The Billionaire's Reluctant Bride

Chapter 3

Nagising ako na parang binalbal sa sobrang sakit ng buong katawan ko. Nang tuluyan akong magmulat, agad kong napansin ang isang estrangherong lalaki na nakahiga sa tabi ko. Nanlaki ang mga mata ko habang unti-unting bumabalik sa isip ko ang mga pangyayari kagabi. Bigla akong napatingin sa ilalim ng kumot at doon ko tuluyang napagtanto ang sitwasyon. Wala akong saplot.

Wala na ang Bataan!

Napapikit ako nang mariin habang pinipigilan ang sarili kong mapamura nang malakas. Hindi ko alam kung matatawa ba ako, iiyak, o magpapanggap na hindi nangyari ang lahat.

Mabilis akong kumilos, pero maingat akong bumangon para hindi magising ang lalaking natutulog sa tabi ko. Kinuha ko ang damit ko at nagbihis nang tahimik bago ko isa-isang kinuha ang mga gamit ko na nakakalat sa mesa. Ilang beses akong napatingin sa lalaki habang ginagawa iyon, tinitiyak na hindi siya magigising. Nang makasiguro akong mahimbing pa rin ang tulog niya, agad akong lumabas ng silid at tuluyang umalis sa hotel nang hindi niya namamalayan.

Sumakay agad ako ng taxi at nagpasya akong umuwi sa apartment. Habang nasa biyahe, paulit-ulit kong iniisip kung ano ang gagawin ko. Siguro mas mabuting mag-absent muna ako sa trabaho ngayon. Kailangan ko munang ayusin ang utak ko bago humarap sa mga katrabaho kong siguradong walang ibang gagawin kundi usisain kung saan ako napunta.

At kapag tinanong nila ako? Ano ang sasabihin ko?

“Sorry, guys. Nawala lang ako kagabi at paggising ko, nasa kama na ako ng isang estranghero?”

Hindi puwede.

Baka mas magandang maghanap na lang ako ng bagong trabaho. Kung ang manager ko at si Ace ang magiging dahilan para mapahamak ako, hindi ko alam kung sulit pa bang manatili roon.

Pagdating ko sa apartment, halos hindi pa ako nakakahakbang nang maayos sa loob nang agad akong salubungin ni Jessica.

“Christine? Saan ka nanggaling?” bungad niya. “Sabi ng mga katrabaho mo, nawala ka na lang daw bigla kagabi.”

“Puwede bang bigyan mo muna ako ng makakain?” tanong ko habang ibinabagsak ang bag ko sa sofa. “Gutom na kasi ako.”

“Okay, wait. Sakto, gagawa ako ng egg sandwich.”

Habang abala siya sa kusina, naupo ako sa mesa at tahimik na pinilit kong huwag nang isipin ang nangyari kagabi. Maya-maya lamang ay inilapag niya sa harap ko ang isang egg sandwich at isang tasa ng mainit na kape. Umupo siya sa tabi ko at ilang segundo akong tinitigan mula ulo hanggang paa.

“What?” tanong ko.

“Wala lang.” Bahagya siyang napangiwi habang tinitingnan ang buhok ko. “Para ka kasing nakipagbuno sa sampung kabayo dahil sa buhok mo. Saan ka ba galing?”

Napahawak ako sa ulo ko at napangiwi. “Masakit pa nga ulo ko, e. Para akong binalbal.”

Tinaasan niya ako ng isang kilay. “Ms. Gomez, huwag mo nga baguhin ang topic. Yung totoo? Saan ka galing?”

Napabuntong-hininga ako. Alam kong hindi siya titigil hangga't hindi niya nakukuha ang gusto niyang sagot. “Gusto mo talagang malaman?”

“Oo naman. Kaya nga nagtatanong ako sa'yo, di ba?” Pilyong itinaas niya ang magkabilang kilay. “Dali. Ikuwento mo sa akin kung anong misteryo ang naganap sa buhay mo buong gabi.”

Hindi ko napigilang matawa sa hitsura niya.

“Nalasing ako kagabi.”

Agad siyang napatingin sa akin. “Nalasing? Di ba hindi ka naman umiinom?”

“Hindi nga. Pinilit nila ako. Wala na akong nagawa kasi ang manager namin ang may pakana.”

“MGA SIRAULO talaga ang mga 'yon.” Halata ang inis sa mukha niya habang inilapag niya ang hawak niyang tasa. “Huwag ko lang talaga silang makikita.”

“So, ayon nga. Nalasing ako. Dadalhin na sana ako ni Ace sa isang kwarto para, alam mo na...” Huminto ako sandali bago ako nagpatuloy. “But I refused. Hilong-hilo na talaga ako noong time na iyon kaya wala na rin akong laban.”

“Yung manyakis na iyon?” Nanlaki ang mga mata niya. “Aba, loko 'yon ah. Libog na libog, amputa.”

