Chapter 7
1375 Words
Troy POV
Pagkalabas ko ng cafeteria, napahinto ako sa hallway.
Napahawak ako sa buhok ko habang napapikit.
“Damn it…” bulong ko sa sarili ko.
Ano bang ginawa ko?
Hindi ko alam kung bakit ko kinuha ang pagkain niya at itinapon. Parang bigla na lang akong nainis nang makita ko siyang kumakain ng kung anu-ano.
Pero ngayon…
Mukhang ako pa ang masama.
Sigurado akong pinag-uusapan na kami sa cafeteria.
Napailing ako.
Bakit ba ako naapektuhan sa babaeng iyon?
Hindi ko naman siya girlfriend. Wala naman akong karapatan na pakialaman ang buhay niya.
Pero habang naaalala ko ang mukha niya kanina, yung gulat at inis sa mga mata niya,
may kung anong kumurot sa dibdib ko.
Hindi ko gustong makita siyang nasaktan.
Pero parang ako rin mismo ang dahilan kung bakit siya nasaktan.
Napabuntong-hininga ako.
“Great, Troy,” sabi ko sa sarili ko. “You just made things worse.”
At sa unang pagkakataon…
napaisip ako kung paano ako hihingi ng sorry sa babaeng ayaw kong pakialaman noon.
Cathy POV
Tahimik na ulit ang cafeteria pero ramdam ko pa rin ang mga tingin ng ibang estudyante sa akin.
“Girl… okay ka lang?” mahinang tanong ni Anna.
Napabuntong-hininga ako habang nakatingin sa basurahan kung saan itinapon ni Troy ang pagkain ko.
“Hindi,” sagot ko. “Gutom pa rin ako.”
Sandaling natahimik si Anna bago siya napatawa.
“Cathy! Hindi ’yon ang ibig kong sabihin!”
Napailing ako at tumayo.
“Halika. Bibili ulit ako ng pagkain,” sabi ko.
“Ha?!”
“Malaki ang kasalanan ni Troy sa tiyan ko,” dagdag ko habang naglalakad papunta ulit sa counter.
Napailing na lang si Anna habang sumusunod sa akin.
Habang pumipila ako para bumili ulit ng pagkain, hindi ko maiwasang maalala ang mukha ni Troy kanina.
Hindi ko maintindihan kung bakit niya ginawa iyon.
Kung ayaw niya sa akin… pwede naman niya akong iwasan.
Bakit kailangan niyang pakialaman ang kinakain ko?
“Miss, ano pong order ninyo?” tanong ng cashier.
“Dalawang burger meal. Large fries. At coke,” sagot ko.
Pagkakuha ko ng tray ko, dumiretso na kami ni Anna sa mesa.
Pero bago pa ako makaupo,
may pamilyar na boses ang narinig ko sa likod ko.
“Cathy.”
Napahinto ako.
Dahan-dahan akong lumingon.
Si Troy.
Nakatayo siya sa likod ko, seryoso ang mukha.
At sa unang pagkakataon…
parang nahihirapan siyang magsalita.
Cathy POV
Napahinto ako nang marinig ko ang boses niya.
Dahan-dahan akong lumingon.
Si Troy.
Nakatayo siya sa likod ko, seryoso ang mukha. Parang may gusto siyang sabihin pero nahihirapan siyang magsimula.
Napataas ang kilay ko.
“Ano?” tanong ko.
Sandali siyang natahimik bago nagsalita.
“About earlier…”
Napatingin ako sa tray ng pagkain ko.
“Kung itatapon mo ulit ’to, babayaran mo na,” sabi ko.
Napatingin siya sa akin, parang hindi niya alam kung maiinis ba siya o matatawa.
“Hindi ’yon ang pakay ko,” sabi niya.
“Good,” sagot ko. “Kasi gutom pa rin ako.”
Tahimik si Anna sa tabi ko, halatang nanonood lang sa eksena namin.
Napabuntong-hininga si Troy bago nagsalita.
“Sorry.”
Natigilan ako.
Hindi ko inaasahan ang salitang iyon mula sa kanya.
“Anong sabi mo?” tanong ko.
“Sorry,” ulit niya, medyo mahina.
“Hindi ko dapat itinapon ang pagkain mo.”
Sandali akong natahimik bago ngumiti.
“Okay.”
Nagulat siya.
“Okay?” ulit niya.
Tumango ako. “Oo. Pero may kondisyon.”
Napakunot ang noo niya.
“Ano?”
Ngumiti ako nang mas malaki.
“Bibilhan mo ako ng pagkain.”
Napailing siya habang pinipigilan ang ngiti.
“Fine,” sabi niya.
“Order whatever you want.”
Napatingin ako kay Anna.
“Anna,” sabi ko.
“Ano?” sagot niya.
Ngumiti ako nang malaki.
“Libre daw.”
Troy POV
Napailing ako habang pinapanood si Cathy at ang kaibigan niyang si Anna na masayang nag-oorder ng pagkain.
Parang wala lang sa kanya ang ginawa ko kanina.
Akala ko magagalit siya. Akala ko sisigawan niya ako o kaya iiwasan na niya ako.
Pero hindi.
Sa halip…
pinagbayad pa niya ako ng pagkain.
