Chapter 6
1127 Words
Cathy POV
Habang nakahiga ako sa couch, patuloy kong tinitingnan ang post tungkol sa Seven Pillars Charity Gala.
Napailing ako habang nakangiti.
“Ang gwapo mo talaga…” bulong ko sa sarili ko habang tinitingnan ang picture ni Troy.
Maya-maya, biglang may dumating na notification.
From Anna.
Anna: Girl! Nakita mo ba yung post ng Seven Pillars?
Napangiti ako.
Me: Oo.
Agad siyang nag-reply.
Anna: Pupunta ka?
Napakunot ang noo ko.
Me: Ha? Paano? Hindi naman tayo invited.
Anna: Open event daw for students. Limited lang.
Bigla akong napabangon sa couch.
“Talaga?” bulong ko.
Kung pupunta ako…
Makikita ko ulit si Troy.
Napaisip ako sandali.
Hindi ko alam kung bakit gusto ko siyang makita ulit kahit sinabi na niyang kalimutan ko na ang nangyari sa amin.
Siguro…
Gusto ko lang patunayan sa sarili ko na kaya kong harapin siya nang hindi nasasaktan.
Napangiti ako.
Me: Sige. Punta tayo.
Ilang segundo lang, halos sumabog ang chat ni Anna.
Anna: AAAAAHHH! Totoo ba?!
Napatawa ako.
Me: Oo. Pero isang kondisyon.
Anna: Ano?
Tiningnan ko ulit ang picture ni Troy sa phone ko bago ako nag-type.
Me: Maganda dapat ang suot natin.
Hindi ko alam kung bakit…
pero may pakiramdam ako na sa gabing iyon,
may mangyayari na hindi ko inaasahan
Troy POV
Nasa opisina ng bahay namin ako habang tinitingnan ang schedule para sa Seven Pillars Charity Gala ngayong weekend.
Isa iyon sa mga event na kailangan naming daluhan bawat taon.
Charity event para sa foundation ng school… pero sa totoo lang, isa rin itong pagkakataon para sa mga mayayamang pamilya na magpakitang-gilas.
Napabuntong-hininga ako habang binabasa ang listahan ng mga dadalo.
Businessmen. Politicians. Alumni.
At siyempre… mga estudyante ng university.
Bigla kong naalala ang post na nakita ko kanina.
Open daw ito para sa ilang students.
Napahinto ang daliri ko sa mesa.
Kung open ito sa students…
Posibleng pumunta si Cathy.
Napailing ako agad.
“Why am I even thinking about that?” bulong ko sa sarili ko.
Pero kahit pilitin kong huwag isipin…
hindi ko maiwasang maalala ang ngiti niya kanina.
Kung paano siya nagbiro kahit alam niyang hindi ko siya type.
Napahawak ako sa batok ko.
“This is ridiculous…”
Isang gabi lang iyon.
Hindi ko dapat siya iniisip.
Pero may kung anong bahagi ng isip ko ang nagtatanong,
Pupunta kaya siya sa gala?
At kung pupunta man siya…
ano ang mararamdaman ko kapag nakita ko siya ulit?
Cathy POV
Kinabukasan sa school, halos hindi mapakali si Anna.
“Girl, dalawang araw na lang ang gala!” excited niyang sabi habang nasa cafeteria kami.
Napatawa ako habang kumakain ng siopao.
“Relax ka lang,” sabi ko.
“Paano ako magre-relax? First time nating pupunta sa event ng Seven Pillars!” sagot niya.
Napailing ako.
“Event lang ’yan.”
“Event na maraming gwapong mayaman!” dagdag niya.
Napatawa ako.
Maya-maya, biglang natahimik ang buong cafeteria.
Halos lahat ng estudyante napalingon sa entrance.
Napalingon din kami ni Anna.
At doon ko siya nakita.
Si Troy.
Pumasok siya sa cafeteria kasama ang ilang lalaki, malamang mga kapwa niya miyembro ng Seven Pillars.
Parang automatic na nagkaroon ng space habang naglalakad sila.
Halos lahat ng babae napapatingin sa kanya.
“Grabe…” bulong ni Anna. “Ang gwapo talaga niya.”
Tahimik lang akong nakatingin.
Bigla siyang napalingon sa direksyon namin.
Nagtagpo ulit ang mga mata namin.