“But luckily, may lalaking dumating.” Kumuha ako ng kagat sa sandwich bago ako nagpatuloy. “Nawalan na ako ng malay noon. Tapos madaling-araw, naalimpungatan ako. I woke up in a stranger's bed.”

Biglang nanlaki ang mga mata niya. “Teka...” Unti-unting lumawak ang ngiti niya. “Don't tell me... yung Bataan?”

Napayuko ako at napabuntong-hininga. “Okay naman.”

“GOOD!” Halos mapalakpak siya. “Tapos? Pogi ba? Mayaman?”

“I guess he's all that.” Nag-isip ako sandali. “Pogi, mayaman, maganda ang katawan, gentleman—”

“Maganda ang katawan?” Agad siyang napasigaw. “It means nakita mo?!”

“Well, ipinaghain niya ako ng food.” Kumuha ulit ako ng sandwich. “And accidentally, I ate a chocolate na hindi naman dapat. Sabi niya, Maca Chocolate daw iyon. And I don't even know kung ano 'yon.”

Bigla akong hinampas ni Jessica sa braso. “Siraulo kang babae ka! Maca Chocolate? Seryoso ka ba?”

“Eh hindi ko naman kasi alam 'yon, okay?” depensa ko. “Isa pa, malay ko ba na hindi pala 'yon kasama sa food na inihanda niya sa akin?”

“Kung kinain mo iyon...” Biglang nagbago ang mukha niya. “Ibig sabihin...”

“Okay, ito na nga. Ikukuwento ko na sa'yo.” Napabuntong-hininga ako bago ako nagpatuloy.

“Nang makita niyang kinakain ko iyon, gusto niyang kunin sa akin. Eh ayaw ko namang ibigay. Isinubo ko pa sa kanya 'yung natitira kasi ang kulit niya. Ang damot-damot.”

“Jusko ka!”

“I know, okay?” Napailing ako. “Kaya nga doon ko na lang din na-realize kung ano pala 'yon. Hindi na namin nakontrol pareho. And then...”

“And then?” Halos hindi na makapaghintay si Jessica.

Napatingin ako sa kanya nang diretso bago ko ibinaba ang sandwich. “Nasakop na yung Bataan.”

Walang tigil niya akong pinaghahampas ng unan. “Jusko naman, Christine!”

“Kalma! Kalma lang!”

Matapos akong bugbugin nang ilang beses gamit ang unan, bigla siyang tumigil at inayos ang buhok niya. “Pero okay na rin. Sabi mo nga, nasa kanya naman na lahat.”

“Jessica!”

“Ano?” Nakangisi siya. “Ang kaso, obvious na malibog yung lalaki na 'yon kasi may Maca Chocolate siya. O baka naman babaero.”

“Masarap naman.”

Biglang nanlaki ang mga mata niya. “Masarap alin?”

“Yung chocolate kasi!”

“Talaga?”

“Oo.”

“At ang laki.”

“Malaki alin?”

“Chocolate nga!” Napakunot-noo ako at tinitigan ko siya. “Ano ba kasi ang nasa isip mo?”

Napakamot siya sa batok at umiwas ng tingin. “W-wala naman. Akala ko kasi...”

“Iyang utak mo, ha!”

Kinuha ko ang unan sa tabi ko at agad ko siyang hinampas. Tumawa siya habang umiiwas.

Matapos ang paghaharutan namin, nagpahinga na ako. Aayain ko sana siyang lumibot muna para makapaglibang, pero may work din siya mamayang tanghali sa café at maaga rin siyang aalis. At tsaka mukhang wala pa ako sa huwisyo para mag-gala at gumawa ng kahit ano dahil ang sakit ng katawan ko.

Hindi ko alam kung dahil ito sa alak o dahil sa nangyari.

Hinding-hindi ko makakalimutan iyon. Akalain mo ba naman na ang kukuha pala ng virginity ko ay isang big-time na gwapong tulad niya.

Habang malalim ang iniisip ko tungkol sa nangyari kagabi, biglang may kumatok sa pintuan. Napakunot ang noo ko dahil wala naman akong hinihintay na bisita.

Bumangon ako mula sa pagkakahiga at inayos ang sarili bago lumapit sa pinto. Nang buksan ko iyon, bumungad sa akin ang isang lalaking naka-black tuxedo. Maayos ang pagkakaporma niya at seryoso ang mukha, kaya sa unang tingin pa lang ay alam kong hindi siya basta deliveryman.

“Sino po sila?” tanong ko habang bahagyang nakasilip sa likod ng pinto.

“Dito ba nakatira si Ms. Christine Jade Gomez?” pormal niyang tanong.

“Ako ang hinahanap ninyo. Ano po ba ang kailangan ninyo?”

“Pinapasundo po kayo ni Mr. Montevierra.”

