ARAS
Kapının dışından annemin sesi yankılanıyordu ama duymuyordum artık.
O an sadece onu görüyordum.
Liya… nefesi bile sinirimi kabartıyordu. Ne kadar öfkeliysem, o kadar çekiyordu beni kendine.
Bir adım attım, o geri gitti.
Bir adım daha…
Ve sonunda duvara yaslandı.
Aramızdaki mesafe, nefes kadar kaldı.
Kollarımı iki yana koyup duvara dayandım, başının üstünden.
Gözlerim gözlerine kilitlendi.
Kaçamıyordu.
Kaçmasın da zaten… yeter artık.
“Anlamıyor musun Liya?” dedim, sesim kısık, boğuk, hırçındı.
“Senden hem nefret ediyorum… hem de senden vazgeçemiyorum.”
Gözlerimi kapattım, nefesim titredi.
“Sen… beni delirtiyorsun.”
Bu kelimeleri söylerken bile kalbim ağrıyordu.
Bir yanım onu sarsmak, diğer yanım sarılmak istiyordu.
Ama ikisini de yapamıyordum.
Kapı yeniden çaldı. Ann