Sa loob ng ilang segundo…
parang kami lang ang tao sa cafeteria.
Pero biglang may babaeng lumapit sa kanya at kumapit sa braso niya.
Nawala ang tingin niya sa akin.
Napangiti na lang ako at bumalik sa pagkain ko.
“Girl…” sabi ni Anna. “Okay ka lang?”
Tumango ako.
“Okay lang,” sagot ko.
Pero sa loob-loob ko…
hintayin mo lang, Troy.
Sa gala na ’yon,
ipapakita ko sa’yo na hindi lang ako ang babaeng iniisip mong tabachoy.
Troy POV
Nakita ko si Cathy sa cafeteria.
Hindi ko maiwasang mapatingin sa kanya.
Maganda ang mukha niya, maamo at may kakaibang charm. Pero nang makita ko ang mesa niya, napailing ako.
Halos puno ng pagkain.
May spaghetti, fried chicken, large fries, at malaking baso ng coke.
Napabuntong-hininga ako.
Kaya siguro ganun ang katawan niya.
Puro junk food ang kinakain.
Hindi ba siya naging curious man lang sa sarili niyang katawan? Dalaga pa siya, bata pa. Kahit papaano, pwede naman niyang alagaan ang sarili niya.
Hindi naman ako against sa mga mataba.
Pero para sa akin, dapat may dahilan kung bakit nagiging ganun ang isang tao, tulad ng may edad na, may sakit, o naging nanay na.
Pero si Cathy…
Parang wala lang sa kanya.
Habang kumakain siya, tumatawa pa siya kasama ang kaibigan niya.
Napailing na lang ako.
Hindi ko maintindihan kung bakit naiinis ako sa kanya.
Siguro dahil…
pakiramdam ko, wala siyang pakialam sa sarili niya.
Cathy POV
“Girl, tumitingin siya sa’yo.”
Halos mabulunan ako sa fries na kinakain ko.
“Ano?” sabi ko habang umiinom ng coke.
Tinuro ni Anna nang patago ang direksyon.
Dahan-dahan akong napalingon.
At doon ko siya nakita.
Si Troy.
Nakatayo siya sa kabilang side ng cafeteria kasama ang mga kaibigan niya. Nakatingin siya sa mesa namin—o mas partikular…
sa pagkain ko.
Napangiti ako nang bahagya.
“Ano tingin mo tinitingnan niya?” bulong ni Anna.
Sumubo ako ng spaghetti bago sumagot.
“Siguro iniisip niya kung paano ko nauubos ’to lahat,” biro ko.
Napatawa si Anna.
“Girl, seryoso ako!”
Nagkibit-balikat lang ako.
Sa totoo lang, ramdam ko ang tingin ni Troy. Parang may halong paghusga… at inis.
Pero hindi ko iyon pinansin.
Kumagat pa ako sa fried chicken ko.
Kung iniisip niya na mahihiya ako sa pagkain ko…
Nagkakamali siya.
Habang kumakain ako, biglang may anino na tumapat sa mesa namin.
Napatingin ako sa harap ko.
At doon ko nakita ang sapatos ni Troy.
Dahan-dahan akong napatingala.
Nakatayo siya sa harap ng mesa namin.
Tahimik.
At nakatingin sa akin.
Cathy POV
Nagulat ako nang biglang kunin ni Troy ang tray ng pagkain ko.
Bago pa ako makareact, dinala niya iyon diretso sa trash bin at itinapon ang lahat ng pagkain.
Natigilan ako.
“Ano bang problema mo?!” inis na sabi ko habang hinahabol siya. Medyo hinihingal pa ako.
Hindi siya sumagot.
Parang wala lang sa kanya ang ginawa niya.
Napansin ko rin na biglang natahimik ang buong canteen. Halos lahat ng estudyante napatingin sa amin.
Para akong napako sa kinatatayuan ko.
Natigilan din si Troy nang mapansin niya ang mga tingin ng mga tao.
Saglit niya akong tiningnan, may halong inis ang ekspresyon ng mukha niya, bago siya tuluyang tumalikod at umalis.
Naiwan akong nakatayo roon.
“Ano bang problema niya…” bulong ko sa sarili ko habang nakatingin sa basurahan kung saan niya itinapon ang pagkain ko.
- Writer