“Girl, dagdagan mo na ng sundae!” narinig kong sabi ni Anna.
Napailing ako habang nakasandal sa counter.
“Anything else?” tanong ng cashier.
Napatingin si Cathy sa menu na parang seryosong nag-iisip.
“Hmm… isa pang large fries.”
Napataas ang kilay ko.
“Talaga?” sabi ko.
Napalingon siya sa akin.
“Ano? Problema mo ulit?”
Napabuntong-hininga ako.
“Nothing,” sabi ko.
Pagkatapos naming umorder, naglakad kami papunta sa mesa nila.
Tahimik akong umupo sa harap nila habang kumakain sila.
Halatang masayang-masaya si Anna.
“Salamat, Troy!” sabi niya.
“Libre lang naman ’to dahil sa kanya,” sagot ko habang tinuturo si Cathy.
Hindi siya sumagot.
Abala siya sa pagkain ng fries.
Tahimik akong nakatingin sa kanya habang kumakain siya.
Hindi ko maintindihan kung bakit parang gumagaan ang pakiramdam ko habang pinapanood siya.
Parang…
komportable siya sa sarili niya.
Walang pakialam sa tingin ng ibang tao.
Napansin niya siguro na nakatingin ako.
“Ano?” tanong niya.
Napailing ako.
“Nothing.”
Pero sa loob-loob ko…
Bakit parang gusto ko siyang makilala pa?
Cathy POV
“Food ba talaga ang kaligayahan mo?” nagtatakang tanong ni Troy habang nakatingin sa akin.
Ngumiti lang ako habang kumakain ng fries.
“Yes,” sagot ko. “Food is life.”
Napailing siya.
“Talaga?” sabi niya, parang hindi makapaniwala.
Tumango ako habang kumukuha ng isang piraso ng fries.
“Kapag malungkot ka, kumain ka. Kapag masaya ka, kumain ka. Kapag stress ka, kumain ka,” sabi ko habang natatawa. “Food solves everything.”
Napatingin si Anna sa amin habang ngumunguya.
“True,” dagdag niya.
Napabuntong-hininga si Troy.
“Kaya siguro…” sabi niya pero hindi niya tinapos.
Napataas ang kilay ko.
“Kaya siguro ano?”
Sandali siyang natahimik bago umiwas ng tingin.
“Nothing.”
Umismid ako.
“Sabihin mo na.”
Napatingin siya ulit sa akin bago nagsalita.
“Kaya siguro hindi mo iniisip ang katawan mo.”
Natigilan si Anna.
Tahimik na napatingin ako sa kanya.
Pero pagkatapos ng ilang segundo…
ngumiti lang ako.
“Iniisip ko naman,” sabi ko.
Napakunot ang noo niya.
“Talaga?”
Tumango ako.
“Pero mas iniisip ko kung masaya ba ako.”
Tahimik si Troy.
Tinitigan niya lang ako na parang may iniisip.
At sa unang pagkakataon…
parang wala siyang maisagot.
Troy POV
Tahimik akong nakatingin kay Cathy matapos niyang sabihin iyon.
“Pero mas iniisip ko kung masaya ba ako.”
Simple lang ang sinabi niya.
Pero hindi ko maintindihan kung bakit parang tumama iyon sa akin.
Napatingin ako sa tray niya.
Ubos na halos ang fries.
Masaya siyang kumakain. Walang pakialam sa mga taong nakatingin sa amin.
Habang ako…
sanay akong isipin kung ano ang sasabihin ng ibang tao.
Kung ano ang tamang gawin.
Kung ano ang dapat makita ng iba.
“Hindi ka ba nahihiya?” bigla kong tanong.
Napatingin siya sa akin.
“Sa?”
“Sa mga tingin ng tao,” sabi ko habang tinuturo ang paligid.
Maraming estudyante ang nakasilip sa amin. Halatang pinag-uusapan na naman kami.
Napatingin siya sa paligid sandali.
Pagkatapos…
napakibit-balikat siya.
“Sanay na ako,” sabi niya.
Napakunot ang noo ko.
“Hindi ba masakit?”
Ngumiti siya nang kaunti.
“Noong una, oo,” sabi niya. “Pero napagod din ako.”
“Napagod sa?”
“Sa kakaisip kung magugustuhan ba ako ng ibang tao.”
Tahimik ulit ako.
Hindi ko inaasahan ang sagot na iyon.
Maya-maya, tumayo siya at kinuha ang tray niya.
“Thanks sa libre,” sabi niya habang nakangiti.
Tumayo na rin si Anna.
“Thank you, Troy!” sabi nito.
Tahimik lang akong nakaupo habang pinapanood silang naglalakad palayo.
Pero bago tuluyang makalayo si Cathy…
bigla siyang lumingon sa akin.
“At saka,” sabi niya.
Napataas ang kilay ko.
“Hindi lahat ng bagay sa mundo kailangang maging perfect.”
Ngumiti siya bago tuluyang umalis.
Naiwan akong nakaupo sa mesa.
At sa unang pagkakataon sa mahabang panahon…
parang may taong nagsabi sa akin ng bagay na hindi ko gustong marinig,
pero kailangan kong marinig
- Writer
