Chapter 10
1110 Words
Cathy POV
Nauna nang umuwi si Anna. Sinundo siya ng parents niya. Nahiya naman siyang sumabay sa sasakyan nito dahil maliit lang daw ang kotse, at malaki pa kaming dalawa.
Nakita ko rin na sinundo si Ate Mika ni Daddy at ng stepmom ko.
Tahimik lang akong nakatingin habang umaalis sila.
“Bakit hindi ka sumabay?”
Napalingon ako nang marinig ang boses ni Troy mula sa likuran ko. Hindi ko napansin kung gaano na pala siya katagal doon.
Ngumiti ako.
“Ha? Kasi hindi kasya,” sagot ko. “Ayaw ng ate ko ng masikip. Alam mo na… pag umupo ako, sakop ko na agad ang space.”
Natatawa kong sabi.
Pero hindi ngumiti si Troy.
“No,” seryoso niyang sabi. “I think kasya ka naman.”
Napangiti ako nang bahagya.
“Baka ma-flat ang gulong,” biro ko.
Napabuntong-hininga siya.
“Saan ka sasakay niyan? Gabi na. Hindi ba nag-aalala ang pamilya mo?” may halong inis sa boses niya.
“Naku, huwag mo akong alalahanin,” sagot ko. “Walang mangyayaring masama sa akin. Sa taba kong ’to, tingin mo may magtatangkang mang-rape sa akin? Baka ako pa ang makadagan sa kanila.”
Napatawa ako sa sarili kong biro.
“O siya, sige. Uuwi na ako. Ayaw gumana ng Grab—walang nag-a-accept sa booking ko. Salamat, Troy. Pakisabi na lang din sa mga kaibigan mo.”
Aalis na sana ako nang bigla niyang hawakan ang braso ko.
Napatingin ako sa kanya.
“Bakit?”
Nakita kong lumunok siya bago nagsalita.
“Hatid na kita.”
Napailing ako.
“Naku, huwag na. Maabala ka pa. Okay na ako, sanay naman ako bumiyahe.”
“No, Cathy,” sabi niya, seryoso. “Maganda ka. Baka mapahamak ka sa daan. Hindi kakayanin ng konsensya ko kung may mangyari sa’yo.”
Napatawa ako.
“Naku, huwag kang makulit. Huwag ka nang makonsensya, okay?”
“No. I insist,” matigas niyang sabi. “Hintayin mo ako dito. Magpapaalam lang ako sa kanila.”
Tumango ako… pero hindi ko sinunod ang sinabi niya.
Pagkapasok niya ulit sa loob ng venue, agad akong naglakad palayo.
Kaya kong umuwi mag-isa.
Hindi ko kailangan ng kahit na sino.
Habang naglalakad ako sa kalsada, may nakita akong taxi na paparating.
Agad akong sumakay.
“Kuya, sa Mayfair Street po,” sabi ko.
Umandar ang taxi.
Hindi ko alam na ilang minuto lang ang lumipas…
lalabas si Troy sa venue.
At hindi niya ako makikita.
Troy POV
Paglabas ko ng venue matapos magpaalam sa mga kasama ko, agad kong hinanap si Cathy.
“Cathy?” bulong ko habang lumilingon sa paligid.
Pero wala na siya.
Napakunot ang noo ko.
Kanina lang nandito siya.
Naglakad ako sa entrance at tumingin sa kalsada. Ilang sasakyan na lang ang dumadaan at halos wala nang tao.
“Damn it…” mahina kong sabi.
Hindi niya ako hinintay.
Napahawak ako sa batok ko, halatang naiirita.
Bakit ba siya ganun?
Sinabi ko nang ihahatid ko siya.
Kinuha ko ang phone ko at tinawagan si Shean.
“Bro?” sagot niya sa kabilang linya.
“Umalis na ba si Cathy?” tanong ko.
“Ha? Hindi ba ikaw ang kasama niya?” sagot niya.
Napabuntong-hininga ako.
“Hindi niya ako hinintay.”
Narinig ko ang mahinang tawa ni Shean.
