Buong araw akong hindi mapakali sa trabaho. Miski nga mga estudyante ko ay napansin ang pagiging matamlay ko. Sobra akong pre-occupied sa naging pag-uusap naming dalawa ni nanay kanina. At mas lalo akong hindi mapakali sa naging takbo ng pag-uusap naming ni Phil.
Matapos kasing sabihin nito sa akin na aksidente lang ang lahat ay pinatay ko na ang tawag. Sinong babae ang matutuwa sa sagot niya? Kasi ako, hindi ako natutuwa. Nagngingitngit ako sa galit. But I don’t mix personal life with work. Kaya kahit gaano pa ako kainis kay Phil ay pumasok ako. I am professional enough to handle myself.
“Ma’am, eto po yung tissue.”
“Huh?! I didn’t ask for it. Paano mo naman naisip na kailangan ko ng tissue?” I asked Rayon, isa sa mga estudyante ko.
“Pamunas ng luha, ma’am. Umiiyak po k
