REECE
Unti-unting nawala ang ngiti ko sa labi dahil sa seryoso niyang mukha. Wala man lang akong mabanaag na kahit anong emosyon sa mukha niya. Kanina lang ay gusto kong puntahan niya ako. Ngayong nasa harap ko na siya, parang gusto ko na siyang paalisin. Nagkaroon kaagad ako ng ideya, na kaya nandito siya sa harap ko ay dahil pagbabawalan na niya akong uminom.
“Ihahatid na kita sa kwarto mo,” may awtoridad niyang sabi. Akma niya akong hahawakan nang nilayo ko ang kamay ko. “Huwag matigas ang ulo mo, Miss Reece. Halika na. Ihaha—”
“No!” Hindi ko nakontrol ang boses ko, kaya napagtaasan ko siya. Pero hindi nagbago ang ekspresyon ng mukha niya. Hindi siya natinag sa inasal ko. O baka nasanay na siya sa akin, kaya balewala na lang sa kanya ang ugali na pinapakita ko sa harap niya. “Go