Napakunot-noo ako. “Mr. Montevierra? Teka… ’yung may-ari ng Montevierra Group? The Montevierra?”

“Opo.”

“Bakit naman?”

Hindi ko maiwasang mag-isip. Bakit naman ako ipapatawag ng isang tulad ni Mr. Montevierra? Hindi kaya dahil hindi ako pumasok ngayon sa trabaho? Baka isinumbong na naman ako ng hinayupak kong manager. Pinsan pa naman niya si Mr. Montevierra, kaya hindi imposibleng umabot na sa kanya ang tungkol sa pag-absent ko.

“Hindi ko po alam, Ma’am,” sagot ng lalaki. “Basta’t ang bilin niya ay huwag kaming aalis nang hindi ka namin kasama.”

Napakamot ako sa ulo. Wala rin naman akong ibang maisip na dahilan, at sa totoo lang, wala rin akong gaanong pagpipilian. Siya ang may-ari ng kumpanyang pinagtatrabahuhan ko. Kung talagang kailangan niya akong makausap, mas mabuting sumama na lang ako kaysa lalo pang magkaroon ng problema.

“S-sige. Magbibihis lang ako.”

“Hindi na po.”

Napatingin ako sa kanya. “Ha?”

“Kailangan na po nating bilisan. Ayaw niyang pinaghihintay siya.”

Napatingin ako sa suot ko at saka muling tumingin sa lalaki. “Ha? E, ganito ang suot ko, oh!”

Hindi na siya sumagot.

Napabuntong-hininga na lamang ako.

Pasalamat talaga siya. Boss ko siya. Kung hindi, baka pinagsaraduhan ko na itong bodyguard niya ng pinto.

Wala na rin akong nagawa kundi sumama. Kinuha ko ang bag ko at mabilis na lumabas ng apartment bago ako sumakay sa sasakyang naghihintay sa labas. Habang nasa daan, hindi ko maiwasang kabahan. Paulit-ulit kong iniisip kung bakit kailangan pa akong sunduin mismo ng mga tauhan ni Mr. Montevierra.

Baka matanggal ako sa trabaho.

Makalipas ang ilang minuto, huminto ang sasakyan sa harap ng isang malaking building. Napatingin ako sa paligid bago muling napakunot ang noo ko. Dito mismo nakatira ang lalaking iyon.

Biglang bumilis ang t***k ng dibdib ko.

Jusko, Lord. Huwag naman po sana magtagpo pa ang landas naming dalawa.

Napalingon ako sa bodyguard na nasa harapan. “P-puwede bang hintayin ko na lang siya dito sa labas?”

Hindi siya sumagot.

“Oo nga,” dagdag ko, pilit na ngumiti. “Sabi ko nga, papasok na ako.”

Sinundan ko na lang siya palabas ng sasakyan dahil mukhang wala talaga akong mapapala sa pakikipagtalo. Habang papasok kami sa building, lalo lamang akong kinakabahan. Nang makarating kami sa pinakataas na floor, halos gusto ko nang umatras.

Pero huli na. Huminto kami sa tapat ng isang pinto.

Napatingin ako sa bodyguard at saka sa pinto. “T-teka. Hindi ka ba mali sa pinuntahan natin?”

Sa halip na sagutin ako, binuksan niya ang pinto at bahagyang tumabi. “Pumasok na po kayo, Ms. Gomez.”

“Ako lang?”

“Opo.”

Pagkasabi niya noon, tuluyan na siyang naiwan sa labas. Napatingin ako sa kanya nang ilang segundo bago ako napabuntong-hininga at tuluyang pumasok.

Ilang hakbang pa lamang ang nagagawa ko nang makarinig ako ng kalansing ng mga kagamitan mula sa kusina. Napatingin ako roon at nakita ko ang isang lalaking abala sa paghahanda ng pagkain. Nakatayo siya sa harap ng counter habang inaayos ang ilang pagkain, na para bang normal na araw lang iyon.

Siguro siya si Mr. Montevierra.

Napahinga ako nang maluwag.

Thank God. Hindi siya.

Pero habang pinagmamasdan ko ang lalaki, unti-unti kong napansin ang tindig ng lalaking nakilala ko kagabi.

Hindi puwede.

“Mr. Montevierra?” tawag ko.

Dahan-dahan siyang lumingon. At sa sandaling makita ko nang malinaw ang mukha niya, nanlaki ang mga mata ko.

Halos bumigay ang tuhod ko sa gulat. “Ikaw?!”

Bahagyang umangat ang sulok ng labi niya. “Yup, it’s me.”

Ang lalaking nakatabi ko kagabi. Ang lalaking nakasama ko sa iisang kama. Ang lalaking tinakasan ko kaninang umaga. Siya pala ang boss ko?!

Napahawak ako sa noo ko.

Patay.