“Matigas ulo ng girl mo.”
“She’s not my girl,” mabilis kong sagot.
“Sure,” sagot niya na parang hindi naniniwala.
Binaba ko ang tawag at tumingin ulit sa kalsada.
Hindi ko alam kung bakit…
pero hindi ako mapakali.
Parang may mali.
Samantala…
Sa loob ng taxi na sinasakyan ni Cathy, tahimik ang biyahe.
Pero ilang minuto pa lang…
napansin niyang parang iba ang tingin ng driver sa rearview mirror.
At parang hindi sa direksyon ng bahay niya papunta ang taxi.
Unti-unti siyang kinabahan.
“Kuya…” sabi niya.
“Hindi po ito ang daan papunta sa sinabi kong address.”
Napatingin ako sa labas ng bintana.
Hindi ko na kilala ang mga daan na dinadaanan namin.
“Kuya… hindi po ito ang daan papunta sa Mayfair Street,” sabi ko.
Hindi agad sumagot ang driver.
Sa halip, nakita ko siyang tumingin sa akin sa rearview mirror.
May kakaiba sa tingin niya.
Biglang kinabahan ang dibdib ko.
“Kuya… mali po yata ang dinadaanan natin,” ulit ko.
Ngumisi siya nang bahagya.
“Shortcut lang, miss,” sagot niya.
Pero lalo akong kinabahan.
Tahimik ang kalsada.
Halos wala nang ibang sasakyan.
Napahigpit ang hawak ko sa bag ko.
“Kuya, pwede na pong ihinto dito,” sabi ko.
“Hindi pa tayo dumarating,” sagot niya.
“Okay lang po. Dito na lang ako bababa.”
Pero hindi siya huminto.
Mas lalo pa niyang binilisan ang takbo ng taxi.
Biglang kumabog nang malakas ang puso ko.
“Kuya, ihinto niyo po ang sasakyan!” sabi ko, medyo nanginginig na ang boses ko.
Hindi siya sumagot.
Sa halip…
bigla niyang pinasok ang taxi sa isang madilim at halos walang taong kalsada.
Naramdaman kong nanlamig ang buong katawan ko.
Hindi ko alam kung ano ang gagawin ko.
Kinuha ko agad ang phone ko.
Ang unang pangalan na nakita ko sa screen…
Troy.
Nanginginig ang kamay ko habang hawak ang phone ko.
Hindi ko na alam kung sino ang tatawagan.
Pero ang unang pangalan na nakita ko sa screen…
Troy.
Hindi na ako nag-isip pa.
Pinindot ko agad ang call.
Habang tumutunog ang phone, ramdam ko ang kaba sa dibdib ko.
“Please… sagutin mo,” bulong ko.
Sa harap, napansin siguro ng driver na may ginagawa ako.
“Ano ’yan?” bigla niyang tanong.
“Wala,” mabilis kong sagot habang itinatago ang phone ko sa bag.
Pero bigla niyang pinabagal ang taxi at lumingon sa akin.
“Hindi mo ba alam na bastos ang mag-text habang may kausap?”
Mas lalo akong kinabahan.
Sa kabilang linya…
biglang may sumagot.
“Hello?”
Boses ni Troy.
Halos maiyak ako sa ginhawa.
“Troy…” mahina kong sabi.
“Cathy?” gulat niyang sagot. “Nasaan ka?”
“Hindi ko alam…” sabi ko habang nanginginig ang boses ko. “Sa taxi ako pero parang mali ang dinadaanan namin.”
Biglang naging seryoso ang boses niya.
“Stay on the line.”
“Troy…” sabi ko.
“Huwag kang magpanic,” sabi niya. “Sabihin mo sa akin kung ano ang nakikita mo sa paligid.”
Napatingin ako sa labas ng bintana.
Madilim ang kalsada.
May lumang warehouse sa gilid ng daan.
“May… warehouse… parang luma,” sabi ko.
Biglang tumigil ang taxi.
At doon ko nakita ang driver na lumingon sa akin.
Ngayon…
hindi na siya ngumiti.
- Writer
