglilinaw niya.
Hindi pa siya nakakahigop ng tsaa nang nagsalita ako. “So, ano ba ang sasabihin mo?”
Nagdalawang-isip pa siya. “I don’t know how to say it properly. Pero susubukan ko in a way na hindi awkward pero malinaw.” Tumikhim siya bago. “Dumating ang parents ko kasama ng lola ko galing sa states and…”
“And?”
“They saw your…umh…your…”
“My what?”
“Feeling ko magsalita ka na. Dahil kung hinde, ihuhulog kita dito sa veranda ng penthouse mo.”
“Okay. Okay. Can you calm down?”
“Hindi ko kasi alam kung kinakabahan ka lang o sadyang nalunok mo ng buo yung chocolate, e.”
“Okay.” Bumunton siya ng hininga. “They saw your underwear in my room. and yes—they saw the name on it.”
“Sus, pinasosyal mo pa na underwear pwede namang panty—Wait! Panty ko?!” Napatayo ako sa kinakaupuan.
“Can you lower your voice?”
Bumalik ako sa pagkakaupo. “Aba, kasalanan ko ba na tinanggalan mo ako ng underwear?”
“Kasalanan ko ba na hindi mo isinuot?”
“Okay, fine. Dinaganan mo kasi kanina kaya hindi ko na kinuha, okay?”
“At tsaka bakit naman hindi ko tatanggalin panty mo? Saan ko ipapasok? Sa bibig mo?”
Napabuga ako ng tsaa. “Gago ka ba? O sadyang pasmado lang bibig mo?”
“Bakit kasi ako sisisihin mo na hindi mo isinuot pabalik yung panty mo?”
Inirapan ko siya. Hindi ko na namalayan na boss ko nga pala ang kausap ko. “E ano namang connect kung nakita nila?”
“They want to see you at the ball tommorow.” Sabay higop. “Ipapadala ko lahat ng kailangan mo.”
“At bakit naman ako susunod?”
“Because I’m your boss?”
“Labas na ito sa business matter, boss. Kaya kung hindi valid ang reason mo, hindi ako pupunta sa party na ‘yan.”
“Kailangan mo pumunta dahil ipinakilala na kitang girlfriend ko sa kanila. Sa ayaw mo at sa hinde. Kung hindi ka pupunta, sigurado ako na kahit nasaan ka pa, sila mismo ang hahanap sayo.”
“Is that a threat?”
“I’m telling you the truth. At tsaka bakit ba ayaw mo pa? Ako na nga ito, o.”
Inirapan ko siya. “May pinagmanahan nga ang pinsan mo ng pagiging mahangin.”
Napabuga siya sa hangin. “Kahit kailan talaga ayaw mo patalo, no?”
“Tse. Kung iyan lang pala ang sasaihin mo sa akin, aalis na ako.” Sabay tayo.
“I will fire you.”
“Okay.”
Nagpatuloy ako sa paglalakad.
“Ms. Gomez!”
“No!”
“Sige, hintayin mo na lang sila sa bahay mo!”
“Tse!”
- Writer
